13/03/2025
We kunnen er niet omheen, overal hoor je het om je heen, mensen met die verschrikkelijke en dodelijke ziekte kanker.
Het is deze week De week van de zeldzame kanker en mede daarom hebben besloten om vanaf nu de armbanden van Chantal in onze winkel te gaan verkopen.
Haar verhaal lees je op haar facebook pagina: AVL armbanden. Deel van de opbrengst gaat naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis en het UMC Utrecht voor onderzoek.
Wil je iets leuks weggeven of gewoon een mooi armbandje voor jezelf EN het goede doel steunen, kom dan langs in de winkel!
voor de mensen die het niet helemaal konden lezen
Hier het hele artikel ❤️
Voor de rubriek Wintergasten interviewt Stad Nijkerk mensen die een bijzonder verhaal te vertellen hebben. In deze derde editie komt Chantal van Veenhuizen (38) uit Nijkerkerveen aan het woord. Zij lijdt aan het Li Fraumeni-syndroom, waardoor ze een erfelijke aanleg heeft om verschillende soorten kanker te krijgen. Ze laat zich hierdoor echter niet uit het veld slaan. ,,Misschien ben ik wel gelukkiger dan voor de kanker.”
Een bultje in haar borst toen zij 29 jaar oud was. Dat was de eerste aanwijzing voor Chantal van Veenhuizen dat er weleens iets mis kon zijn. Vanzelfsprekend meldde zij zich bij haar arts, maar na echo-onderzoek in het ziekenhuis kreeg ze een geruststellende boodschap: er was slechts sprake van een vetbultje. In 2019 vond Chantal opnieuw een bultje, dit keer in haar mond. Dus maakte zij een afspraak met haar tandarts, zeker omdat een van haar tanden los kwam. Ontsteking, was de diagnose, een wortelkanaalbehandeling zou uitkomst bieden. Maar na deze behandeling kwam een andere tand los in haar gebit te staan, dus ging Chantal opnieuw naar de tandarts. Daar werd zij behandeld door een andere tandarts, die haar voor de zekerheid doorstuurde naar de afdeling kaakchirurgie in het ziekenhuis. ,,Toen ik daar in de behandelstoel lag, kreeg ik voor het eerst het gevoel dat er toch iets mis was. Eerst stond er maar één tandarts in mijn gebit te turen, daarna kwam er nog een bij en merkte ik dat ze steeds zenuwachtiger werden.”
BOTKANKER Botkanker was de vernietigende diagnose die Chantal te horen kreeg. Een zeer agressieve vorm van botkanker bovendien. Een intensieve behandelperiode volgde, waarin de onderkaak van Chantal verwijderd werd. En het eerdere bultje dat in haar borst is onderzocht? ,,De arts die mij behandelde wist niet wat hij hoorde. Het bleek geen vetbultje te zijn, maar een tumor. Wel onafhankelijke tumoren, het is niet zo dat de tumor in mijn borst uit is gaan zaaien waardoor ik botkanker heb gekregen. Het is wel zo dat mijn borst waarschijnlijk behouden had kunnen blijven. Maar ach, ik heb geen wrok. Het is mensenwerk en iedereen maakt fouten.”
Helaas bleek met de diagnose botkanker de medische rollercoaster voor Chantal niet ten einde te zijn. Na langdurig onderzoek is vast komen te staan dat ze lijdt aan het Li-Fraumeni syndroom (LFS). Dit is een zeldzame, erfelijke aandoening. Door een fout in het DNA hebben kinderen en volwassenen met LFS een sterk verhoogde kans op verschillende vormen van kanker. ,,Mijn aandoening is zo zeldzaam, dat ik een speciaal telefoonnummer moet bellen in het ziekenhuis”, glimlacht Chantal. ,,Een normale arts kent dit niet per se. Ik ben ook heel interessant studiemateriaal voor artsen in opleiding, heb ik gemerkt.”
Het syndroom heeft ervoor gezorgd dat Chantal de afgelopen jaren te kampen heeft gehad met meerdere vormen van kanker. ,,Er is opnieuw botkanker geconstateerd in mijn gebit. Niet alleen mijn onderkaak, maar ook het grootste deel van mijn bovenkaak en mijn gehemelte is verwijderd. Daarvoor in de plaats heb ik nu plaatmateriaal in mijn mond. Daarnaast is twee keer huidkanker geconstateerd. Gelukkig niet kwaadaardige melanomen, dus die plekjes konden verwijderd worden. Het is zeker dat ik in de jaren die voor mij liggen vaker kanker zal krijgen. Het kan tien jaar duren, dat weet niemand, maar aan dat toekomstperspectief is niets te veranderen. Hoe ik daarmee omga? Positief blijven. De kanker is niet alleen maar narigheid, is mijn ervaring. Sterker nog: misschien dat ik nu wel gelukkiger ben dan voor de kanker.”
ROTZIEKTE Dat Chantal tot zo’n positieve houding is gekomen, komt vooral omdat ze door de extreme omstandigheden van haar ziekte anders naar het leven is gaan kijken. ,,Laat ik één ding heel duidelijk maken: het is een rotziekte waar je niet van kunt winnen. Je moet het geluk hebben dat de behandeling aanslaat. Toch heb ik wel gemerkt dat een positieve houding helpt. Daarmee kun je namelijk wel van jezelf winnen en dat maakt het leven draaglijker. Het klinkt misschien gek, maar deze ziekte heeft mij veel goeds gebracht.”
Veel meer dan voorheen kan Chantal genieten van de natuur in haar omgeving. ,,Ik beleef de natuur anders, intensiever en ik heb meer oog voor de mooie dingen. Ik merk ook dat ik me niet meer zo druk maak om de kleine dingen in het leven. Dat geeft rust in mijn hoofd. Bovendien voel ik me geliefd door de mensen om mij heen en dat is voor mij meer waard geworden. Mijn vriend Guido bijvoorbeeld. Door wat wij samen hebben doorgemaakt, is onze relatie intenser geworden en daar ben ik dankbaar voor. En als ik deze ziekte niet had gekregen, was ik nooit begonnen met AVL Armbanden.”
Sinds enkele jaren maakt en verkoopt Chantal armbanden en een enkele ketting via haar initiatief AVL Armbanden (www.avlarmbanden). Een groot deel van de opbrengst hiervan komt ten goede aan kankeronderzoek binnen het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis en het Universitair Medisch Centrum in Utrecht. ,,Laatst stuurde ik een pakketje naar Amy Rose. Zij is bekend van het vorige seizoen van Winter vol Liefde. Ze maakte een filmpje van het moment dat ze het pakje opende en dat plaatste zij op haar social media. Dat is heel gaaf. Bovenal zijn de reacties die ik krijg van de mensen die ook, direct of indirect, met deze ziekte te maken hebben hartverwarmend. Mensen trouwen ermee, de armbanden gaan mee het graf in. Ik heb de armband van een overleden vrouw en die van haar man verwerkt tot een nieuwe armband, die haar weduwnaar nu met trots draagt. Dat zijn mooie verhalen, verhalen die hoop en troost bieden.”
DANKBAAR Hoop houden, troost bieden; Chantal is de afgelopen jaren vertrouwd geraakt met deze termen. Nog een woord dat veel voorbij komt in het gesprek dat deze krant met haar heeft is dankbaar. ,,Ik ben dankbaar voor de artsen die alles op alles zetten om mij te helpen. Die al twintig operaties uitgevoerd hebben, waarvan twee die in totaal twaalf uur in beslag namen. En voor de verpleegkundigen die dag en nacht voor je klaarstaan. Het is zwaar geweest, absoluut. Maar ik geloof er heel sterk in dat je op je bordje krijgt wat je aankunt. Toen ik begin twintig was, ben ik jarenlang zwaar depressief geweest. Ik wilde niet meer leven. Misschien dat ik daar doorheen heb moeten komen, om sterk genoeg te zijn voor waar ik nu mee moet dealen.”
