09/06/2021
Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu.
W okresie powojennym okolice miejscowości Dębowiec w powiecie jasielskim w województwie podkarpackim zamieszkiwała ludność uboga, dla których głównym środkiem płatniczym były jaja, płody rolne i wyroby rękodzielnicze. Za pozyskane pieniądze mieszkańcy Dębowic kupowali m.in. bułki od miejscowych piekarzy. Do Dębowca pieczywo dowożono wozami drabiniastymi, w związku z czym nie wszyscy mieli możliwość nabyć świeżą bułkę czy chleb. Ręcznie przygotowywana i wypiekana według tradycyjnej receptury bułka wodna zachowywała swoją świeżość przez długi czas, przez co była smaczna i najchętniej nabywana przez mieszkańców.
Po włożeniu bułek do pieca opalanego drewnem z drzewa jodłowego i rozgrzanego do 220ºC, polewano jego przód wodą w celu wytworzenia tzw. zasłony z pary wodnej. Bułki w parze piekły się około 20 minut. Ten charakterystyczny element wypieku przyczynił się do określenia wyrobu „bułką wodną”.
Przy wypieku bułek wyczucie piekarza to najważniejszy parametr (…). Skórka bułek jest skorupiasta, gładka, ale za 10 minut od wypieku robi się chrupka i robi się na niej kostka, to dlatego, że woda z tej gorącej bułki paruje. (…)
