03/05/2026
‘Je ziet in hoeveel systemen of groepen zij thuis is en ze is nog maar 9.
En later, wanneer zij verliefd wordt en samen komt met die ene man of vrouw,
krijgt ze er een heel systeem gratis bij!
Net als Fien bewegen wij ons doorheen ons leven continue door
verschillende systemen en groepen. We treden soms toe tot een groep en
verlaten deze dan weer.
Sommige groepen verlaten we nooit. Omdat we op celniveau met elkaar
delen. Het gezin waarin we geboren werden ruist door ons bloed en praat
tegen ons vanuit onze cellen. Al kennen we (een van) onze ouders niet, zoals
bij kinderen die dankzij een donor zijn geboren of ter adoptie zijn afgestaan,
dan nog speelt het systeem een rol van betekenis.
Onze biologische ouders gaven ons Het Leven. Misschien dat er andere
ouders of mensen in ons leven kwamen die ons Een Nieuw Leven gaven,
maar het geschenk van het leven, geboren worden, ligt in oorsprong bij twee mensen. Of ze ons nu bekend zijn of niet. Of we ze nu liefhebben of niet.
Die twee mensen zijn onze vader en onze moeder. De mensen die ons Het
Leven schonken. Het grootste geschenk. In de filosofie van de
familiesystematiek zorgt dit grote geschenk ervoor dat er een soort schuld
ontstaat die nooit helemaal afgelost kan worden. Een schuld van de kinderen
naar de ouders, vanwege dat kostbare leven. Een schuld die vaak ingelost
wordt door loyaliteit en trouw.
De vlieger 'maar ik heb er toch nooit om gevráágd om geboren te worden'
gaat hier niet op. Je kreeg dit leven en nam het aan. Op jouw b***t geef je
misschien weer zo een groot cadeau aan jouw kinderen. Je geeft het
geschenk van Het Leven door. En de zoete boekhouding van de schuld gaat
ook door. Nagy, grondlegger van de contextuele therapie, noemt dit het
grootboek van families. Waarin de balans tussen geven en nemen steeds
nauwkeurig wordt bijgehouden door elke generatie.
Voor mensen die gebrouilleerd zijn met hun ouders, geboren zijn uit een
gedwongen seksuele daad, ter adoptie zijn afgestaan of mishandeld zijn kan
dit een moeilijk concept zijn. Het concept dat zij ten diepste iets verschuldigd zijn aan hun ouders. In hun hart voelen zij soms haat en afkeer voor deze mensen en kunnen deze niet hun ouders noemen.
En hoe moeilijk het soms ook is om te accepteren dat je geboren bent uit
precies die mensen, is het een bevrijdende en helende weg om naar de
erkenning groeien. Erkennen van het feit dat het nu eenmaal zo is. Dat zijn
jouw ouders.
De eigenlijke ouders negeren, is een deel van jezelf negeren. De aangeboren
loyaliteit negeren kost energie en zorgt soms voor blinde vlekken en
valkuilen. Je kunt zo bezig zijn met niét op je moeder lijken dat je een
persoonlijkheid aanneemt die net zo weinig bij je past, maar alleen maar
tegen je moeder is. Dat is niet vrij, dat is reactief. Je kunt pas waarlijk je eigen
pad kiezen wanneer je vrij bent.
Een zin als "Papa, mama. Hoewel ik meer had verlangd, hadden jullie mij niet
meer te bieden. En hoe erg ik dat ook vind, ik ga verder en dank jullie voor
het leven dat jullie mij schonken." kun je innerlijk uitspreken naar jouw
ouders. Dit kan helpen. Maar het hoeft niet, de essentie is dat je dit kunt voelen en leven.
Soms vergeten we in de pijn en de afwijzing te kijken naar wat onze relatie met de ouders en onze reactie
hierop ons bracht. Misschien heb jij je voorgenomen het anders te doen en ben jij nu een ouder die je zelf had gewenst. Misschien heeft de woede je de passie
gegeven om te bereiken wat je bereikte. Misschien heeft jouw zoektocht naar geborgenheid je gebracht tot
jouw huidige partner. En op die manier breng je wellicht iets in balans wat niet
door jouw ouders in balans kon worden gebracht.
Ik kom in de coaching en in mijn dagelijks leven vaak mensen tegen die nog een soort bitterheid of zelfs woede koesteren jegens hun ouders. Voelen dat zij te weinig hebben gekregen, of dat wat zij kregen was in hun beleving niet
het juiste.
Hierdoor blijven zij in de positie van het verlangende kind en kunnen zij niet
de vrije volwassene worden die we mogen zijn.
Je kunt naar de Andere Kant van de Wereld verhuizen of elke vorm van
contact verbreken, maar zolang je je nog boos of teleurgesteld of superieur
voelt zul je gebonden zijn. Dat is net wat anders dan verbonden.
De enige ware weg naar vrijheid is accepteren en erkennen. Accepteren dat
je uit deze mensen geboren bent. In je hart aannemen dat het exact deze
samenstelling is geweest die jou het leven kon geven. Je ouders hierin
kunnen erkennen en je realiseren dat hetgeen ze jou gaven kennelijk het
enige was waar zij toe in staat waren. Daar mag je het mee doen.
Verlang je meer, of ben je bezig met hoe het was, dan leef je achteruit. Dan is
jouw blik gericht op wat was of op wat niet was.
Maar je bent waar je op dat moment bent. Waar je bent, daar ben je. De weg
die je gaat ligt voor je, in jouw toekomst. En jouw ouders staan achter je. Al
voelt het niet altijd zo. Maar dat is de lijn. Teken je een stamboom, dan is dat
heel zichtbaar. Dat is waarom dat een belangrijke werkvorm is binnen mijn
werk met groot en klein.’
Fragment uit inspiratie 5.5 van het Jij Natuurlijk Jaar.
