20/03/2023
10 ปีหละที่เขียน วันที่เขียนคิดว่า เขียนเพื่อให้กำลังใจคนที่ท้อ ดีใจที่ยังมีคนกดอ่านแม้ว่าจะผ่านไป 10 ปีแล้ว
เวลาใครท้อ ฉันมักจะเล่าประวัติฉันอย่างสังเขป หลังจากที่จบ ป.ตรี ฉันขับรถพาพี่ไปธุระ เห็นมีจักรยานจะปาดหน้า ฉันเบรครถ รถคว่ำ 3 ตลบ ปี 20 ค่าซ่อม 5000 คิดว่ารถพังขนาดไหน หลังจากนั้น 3 เดือน ฉันขับรถไปทำงาน เด็ก 4 ขวบวิ่งตัดหน้ารถฉัน หมอที่ผ่าตัดบอก เลือดคลั่งในสมอง มีโอกาสรอดแค่ 5 % เด็กรอด อยู่ ร.พ 21 วัน เป็นครั้งแรกที่รู้ว่า ถ้าอยู่ ร.พเกิน 15 วันถือว่าเป็นคดีอาญา อีก 3 เดือนถัดมา ฉันโดนขโมยย่องเบาขึ้นบ้านเจอฉันในห้อง ต่อสู้กัน ฉันบาดเจ็บแต่ไม่มากนัก อีก 3 เดือนถัดมา ฉันโดนขโมยเดินตามถนนเอามีดล๊อคคอฉัน จะพาไปขมขืน (ขี้เหล่แบบนี้แต่ไม่มีหางขโมยมัน....)ฉันหนีมาได้แต่หน้าโดนมีดซึ่งคมมาก ดูแผลที่หน้าเห็นชั้นไขมัน หมอต้องเย็บ 2 ชั้น 17 เข็ม อีก 3 เดือนถัดมาฉันขับรถชนคนอีก ไม่หนัก ฉันคุ้นกับโรงพักมาก อีก 3 เดือน บ้านที่ฉันพักไฟไหม้ทั้งหลัง ทรัพย์สินที่ฉันมีอยู่ในกองเพลิงหมด ที่เสียดายสุดคืองานฝีมือ งานปักต่างๆ ฉันปักคลอสติสผ้าคลุมเตียงซึ่งใช้เวลาเยอะมาก ทุกอย่างอยู่ในกองเพลิงหมด ที่เล่านี้คือส่วนหนึ่ง ฉันทบทวนตัวเองว่าฉันแกร่งเพราะผ่านเรื่องราวมากมาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเดินหน้าต่อไป แทบจะไม่เคยใช้คำว่า ไม่น่าเลย รู้งี้ไม่ทำดีกว่า จึงอยากบอกว่าทำอะไร หรืออะไรที่เกิดขึ้นกับเรามันคืออดีต เป็นประสบการณ์ สู้สู้กับภาวะต่างๆอย่างมีสติคะ
