25/10/2026
Drodzy!
Pełna wdzięczności, jeszcze raz chcę Wam podziękować za obecność, tym, co byli i wsparcie, tym, którzy z różnych powodów być nie mogli, ale kierowaliście mnóstwo ciepłych słów, którymi otulałam się przez ten czas.
Dziękuję za komentarze pod postami, w mailach, w wiadomościach, ale też tych w takcie konferencji. Usłyszałam tamże, że ta konferencja miała taki „rodzinny klimat”. To chyba najcudowniejsze, co mogłam usłyszeć. Panie Bartoszu Zalewski, dziękuję.
Jeśli tak się czuliście, to spełniło się to, co marzyło: stworzyć przestrzeń do spotkania przyjazną, bez napuszenia, ciepłą.
Tę atmosferę tworzyliśmy wszyscy. Choć pani prof. Katarzyna Schier, która była obecna na konferencji czy pani prof. Katarzyna Prot-Klinger, która choć bardzo chciała być z nami od początku z powodów rodzinnych nie dojechała do nas na samą konferencję, ale ich wspólną pracą podzielił się dr Krzysztof Szwajca – są osobami, które są pewnego rodzaju legendami psychoterapii, niewątpliwymi autorytetami, to dały mi właśnie poczucie ciepła w tworzeniu tej inicjatywy. I ogromnego zaufania.
No i Joanne Stubley, która miała do mojego angielskiego mnóstwo cierpliwości. I przede wszystkim, że nawet nie zawahała się (chyba) przyjąć zaproszenia od nieznanej sobie osoby. Dziękuję Grzegorzowi Basterowi za tłumaczenia. Małgosi Hampel, mojej koleżance ze świętokrzyskiego za wsparcie tłumaczeniowe.
Konferencja w moich planach miała odbyć się… za 2 lata. Jednak splot różnych wydarzeń, począwszy od organizacyjnych, gdzie szybkie działania wiceprezydenta Krzysztofa Kani, Marka Tarnowskiego, naczelnika promocji UM Oświęcim, którzy połączyli mnie z wicestarostą Teresą Jankowską i zarządzającymi uczelnią prof. MUP dr Sonią Grychtoł, rektor oraz dr Radosławem Folgą, prorektorem, doprowadziły do bardzo konkretnego ustalenia terminu. Wszystkim Wam dziękuję, że mimo różnych wątpliwości zostaliście wiernie ze mną do końca.
Gdyby konferencja odbyła się za 2 lata, nie byłoby szans, na spotkanie z panią prof. Schier, bo właśnie na naszej konferencji wygłosiła wykład symbolicznie zwieńczający jej inspirującą tysiące terapeutów karierę zawodową.
Przez cały czas zagrzewał do działania Igor Rotberg - Psychologia Współczesna, który w chwilach kryzysów dodawał otuchy. Porywa pan swoją energią.
Teraz przytoczę tylko kilka słów z mojego otwierającego konferencję przemówienia, bo chcę, aby osoby, które nie mogły dotrzeć, mogły to przeczytać.
„Noszę w sobie ogromną wdzięczność dla moich superwizorów. Panie Ryszardzie – stworzona przez Pana bezpieczna przystań na początku mojej drogi owocuje właśnie dzisiaj. Dziękuję także Lidii Wiśle, Katarzynie Czapkiewicz- Drath, dr. Tomaszowi Ptakowi, Arturowi Kuligowi, a obecnie Ewie Kwaśny i dr. Radosławowi Tomalskiemu – Wasze hojne dzielenie się wiedzą i wsparcie były i są dla mnie bezcenne”. I były tkanką, na której powstała konferencja.
Dziękuję Patryk Młodawski , że odezwałeś się do mnie w odpowiedzi na prośbę o stworzenie strony wydarzenia w miarę przystępnych pieniądzach, bo konferencja miała być… dostępna finansowo. Patryk, podziękuj również Partnerce za piękne plakaty i materiały graficzne oraz liczne poprawki w trakcie dochodzenia nowych rzeczy.
Jeszcze raz dziękuję Elżbiecie Hołubowicz-Sali Kreatywne Stany Umysłu. Z Tobą (jesteśmy od konferencji na „Ty”) mogłabym gubić się bezpiecznie. Stworzyłaś mi bardzo bezpieczne warunki do przeprowadzenia tego wydarzenia. Dziękuję za „selkie”, będzie moim „symbolem przejściowym” w razie potrzeby.
Dziękuję instytucjom, które otworzyły dla uczestników swoje gościnne wnętrza – bezpłatnie, dzieląc się też hojnie bardzo wartościowymi materiałami, a są wśród nich:
Oświęcimski Instytut Praw Człowieka, Międzynarodowy Dom Spotkań Młodzieży, Muzeum Mieszkańców Ziemi Oświęcimskiej, Centrum Historii i Kultury Romów, Muzeum Oszpizin oraz Centrum Maksymiliana w Harmężach.
Dziękuję za zaufanie patronom: Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, Polskiemu Towarzystwu Psychoterapii Psychoanalitycznej, Krakowskiemu Instytutowi Logoterapii oraz Polskiemu Towarzystwu Psychotraumatologii. We współczesnym świecie podziałów to piękny i ważny gest.
Dziękuję Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiuy za podjęcie się przygotowania posiłków dla tak licznej grupy uczestników. Wiem, że było domowo, smacznie. Dziękuję za elastyczność, ale i sprawność w organizacji, żeby wszyscy mogli z powrotem wrócić na czas dalszych wykładów.
Dziękuję Hotelowi Hotel Imperiale za równie smaczny obiad dla prelegentów, za sprawną obsługę i elastyczność. To również dawało mi poczucie bezpieczeństwa, że możemy nieco żonglować czasem trudnym do kontrolowania w tego typu przedsięwzięciu.
Dziękuję Cukiernia Kołaczek Officialzek, bo słyszałam zachwyt uczestników nad państwa świeżutkimi wyrobami, które osładzały nam bardzo trudny temat traumy. I dziękuję za organizację kawowego barku w trudnych przestrzennie warunkach – to było wyzwanie!
Dziękuję pracownikom Uczelni: panu parkingowemu, który robił co mógł i mierzył się z frustracjami kierowców. Jest pan bardzo dzielny! Panu informatykowi, który mam nadzieję odsypia mnogość konferencji w ostatnim czasie. Paniom z działu promocji Uczelni. Jesteście niezastąpione.
Dziękuję wystawcom, że zechcieliście uatrakcyjnić naszą konferencję swoimi pięknymi książkami.
Dziękuję w końcu mojej rodzinie, która nie tylko znosiła moje zachowania i braki w ostatnich dniach, ale też była realnym wsparciem w organizacji.
Dziękuję moim koleżankom z różnych miejsc pracy, które pomyślały, że będę potrzebować relaksu po konferencji i… obdarowały mnie zestawem relaksującym do kąpieli. Dziękuję Pani, która obdarowała mnie przepyszną herbatą i słodyczami.
