19/10/2025
Volgens een oude indiaanse legende was er op een dag een grote brand in het bos. Alle dieren vluchtten in angst alle kanten op, want het was een zeer hevige brand. Plots zag de jaguar een kolibrie over zijn hoofd passeren, maar dan in de tegenovergestelde richting. De kolibrie vloog richting het vuur!
Wat er ook gebeurd is, hij wilde niet stoppen. Even later zag de jaguar hem weer passeren, deze keer in dezelfde richting als de jaguar liep. Hij kon dit zien komen en gaan, totdat hij besloot de vogel ernaar te vragen, omdat het heel bizar gedrag leek.
"Wat ben je aan het doen, kolibrie? " vroeg hij.
"Ik ga naar het meer," antwoordde hij, "Ik drink water met mijn bek en gooi het op het vuur om het te blussen. " De jaguar lachte. 'Ben je gek? Denk je echt dat je dat grote vuur zelf kan blussen met je hele kleine snavel? '
'Nee', zei de kolibrie, 'ik weet dat ik het niet kan. Maar het bos is mijn thuis. Het voedt me, het beschermt mij en mijn familie. Daar ben ik heel dankbaar voor. En ik help het bos groeien door zijn bloemen te bestuiven. Ik ben een deel van haar en het bos is een deel van mij. Ik weet dat ik het vuur niet kan blussen, maar ik moet mijn deel doen. '
Op dat moment werden de bosgeesten, die naar de kolibrie luisterden, ontroerd door de vogel en zijn toewijding aan het bos, op wonderbaarlijke wijze stuurden ze een stortbui, die een einde maakte aan het grote vuur.
De indiaanse grootmoeders vertelden dit verhaal af en toe aan hun kleinkinderen en sluiten af met: "Wil je wonderen in je leven trekken? Doe je deel. "
"Je hebt geen verantwoordelijkheid om de wereld te redden of de oplossingen te vinden voor alle problemen - maar om je specifieke persoonlijke hoek van het universum te verzorgen. Terwijl iedereen dat doet, redt de wereld zichzelf. '"
auteur onbekend