29/03/2025
Gisteren mijn laatste vlaaien besteld vanuit Suriname🇸🇷
Met heel veel tranen het laatste bericht geschreven op onze Facebookpagina.
Tja, wat kan ik zeggen… Alleen de mensen die ooit bij ons in de winkel zijn geweest, zullen het begrijpen.
Wij hadden geen klanten, het was familie.
Het waren vrienden, en vriendinnen, moeders, vaders, oma’s, opa’s, zussen, broers, neefjes en nichtjes die bij ons kwamen – althans, zo voelde het voor ons.
Ze liepen binnen en we wisten meteen wat ze dronken, van jong tot oud!
Wij hadden onze echte Benidorm Bastards op de woensdag, want zij hadden het die ochtend voor het zeggen.
Meneer en mevrouw Mozart, meneer en mevrouw Deftig, opa Geer, andere Opa en dodo , kleine en grote G.
En als onze Nelly alweer vloekend binnenkwam, wisten we ook meteen dat ze er was.
Onze Sasha, Ajaxied ❌❌❌ harde kern”, luide lach, vloekende mond en een gouden hart.
Tiny die mij elke keer de vraag stelde: “Hoe krijg je het voor elkaar om zes dagen te werken, een huishouden te runnen en kinderen te verzorgen?”
Die vraag stelde zij mij zeker twee keer per week, en elke keer gaf ik haar eerlijk antwoord.
W***y in haar rolstoel, die op dezelfde dag jarig is als ik, en alleen maar kwam voor een chocomelk die ik haar alleen mocht geven. En als ik er niet was, mopperde ze wat naar de anderen, maar dan mochten ze mijn plaats heel even innemen.
José en haar groepje op de dinsdag.
Mijn Bubble Tea-vriendinnetje (helemaal aardbei).
Hij kwam binnen, en als er geen tosti kip-kaas meer was, maakten John en ik ruzie over wie het hem moest vertellen.
Onze zaterdagochtendpraatjes met Boudewijn, en ons jaarlijkse kerstgeschenk van Willem en Joke – gewoon om ons te bedanken voor de gastvrijheid.
Oma Els met haar prachtige levensverhalen en lessen en een klein beetje voorkeursbehandeling want oma Els had haar eigen glas.
Een toerist die binnen kwam een koffie nam en een jointje begon te draaien (we zijn toch een koffieshop?)
Geen gedonder in m’n winkel en ik verwees haar netjes naar de deur.
Toen ze eruit was keek ik naar tafel 2 waar vier vasten klanten zaten zij keken mij aan en we begonnen ineens ontzettend hard te lachen tranen in m’n ogen van het lachen 😂
Lieve oma Coby die gearmd binnenkwam met haar twee dochters, schoonzonen, kleinkinderen, en soms zelfs de verkeringen van de kleinkinderen. Jip, we hebben alles gezien.
Onze vaste gebak klanten meneer Bonnema , meneer Boers, lois (graag met een plastic zakje erbij ) Sandy , meneer Weibolt die ik moest vragen of hij familie is van Kimberley Weibolt
Meneer Teunissen ( nee sorry mag niet moet zeggen Rob!)
Onze Joyce, die nog op de laatste dinsdag even afscheid wilde nemen, één dag voor haar euthanasie:
“Dewhi, ik ben niet bang hoor om dood te gaan, maar zorg je wel dat je er bent bij de crematie? Want dat zou ik heel fijn vinden…”
Onze andere lieve Joyce en Trees, Koosje, meneer latte , Anja en haar ouders , die het tijdelijke leven hebben geruild voor het eeuwige.
Ons team – niet te stoppen.
Daan en ik konden zo vaak in een deuk liggen, terwijl de winkel gewoon vol stond.
Quisho, Kyara, Sejero en Kioni die met z’n vieren stonden te knallen terwijl wij op vakantie waren.
Jany en Shaissa, die ik van de Kruidvat heb weggekaapt en nooit meer heb laten gaan – en zij mij ook niet. “Moeders, zeg maar wanneer u me nodig hebt, komt goed!”
Mijn vrolijke fransje-schoonzus Jenny– als zij een dag moest invallen, wisten we gewoon dat het de grote schoonmaakdag werd!
Mijn partner in crime “Johnny boy”, galmde door het winkelcentrum als Stef van Cheers snel langs liep.
Babe, dank voor deze mooie uitdaging.
Bedankt dat je dit samen met mij wilde doen.
We hebben het toch ff geflikt! Up to the next chapter ♥️♥️
“Met trots Onze Limburgia Diemen‼️”
### Dewhi ♥️
