06/12/2021
❤️
เมื่อสองสามปีก่อน พ่อของฉันเตรียมส่งฟรุตเค้กมาทางไปรษณีย์ให้ฉันในเทศกาลวันคริสต์มาส แม้ว่าฉันจะมีการงานที่ดีและเป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์ในแมนฮัตตัน แต่เขากลัวว่าตู้เย็นของฉันอาจว่างเปล่า
ฉันเพิ่งย้ายมาจากแคลิฟอร์เนีย ที่ซึ่งพ่อแม่ของฉันยังคงอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ แถวชานเมืองมากว่า 50 ปี
เขาต้องการให้ฉันกินฟรุตเค้กยี่ห้อหนึ่งที่ผลิตในเท็กซัส ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่คนรักฟรุตเค้ก หรืออย่างน้อยก็ในหมู่คนที่ชอบมอบฟรุตเค้กให้กับคนที่พวกเขารัก
“มันทำให้พ่อนึกถึงเค้กที่คุณย่าของลูกเคยทำ”
เขาบอกฉันทางโทรศัพท์
“เนื้อสัมผัสมันชุ่มฉ่ำมาก และมีลูกเกดเยอะ”
แต่ต่อมาฉันพบว่าฟรุตเค้กคุณย่าของฉัน ซึ่งฉันไม่เคยมีโอกาสได้ชิมเลย น่าจะเป็นเค้กแห่งความซึมเศร้า มันไม่มีส่วนผสมของนม น้ำตาล เนย หรือไข่เลย มันคือส่วนผสมที่เป็นสินค้าหายากเมื่อตอนที่พ่อยังเป็นเด็ก
เขาเกิดในปีค.ศ.1932 เติบโตขึ้นมาในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในรัฐมิชิแกน ช่วงเทศกาลคริสต์มาสส่วนใหญ่ พ่อได้รับของขวัญแค่สองอย่าง: ถุงเท้าทำเองและส้ม 1 ถุงเล็ก
“คุณย่าถักถุงเท้าเอง”
พ่อกล่าว
“และส้มเหล่านั้นก็อร่อยดี”
การที่พ่อสั่งฟรุตเค้กส่งมาให้ฉัน เสมือนเป็นวิธีการของเขาที่พยายามจะดูแลฉันจากระยะไกล ในใจของเขาคิดอยู่เสมอว่าเศรษฐกิจอาจอยู่ในขั้นอันตรายได้ทุกเมื่อ และฉันก็ยังถูกมองว่าเป็นลูกชายตัวเล็กๆ ของเขาเสมอ แม้ว่าตอนนี้ฉันจะอยู่ในวัยกลางคนก็ตามที
“ฟรุตเค้กควรจะมาถึงในสัปดาห์แรกของเดือนธันวาคม”
เขากล่าว
“ลูกได้รับมันเมื่อไหร่ รีบบอกพ่อด้วยนะว่าคิดอย่างไรบ้าง”
ฉันจะไปแคลิฟอร์เนียในช่วงคริสต์มาสเหมือนทุกปี และปีนี้ฉันตั้งตารอของขวัญจากเขาและลิ้มลองรสชาติที่เสมือนนำพาพ่อไปสู่วัยเด็ก
สัปดาห์แรกของเดือนธันวาคมผ่านไปโดยไม่มีวี่แววฟรุตเค้กของพ่อ ฉันคิดว่ามันน่าจะล่าช้าเพราะวันหยุด หรือสินค้าตกค้างเยอะในช่วงเวลาเทศกาลแบบนี้
ฉันรู้ว่ามันจะมีของกินมากมายในแคลิฟอร์เนีย นอกจากคุกกี้ของแม่ ฟัดจ์ และของกินเล่นอื่นๆ แล้ว พ่อของฉันมักจะให้อาหารและของกินนานาชนิดแก่น้องสาวและฉันคนละถุงใหญ่ บนถุงที่พ่อเขียนว่า "ถุงอาหาร" ตัวใหญ่ชัดเจน เขาจะมอบถุงเหล่านี้ให้หลังจากเปิดของขวัญอื่นๆ หมดแล้วเท่านั้น
ฉันจดรายละเอียดในถุงอาหารของฉันลงในสมุดบันทึก ฉันต้องการจดจำรายละเอียดเพื่อบอกกับเพื่อนๆ
และเป็นบันทึกเก็บไว้สำหรับตัวเอง
ในวันที่ฉันอาจไม่ได้รับถุงอาหารสำหรับวันคริสต์มาสอีกแล้วต่อไป
ในปีนั้นถุงของฉันมีถั่วผสมอย่างดีหนึ่งกระป๋อง แครกเกอร์โฮลวีตหนึ่งกล่อง ช็อคโกแลตบาร์เบลเยี่ยม ไส้กรอกไก่งวงหมักฮิกกอรี่แท่ง ถั่วพิสตาชิโอแดงแคลิฟอร์เนียครึ่งปอนด์ ชาอาหารเช้าแบบอังกฤษ และอีกหลายอย่าง รายการอื่นๆ รวมทั้งเยลลี่บีน
ฉันอายุ 44 ปี ตอนที่พ่อให้ถุงอาหารใบนั้นแก่ฉัน
และเขาอายุ 72 ปี
พ่อของฉันเชื่อว่าทุกคนหิวอยู่เสมอและจำเป็นต้องกินแม้ว่าพวกเราจะไม่หิวก็ตาม
เมื่อเราไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลหลังจากที่เขาพักอยู่เป็นเวลาสามเดือนแล้ว พ่อต่อสู้กับการติดเชื้อร้ายแรงหลังการผ่าตัดหัวใจ เขาถามว่าเราเสมอว่ากินข้าวหรือยัง และไม่เคยพลาดที่จะเตือนพวกเราตอนเวลาเย็นว่าโรงอาหารในโรงพยาบาลใกล้จะปิดเร็วๆ นี้แล้วนะ
“อย่างน้อยก็ดื่มกาแฟสักแก้ว”
พ่อพูดขึ้นมา
“ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”
ฟรุตเค้กเป็นของขวัญคริสต์มาสที่สมบูรณ์แบบในใจของเขา การผสมผสานกันระหว่างผลไม้ที่ประดับดั่งเพชรพลอยบ่งบอกถึงความฟุ่มเฟือยที่ไม่ได้ใช้งานมันจริงๆ : ฟรุตเค้กสามารถเติมเต็มท้องของคุณและยังมีอายุการเก็บรักษาที่ยาวนาน
ในปีค.ศ.2017 ฟรุตเค้กก้อนหนึ่งถูกค้นพบ ซึ่งคาดว่ามันถูกนำไปในการสำรวจแอนตาร์กติกาของโรเบิร์ต สก็อตต์ ซึ่งเกิดขึ้นมากกว่า 100 ปีที่แล้ว และมันยังอยู่ในสภาพดีเยี่ยม
ใกล้ถึงวันคริสต์มาส หนึ่งวันก่อนที่ฉันจะบินไปหาพ่อแม่ ฟรุตเค้กก้อนนั้นก็ยังไม่มา พ่อฉันโทรมาขอให้ฉันเดินทางปลอดภัย และถามว่า
"ได้รับเค้กหรือยัง?"
“ยังไม่ได้เลยนะ”
ฉันตอบกลับ
“มันอาจจะล่าช้าเพราะวันหยุดเทศกาล”
“อาจจะวันนี้ก็ได้”
เขากังวลอย่างมากเกี่ยวกับฟรุตเค้กที่หายไป
เมื่อฉันไปถึงบ้านพ่อแม่ของฉัน เขาพูดว่า
“ลูกได้ฟรุตเค้กหรือยัง?”
“ยังเลย แต่ผมแน่ใจว่ามันจะต้องอยู่ที่นั่นเมื่อผมกลับบ้าน”
ทันทีที่คำพูดออกจากริมฝีปากของฉัน ฉันก็ตระหนักถึงคำว่า "บ้าน"
“บ้าน” ไม่ใช่บ้านนี้ที่ฉันอยู่กับพ่อแม่หรือ?
นี่ฉันไม่กลับบ้านอยู่หรือ?
พ่อแม่ทักทายฉัน ถามว่าฉันหิวไหมหลังจากเที่ยวบินอันยาวนาน นิวยอร์กอาจเป็นเพียงการผจญภัยที่น่าตื่นเต้น ที่ไม่ได้กำหนดวันสิ้นสุดเอาไว้ใช่หรือไม่
ในห้องนั่งเล่นของพ่อแม่ฉัน มีต้นคริสต์มาสตั้งอยู่เหนือกองของขวัญในกระดาษระยิบระยับ และในห้องนอนพ่อของฉัน ฉันรู้ว่าเขาได้ซ่อนถุงอาหารให้เราไว้ใต้ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่
เขายังคงหวังว่าฟรุตเค้กจะมาถึงก่อนวันส่งท้ายปีเก่า เมื่อฉันกลับมาที่แมนฮัตตัน นิวยอร์ก
มกราคม กุมภาพันธ์ และมีนาคม ผ่านไปแบบไม่มีวี่แววของฟรุตเค้ก แม้ว่าพ่อของฉันจะถามเรื่องนี้ต่อไป เรื่อยๆ แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะโกหกพ่อและบอกเขาว่า
”ใช่เลย ในที่สุดฟรุตเค้กก็มาถึง และมันอร่อยมาก”
ฉันกลับพูดกับเขาว่า
“สงสัยเค้กกำลังโคจรรอบโลก ไม่ช้าก็เร็วมันคงจะร่อนลงมาหา”
“นั่นคงเยี่ยมไปเลย!”
พ่อตอบฉัน
อารมณ์ขันของเขาไม่เคยเปลี่ยนไป และเมื่อเวลาผ่านไปเท่าใด เขาก็จะยกเรื่องการเดินทางตลอดกาลของฟรุตเค้กมาคุยกับฉันเสมอ
“ฉันสงสัยจังว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”
พ่อพูด
“มันกำลังทางอ้อมไปทางดาวพลูโต”
เขาชอบมุขนี้ของฉัน
“อยากให้พ่อสั่งอีกครั้งไหม เผื่อว่ามันจะไม่มา”
“ไม่เป็นไรครับพ่อ”
ผมบอก
“ผมจะรอมัน มันต้องมีรสชาติที่ดียิ่งขึ้นแน่นอนหลังจากการเดินทางในจักรวาล”
ต้นเดือนธันวาคม ค.ศ.2018 เกือบหนึ่งปีหลังจากที่พ่อของฉันเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลว ฉันได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน
“คุณมีพัสดุ”
เขากล่าว
ฉันลงไปข้างล่างเพื่อไปรับมัน กล่องสีน้ำตาลมีฉลาก FedEx พร้อมที่อยู่ผู้ส่งจากรัฐเท็กซัส
ขณะที่ฉันกำลังขึ้นลิฟต์กลับไปชั้นบน ฉันถือกล่องพัสดุด้วยมือทั้งสองข้าง แม้ว่าจะเล็ก แต่มันหนักและแข็งราวกับว่าไม่สามารถทำลายได้ ฉันลองเขย่ามัน แต่ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว
เมื่อเข้ามาในห้องครัวของฉัน ฉันเปิดกล่องพัสดุด้วยมีดหั่นขนมปัง และฉันก็พบ ฟรุตเค้กที่พ่ออยากให้ฉันชิมเมื่อหลายปีก่อน
ฉันเจาะซีลพลาสติกสุญญากาศ ฟรุตเค้กตรงหน้าฉันประดับด้วยเชอร์รี่หวาน พีแคนคาราเมล และสับปะรดชิ้นที่ย้อมด้วยสีเขียวมรกต ฉันหั่นออกมาหนึ่งชิ้นแล้ววางบนจานขนาดใหญ่ จากนั้นไปชงชาหนึ่งถ้วยตามที่พ่อและแม่ทำ
ฉันนั่งลงและกินฟรุตเค้กชิ้นนั้นอย่างช้าๆ มันชุ่มฉ่ำอย่างที่พ่อสัญญาไว้จริงๆ และมันไม่หวานจนเกินไป
ฉันก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับเค้กผลไม้ที่พ่อสั่งไว้เมื่อนานมาแล้ว มันยังคงวนเวียนอยู่บนสวรรค์? หรือมันผูกติดอยู่กับวงแหวนของดาวเสาร์หรือไม่?
แน่นอนว่าเค้กนี้ที่ฉันกินอยู่ ฉันสั่งใหม่เอง หลังจากการตายของพ่อ ฉันพบว่าตัวเองกำลังจมปลักอยู่กับทุกความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ ทุกกลิ่นอายเกี่ยวกับตัวตนของพ่อ
และฟรุตเค้กนี้คือความปรารถนาของพ่อที่อยากให้ฉันได้เพลิดเพลินกับมัน
และความปรารถนาดีที่ไม่อยากให้ลูกของตนเองนั้นหิว
ลูกที่ยังคงเด็กอยู่เสมอในความคิดของพ่อฉัน
——————
แปลและเรียบเรียงจาก
“The Mystery of the Holiday Fruitcake, Solved!” โดย David Romft
https://www.nytimes.com/2018/12/21/style/modern-love-mystery-holiday-fruitcake-solved.html
