ᴍʏ ᴡᴇᴅᴅɪɴɢ ᴘʟᴀɴɴᴇʀ.ʟᴋ

ᴍʏ ᴡᴇᴅᴅɪɴɢ ᴘʟᴀɴɴᴇʀ.ʟᴋ we are the one who going to be the best wedding service providers in Sri Lanka and we are doing vend

11/11/2020
 #නංගිලා_ආදරේම_අක්කලාට 😘මොන තරම් වටින මිනිස්සු  පස්සේ කාලෙක හම්බුනත් මොනතරම් බැදීම් ජීවිතේට ඇති කරගත්තත් ලේ බැදීම් හරි ඝ...
30/05/2020

#නංගිලා_ආදරේම_අක්කලාට 😘

මොන තරම් වටින මිනිස්සු පස්සේ කාලෙක හම්බුනත්
මොනතරම් බැදීම් ජීවිතේට ඇති කරගත්තත් ලේ බැදීම් හරි ඝනකම් ❤️
කොයි ලෝකේ හිටියත්,
මොන තරම් ඈතක හිටියත් ලේ බැදීම් හරි හයියයි 🤗
කොච්චර මරා ගත්තත් කොච්චර කාලයක් තරහා වෙලා හිටියත් ලේ බැදීම්
හරි සුවදයි 😘

ඒ හින්දම වෙන්නත් ඇති
කොච්චර එක්ක මරාගත්තත් මට ඔයාව නැතුව ඉන්නම බැරි 😑

එකතු වෙලා හොර වැඩ කරන්න,ඒවා මාට්ටු උනහම තනියම මට ගුටිගස්සවන්න,
ලස්සන ඇදුමක් ගත්තම ඔයාට හොරෙන් ඒක ඇදන් කොහේ හරි යන්න,
අම්මට ⁣නැති වැරදි හද හදා කේලම් කියන්න අප්පච්චිගෙන් වැඩි ලකුණු දාගෙන හිත දිනාගන්න ඇත්තටම නංගියෙක්ට අක්කෙක්ව ඕනමයි 😘

අම්මෙක් වගේ හැම මොහොතකම ලගින් ඉන්න,අම්මෙක් වගේම හැම මොහොතකම පරිස්සම් කරන්න,
දුක හිතුන හැම වෙලාවම ඉකි ගගහා අඩන්න,
අක්කෙක්⁣ගේ උරහිසක් ඕනමයි 🙂

යන යන තැන පස්සෙන් එන්න,
වදයක් වෙලා හැමදේම ගැන හොයලා බලන්න,
ඇණයක් වෙවී කරදර කරන්න නංගියෙක්ට අක්කෙක්ව ඕනමයි 😘

වද දීදි රෙදි ටික හෝදවගන්න,රණ්ඩු වෙවී එක ටොපි කෑල්ලත් බෙදාගෙන කන්න,විහිලු කර කර පන යනකන් හිනාවෙන්න නපුරැ පිස්සු හෝල්මන් අක්කෙක් ඕනමයි 😋

උදව් ඉල්ලපු හැමමොහොතකම පරණ වැරදිත් මතක් කර කර පලිගන්න,
නින්ද ගියාම ඔලුව අතගාලා තමුසෙ මගෙ නංගිනේ කියන්න
රත්තරන් අක්කෙක් ඕනමයි 😪

මාව දාලා යන දවසට,
වෙන ගෙදරක ලේලියක් වෙන දවසට
ලස්සන බලලා සතුටු වෙන්න නංගියෙක්ට අක්කෙක් ඕනමයි ❤️

දේහා ❤️

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍
අනිත් අයටත් බලන්න ශෙයා කරන්න

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

එක ගෑනු කෙනෙක් මහණ වෙන්න කියල ගෙදරින් ගිහින් .අවුරුදු දෙකක් සිල් මාතාවක් වෙලා ඉඳලා..පස්සෙ එයාට මහණකම සහ ආරාමය එපා වෙලා ආ...
29/05/2020

එක ගෑනු කෙනෙක් මහණ වෙන්න කියල ගෙදරින් ගිහින් .අවුරුදු දෙකක් සිල් මාතාවක් වෙලා ඉඳලා..

පස්සෙ එයාට මහණකම සහ ආරාමය එපා වෙලා ආපහු ගෙදර ඇවිත්.

දැන් දුව කියනවා අම්මව ගෙදරට ගන්න බෑ කියලා..

සුදු ඇඳගන සිල් මාතාවක් වගෙ ඉඳලා සිවුරු ඇරලා ආවා වාගේ ආවම පිළිගන්න බෑලු..මිනිස්සු මොනව නොකියයිද..පාරෙ බැහැලා යන්නෙ කොහොමද වගේ ප්‍රශ්ණ ගොඩාක් ඒ දුවට..

මේක ඇහුවම මට පරණ සිද්ධියක් මතක් වුණා.

මේක වෙලා අවුරුදු දහයක් විතර ඇති.නැත්තං ඊට වැඩි...

දඹුල්ල කිට්ටුව නගරෙකදි කොල්ලෙක් බස් එකකට යට වෙලා තිබුණා..

කොල්ලා අනිත් පැත්තට ගියපු බස් එකට ගෑනු කෙනෙක්ව නග්ගලා පාර පනිද්දි මෙහා පැත්තෙන් ආව බස් එකේ වැදුනා කියලා තමයි දැකපු අය කියලා තිබුණෙ.

ඔය කියන ගෑනු කෙනා ළමයෙකුත් වඩාගන ඉඳලා තියෙනවා..

කොල්ලගෙ කොණ්ඩෙ සහ ශරීරයෙ හැටියට ආමි එකේ කියලා හිතපු මිනිස්සු වහාම කොල්ලව හොස්පිට්ල් අරන් ගියත් බේරගන්න ලැබිලා නෑ.

වව්නියා හෝ යාපනේ බස් වල වේගය අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ, සහ වරද තරුණයාගේ..

කොහොම හරි රෝහල් පොලිසීය මළ මිනිය පරීක්ෂා කළාම ලැබෙන්නෙ හාමුදුරු කෙනෙක්ගෙ හැඳුනුම්පතක්...

ඔව් ..ඒ හාමුදුරුවො තමයි...
වයස විසි හතයි.

කලිසමයි ෂර්ට් එකයි ඇඳගන ළමයෙක් වඩාගත්ත ගෑනියෙක්ව බස් එකට නග්ගලා පාර පනිද්දි හැප්පිලා මැරුණා.

පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවන්ට මිනිය බාරගන්න දායකයින්ගෙන් තහංචි වැටුණා.(ඒක හරි හෝ වැරදි කීම නෙවෙයි මේ ලිවිල්ලේ අදහස)
නමුත් ලොකු හාමුදුරුවෝ කඳුලක් හෙලලා රෝහලෙන් පිටවුන බව නම් ආරංචි වුණා.

දැන් මිනිය බාරගන්න කිසි කෙනෙක් නෑ.

රෝහලෙන් වළලන්න තීන්දු වෙලා.

ඒත් එතනදි වත් පාංශකූලේ දෙන්න හාමුදුරුවො කෙනෙක් එන්නෙ නෑ..

මැරුණ කෙනා මහණවෙලා හිටියෙ උපන් ගමේ පන්සලේමයි.

ගම්මු එදා ඉඳන් දානෙ දීපු බත් ඇටයක් ගානේ දෙස් දෙවොල් දොස් තිය තියා හිටියා.

ඔන්න ඔය වෙලාවෙ රෝහලට ගිය වයයක ගෑනියෙක් මේ මිනිය ඉල්ලනවා.

ඒ තමයි අම්මා.හාමුදුරුවන්ගෙත් ගිහි කාලෙ කොල්ලගෙත් අම්මා..ඒ එකම අම්ම..

ඇයගේ අනිත් දරුවන්ගෙත් විරුද්ධතාවය මත ඇය මිනිය ගෙදර ගේනව..

ඔව් ඔව් කලිසම් කමිස අන්ඳලා..

ඇය හන්දියට ගිහින් කොල්ලන්ට කියනවා "මයෙ පුතා වළලාගන්ඩ උදවු කරන්ඩ" කියලා..

මෙන්න මෙතනදි අර හන්දියෙ හිටි කොල්ලො ,ඒ කියන්නෙ ගමේ හිටිය රස්තියාදුකාරයො ටික උන්දැට උදව් කරනවා.

(ඒ තමා හැම ගමකම ඉන්න කිතුලා,ජගා ,පතෝලයා කූරා,චූටි අයියා,ලොක්කයියගෙ නියෝජනය.ඒක වෙනම කතාවක්.)

මේක ලොකු ලොකු ඈයො එක එක සංස්කෘතික සදාචාර නීති රීති ගරු නම්බු රකින්න ඕන නිසා,සමහර වෙලාවට කැත කුනු ජරාව ගෑවෙන නිසා,වග කියන්න වෙන නිසා මඟාරින තැනක්.

එක එක හේතු හදන් මහත්තුරු සහ උපාසක මහත්තුරු මනුස්සකම හංගන හුඟාක් වෙලාවට,, එලියට ඇවිත් මනුස්සකම වෙනුවෙන් හිටගත්තෙ ඔය රස්තියාදුකාරයො කියලා කාඩ් ගැහිච්ච එවුන් ..

කොහෙත් කවදත් මහත්තුරුන්ට වඩා මනුස්සකම තිබ්බෙ රස්තියාදුකාරයො ගාව.මට අනුව නම් ඒක සදාකාලිකම ඇත්තක්...

කොල්ලො වල කැපුවා.සාමකාමීවම නෙවෙයි.කනත්ත දෙන්න බෑ කියපු එවුන්ව කනත්තෙම කපනව කියලා වලි දාගන.

පාංශුකූල නෑ..සහෝදරයොත් නෑ.. ගෑනියෙක් දෙන්නෙක් හොරාට ඇවිත් ගියා ,එකත් මිනියට අන්ඳලා තිබ්බෙ මොනවද බලන්න.

අම්මා තනියෙන් මිනිය ඉස්සරහා තියාගන බුදු පහන ගාවට ගියා.

"මං ගෙදර බුදුන් නම් මට පව් නෑ බුදුහාමුදුරුවනේ "

අම්මා තනියෙන් පැන් වැඩුවා

"ඉච්චිතං පච්චිතං තුය්හං.."

කොල්ලො මිනිය අරන් ගිහින් වැළලුවා.

අර අම්මා පස්සෙ දවසක තමන්ට අයිති කුඹුර පන්සලට ලියනවා..

ඒ ඔප්පුව ලොකු හාමුදුරුවන්‍ට දීලා මෙහෙම කියනව.

"හාමුදුරුවනේ ඒ මගෙ එකා..අංගුලිමාල වුනත් මගෙම බඩින් වදාපු මගේ එකා මට අතාරින්ඩ බෑ..වැරැදදක් කරලා තියෙනවා..ඒකට වෙන්ඩ ඇති දඬුවමකුත් ලැබිලානේ ඔහොම මළේඒ වුනාට මගෙ හිත වාවන්නෑ හාමුදුරුවනේ ..සිවුරේ ඉන්න ගමං කරපු පව් කොහොම විපාක දෙනවද මං දන්නෙ නෑ..
මේ කුඹුර පූජා කරන්නෙ දරුවට පිං සිද්ධ වෙන්ඩ නෙවේ..දරුවාට ගම්මු දුන්න දානෙ ඇටයක් ඇටයක් ගානෙ පව් ගෙවෙන්ඩ.."

අම්මලා එහෙමයි.මොන අපරාදෙ කළා වුනත් මළාට පස්සෙවත් අතාරින්නෑ..

අපරාධකාරයෙක් සාන්තුවරයෙක් කියල වෙනසකුත් නෑ.මොන තත්වෙන් වුනත් ගෙදර ආවම බාර ගන්නවා.

ඒත් දරුවො දෙමව්පියො අතින් වරදක් හෝ අපරාධයක් වුනොත් ආපහු බාරගන්න එක ගැන සෑහෙන්න හිතනවා.

වැරදි සිදුවීම මනුස්ස ගතියක් නම් අපේ අම්මලා තාත්තලාත් මිනිස්සු නම් ඉතිං සාමාන්‍යයිනෙ.
දරුවන්ට වගේම දෙමාපියන්ටත් වරදිනවා..

ඇත්තටම අපිට බැඳීම් ඕන හැමදේම හරියට තියෙද්දි සුබ පතන්න නෙවෙයි වැරදුනාම සහය දෙන්න..

දිනුවාම සමරන්න නෙවෙයි පැරදුනාම බාරගන්න ..
====

සුජාතා මැණිකේ ඉහළගෙදර

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍
අනිත් අයටත් බලන්න ශෙයා කරන්න

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

එතරම් ලස්සන නැති මගේ චීන ජාතික බිරිදබොහෝ දෙනෙක් මගෙන් අහනවා මම විශාල ධනයක හිමිකරුවෙක් වෙලත් එතරම් ලස්සනක් නොමැති චීන ජාත...
28/05/2020

එතරම් ලස්සන නැති මගේ චීන ජාතික බිරිද

බොහෝ දෙනෙක් මගෙන් අහනවා මම විශාල ධනයක හිමිකරුවෙක් වෙලත් එතරම් ලස්සනක් නොමැති චීන ජාතික කාන්තාවක් බිරිඳ ලෙස තෝරා ගත්තේ ඇයි කියලා?

පළමුවෙන්ම සියලු දෙනාගේම එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට කලින් මට අවශ්‍යයි ලස්සන කාන්තාවක් යනු කවුරුන්ද යන්න සහ
ලස්සන නැති කාන්තාවක් යනු කවුරුන්ද යන්න පැහැදිලි කරන්න.

අවංකවම කියනවානම් මට රූප රාජිනියෝ වගේ ලස්සන කාන්තාවන් බොහෝ අවස්ථාවන් වලදී ජීවිතේ මුණගැහුනා, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් මගේ බිරිඳ වීමට බොහෝසේ කැමති වූ අය.
නමුත් බාහිරෙන් කෙතරම් ලස්සනට පෙනුනත් ඒ කිසි කෙනෙක්ගේ හදවත මුහුණ තරම් ලස්සන නැහැ කියලා මම දන්නවා.

"ලස්සන කාන්තාවන්" යනු කවුරුන්ද?
බොහෝ දුරට වීදුරු වැනි හදවත් තියන,ඉතා බිඳෙන සුළු අය.

ඇය රජෙකුගේ දියණියක මෙන් පිස්සු වැටී සිටින උඩඟුකමින්,අහංකාරකමින් නිතරම මගෙන් අසනු ඇත, මෙතරම් පොහොසත් වෙලත් ඇයි මෝටර් රථය වෙනස් කිරීමට අකමැති කියලා?

මම දන්නවා ඔවුන්ට මගේ බිරිඳ වීමට අවශ්‍ය වේගයෙන් සමාජයතුල කැපී පෙනීමට බව.ඉන්පසු ධනවතෙකුගේ බිරිඳ ලෙස ඔවුන්ට සමාජයේ ඉහල පිලිගැනීමක් ලැබෙනු ඇත,

කාන්තාවකගේ සුන්දරත්වය යනු ඇයගේ හදවතට
එකගව ජීවත් වීමයි..
එතනින් පරිභාහිරව ජීවත්වෙන සියලු කාන්තාවන්ගේ හදවත සහ ආත්මය අපිරිසිදුයි..

සමාජය විසින් හදවතට එකගව ජීවත් වන කාන්තාවක් කැත කාන්තාවක් යැයි හඳුන්වනු ලැබේ,එවන් කාන්තාවක් මට සිටියද මම එවැන්නක් නොකියමි.

"පිටත අලංකාරය වයස සමග අඩු වනු ඇත, නමුත් ඇතුළත අලංකාරය වයස අනුව වටිනාකම වැඩි කරයි" (මෙය චීන උපමාවක්), එබැවින් එහි වටිනාකම ඉක්මණින් බැස යන දේවල් සමඟ සම්බන්ධ වීමෙන් වැළකී සිටීමට මම උත්සාහ කරමි.

මගේ බිරිඳ ප්‍රිසිලා චෑන් පිළිබඳව ඔවුන්ගෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක් මතුවුනා. එයනම් මම ඇයට කැමති කුමක් නිසාද කියලා?

"කාන්තාවකගේ මුහුණේ ප්‍රකාශණය ඇගේ හදවතේ පිළිබිඹුවක්" ඇගේ සිනහව නිතරම මා මවිත කරනවා.

ප්‍රිස්කිලා ගැබිණියක් වූ දවසේ ඉදලා ගර්භණීභාවය හේතුවෙන් ඇගේ මුහුණේ,සිරුරේ සිදු වූ වෙනස්කම් ඇය මුළුමනින්ම නොසලකා හැරියා, ඇය සතුටින් බොහෝ සරළව ජීවත් වුනා,ඇයගේ සතුට මට හැම වෙලේම දැනුනා.

මම සරලත්වයට කැමතියි.

මම ඇගේ පෙනුමට කැමතියි.

ප්‍රිසිලා යනු උද්‍යෝගිමත් කාන්තාවකි, ඇය බුද්ධිමත් මෙන්ම නිර්භීත,ආදරණීය නායකත්ව ගති ලක්ෂණ ඇති කාන්තාවකි..

ඇය සමග ගතකරන සෑම තත්පරයක්ම මට ආදරනීයයි,මට ඉතාමත් සැපපහසු සහ සැහැල්ලු බවක් දැනෙනවා.

ප්‍රිසිලා කිසිම දිනක මාව පාවිච්චි කරනවා හෝ මා ගැන පුරසාරම් දොඩනවා වගේ හැගීමක් මට දැනෙන්නේ නැත. ඇය ඉහළ බුද්ධියක් තිබෙන කාන්තාවක් .අමතරව මගේ බිරිද ප්‍රිසිලා හාවඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය උපාධිධාරිනියක්.

"විවාහය යනු පාවහන් යුගලයක් වැනි ය. පලදින කෙනා තමයි දන්නේ පාවහන් දෙක කොතරම් සැපපහසුද නැද්ද කියලා, මා පැළඳ ගත්තේ මට සැප පහසු පාවහන් කුට්ටමයි,
ප්‍රිසිලා තමයි මට මේ ලෝකේ හරියටම ගැලපෙන කෙනා.

මගෙ ආදරණීය බිරිඳ ප්‍රිසිලා චෑන් ව මට මුලින්ම හමුවුනේ වැසිකිලි යන පෝලිමකදී,
ඇය මගේ ලගින්ම හිටියේ ඇයගේ සුන්දර හිනාව,සරළ බව මා දුටුවා.
ඒ මොහොතේ සිට මට මගේ හදවත කියන්න ගත්තා මේ මගේ අනාගත සහකාරිය බව.

ඔබේ ඇස් හමුවේ ප්‍රිසිලා යනු එතරම් සුන්දර නොවන ,අවලස්සන කාන්තාවක් වෙන්න පුලුවන්, නමුත් මගේ ඇස් හමුවේ ඇය මේ ලෝකේ සිටින සුන්දරම කාන්තාවයි,ඇය තරම් මට ගැලපෙන කාන්තාවක් මේ ලෝකේ නැහැ.

"සරල බව ලස්සනයි" ❤️

උපුටාගැනීම මාර්ක් සකර්බර්ග්

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

අද සෙනසුරාදා.මං සාමාන්‍යයෙන් උදේ ම නැගිටින කෙනෙක් නෙමෙයි .එත් මං උදේම නැගිට්ටෙමි .මොක්කද මන්දා හේතුවකට ?හේතුව මං දන්නෙමි...
26/05/2020

අද සෙනසුරාදා.මං සාමාන්‍යයෙන් උදේ ම නැගිටින කෙනෙක් නෙමෙයි .එත් මං උදේම නැගිට්ටෙමි .මොක්කද මන්දා හේතුවකට ?හේතුව මං දන්නෙමි. හේතුව ඔහුය.
ඇත්තටම මට උණ වගේ.ඒතරම් ඇගට අමාරුයි .නෑ නෑ හිතට අමාරුයි.එත් "ඉක්මනින් මං ලැස්ති වෙන්න" ඕනා.මගේ මොලේ පණිවිඩය දුන්නේ එහෙම .
---------------------------------------------------------------------
මං මුලින්ම ඔහු ගැන මෙහෙම කියන්නම්.ඔහුව මට මුලින් ම මුණ ගැහෙන්නේ ඒලෙවල් සිංහල පන්තියේදි .මොකක්දෝ මන්දා හේතුවකට මං ඔහු සමග මිතුරු වෙනවා.එකට හේතුව නම් දන්නේ නෑ අදටත් .ඔහු ගොඩක් ආකර්ෂණීය පුද්ගලයෙක්.සරල ව කියනවා නම් "කෙල්ලෙක් ව පිස්සු වට්ටන්න පුලුවන් "

අපේ යාලුකම දුර දිග ගියා.ඒත් එතැන ප්‍රේමයක් තුබුණේ නෑ,එත් ප්‍රේමය තුබුණේ නෑ කියන්නත් බෑ.ඔහුගේ යාලුවෝ වගේ ම මගේ යාලුවොත් නම් කියලා අපි දෙන්නට විහිළු කලා .ඔහු පන්ති ආපු නැති දවසට මට හිත එකග කරලා පාඩම් අහන් ඉන්නත් බෑ.එක ඇත්තටම හරි සුන්දර හැගිමක් .මට හිතුනේ එහෙම .

ටිකෙන් ටික දවසින් දවස මං ඔහු දිහාත් ඔහු මං දිහාත් බලන්න පටන් ගත්තා .එක දවසක් මං ඔහුගේ ප්‍රශ්නයක් ඇසුවෙමි .

"ඔයාට කෙල්ලෙක් නැති වෙන්න බෑ"මම ඇසෙවෙමි .

"පිස්සුද අනේ,මට කෙල්ලෙක් නෑ"ඒ ඔහුය.

"බොරු කියන්න එපා .අර කට්ටිය කියන්නේ ඔයාට හැම තැනම කෙල්ලෝ කියලා "

"ඕක නේ කියන්නේ .කොච්චර ඇත්ත කිව්වත් පිලි ගන්නේ නෑනේ අපිව "ඔහු මා දෙස බලමින් පැවැසුවේ ය.

ඉතින් අනිත් කෙල්ලෝ වගේ මාත් ඔහු කියන දේ පිලිගත්තා .එකට කියන නම මෝඩකම නම් .ඔව් මං ඒ වේලේදී මෝඩ වුනා.
සමහර වේලාවට මට පන්තියේදි සැක හිතුන තැන් තුබුනා "ඔහුට කෙල්ලෙක් ඇති" කියලා .ඒත් මේ හිත කොච්චර මෝඩයිද කියනවා නම් "ඒ එයාගේ යාලුවෙක් වෙන්නැති "එහෙම තමා හිත කිව්වේ .

----------------------------------------------------------------------
කොහොමහරි එලෙවල් වලින් පස්සේ ඔහු බැංකුවක රැකියාවක් ලැබුනේය .ඒත් මං තෝර ගත්තේ වෙනස් පැත්තක්.ඒ කියන්නේ Event Media Management (උත්සව කළමනාකරණය) පැත්ත.කොහොම වුනත් අපේ ඒ යාලුකම හරි සම්බන්දේ හරි නැති වුනේ නෑ .

ඉස්සර වගේ ම ආයේ එක දවසක් මං ආයේමත් ඔහුගෙන් අර ප්‍රශ්නය ඇසුවෙමි.

"කෝ අපිට පෙන්නන්න නැද්ද ? ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් "මම ඇසුවෙමි .

"පේන්න ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්න එපැයි මට "ඒ ඔහු ය.
-----------------------------------------------------------------------
ජනවාරි මාසයේ දවසක ඔහු මාව මුණ ගැහෙන්න කාර්යාලයට පැමිනියේය.

"ඉතින් කොහොම ද? "ඒ ඔහුගේ හඩයි.

"මං හොදින් ,ඔයාට කොහොම ද ?"

"ඔයාට පුංචි වැඩක් භාර දෙන්න අද ආවේ"

"මොක්කද අප්පේ ඒ" මම පුදුමයෙන් ඇසුවෙමි .

"මං මැයි වල බදිනවා.මට ඉවෙන්ට් එක කරලා දෙන්න පුලුවන් ද ?"

"මොකක් ....................................
මගෙන් සුභ පැතුම්.මං නියමෙට වැඩේ කරලා දෙන්නම්කෝ" බොරු සිනාහවක් මුවට ගනිමින් මම පැවැසුවෙමි .

"ඔයාව විශ්වාස නිසා තමා මැසේජ් නොකර හම්බ වෙන්න ම ආවේ."ඔහු පැවැසුවේ සිනාසෙමින්.
-------------------------------------------------------------------

ඉතින් මං ඔහුගේ මංගල උත්සවට මට පුලුවන් උපරිම සැලසුම් කලෙමි.ඔහුගේ මංගල සැරසිලි හදනකොට මට කදුළු ආවේ මටත් නොදැනිම."අඩන්න එපා උබේ හිත හයියයි"මගේ හිත මට කිව්වේ එහෙම .නමක් දෙන්න බැරි බැදිමක් තුබුනට එකට කියන්නේ ආදරේ කියලා ද කියන්න මට තේරෙන්නේ නැ .බැදිමක් අහිමි වෙනකොට ඇස් පනා පිට එක කොච්චර වේදනාවක් ද ?මට නම් කියන්න වචන නෑ ඒ හැගිම.
---------------------------------------------------------------------
"සෑදි රන් අබරණින්
රීදී සළු පිලිදරා"

ඒ ගීතයේ සිටින ප්‍රේමවන්තයා විදින දුක අද මම ප්‍රේමවන්තියක් ලෙසින් විදිනෙමි.
අද ඔහුගේ විවාහ උත්සවය .මම එයට සහභාගි වන්නේ ප්‍රතික්ෂේප කිරිමට නොහැකි නිසාවෙනි.ඔහුගේ මනමාලි ඔහුට ගැලපෙන ලස්සන ම කෙනෙක්.මට ඇය ව දුටු විට හැගුනේ එහෙම,ඉතින් ඔහුට හිත යන එක අහන්නත් දෙයක් ද?

"මගෙන් සුභ පැතුම්"මම පැවැසුවෙමි .

"තෑන්ක් යු.ඔයා නියෙමට වැඩේ කරලා තියෙනවා "ඔහු පැවැසුවේය.

"එක ඉතින් මගේ ජෝබ් එක නේ"මම පැවසුවෙමි.

"ඔයාලා දෙන්නා හොද යාලුවෝ නේද ?"ඒ ඔහුගේ මනාලියගේ හඩයි.

"ඔව් හොද යාලුවෝ .එත් මෙයා මට කවදාවත් කියලා නෑනේ ඔයා ගැන "මම පැවැසුවේ නොක්කඩුවක් විලසිනි.

"ඇත්තද ?අපි මීට් වෙලා අවුරුදු පහක් "ඒ ඇයගේ පුදුම සහගත හඩයි.

"අවුරුදු පහක් ඒ කියන්නේ ඒලෙවල් කරන කරපු කාලේ" සිතා ගැනිමට නොහැකි මම එසේ පැවසුවේමි .

"ඔව් ඔව් මීඩියා ක්ලාස් එකේදී "

"මං පොඩ්ඩක් අර පැත්තට ගිහින් එන්නම්."ඔහු දෙස බලමින් මම පැවසුවෙමි.

ඔහු හැගිමක් නැතිව බිම බලාගෙනය.

කිසිවක් නොකියු මම ඉක්මනින් ම හෝටලයේ නාන කාමරය තුළ ඇති කණ්නාඩිය වෙත ගියෙමි.අවුරුදු පහකට කලින් මුණ ගැහුණා නම් "ඇයි ඒ ගැන මට කිව්වේ නැත්තේ" ."ඔව් ඔයා මට බොරු කරලා.එක පාරට මට හිතුනේ එහෙම ."එක අතකට ඔයා දන්නේ කොහොම ද මං ප්‍රේම කල බව.ඒත් ඔයා ඇත්ත කිව්වා නම් මං අද සතුටින්" වැටෙන කදුළු පිසමින් මම මට ම පැවැසුවෙමි .නමක් දෙන්න බැරි බැදිමක් මට තිබුනේ.කවදාවත් ආදරේ වචන වලින් ප්‍රකාශ කරලා නෑ.එත් ඔහු ගේ අර දිලිසෙන ඇස්,බැල්ම මතක් වෙනකොටත් වේදනාව වට මාව පිච්චෙනවා වගේ දැනේන්නේ.

ගැනු අපේ හිත් හරි පුදුමයි.පුංචි බැල්මකට,පුංචි වචනයකට පුලුවන් ගැහැනියකගේ ආත්මය ස්පර්ශ කරන්න.ඔව් මං ගෙදර යනගමන් හිතුවේ එහෙම .

------------------------------------------------------------------------

කවදාහරි කවුරුහරි කෙනෙක් මගෙන් ආදරේ ගැන උපදෙසක් ඇහුවොත් මං කියන්නේ එක දෙයයි .
"අයිති කර ගන්න හිතක් නැත්නම් තවත් හිතකට බැල්මකින්වත් ලං වෙන්න එපා,මොකද ඒ ඔයාගේ බැල්ම තාවකාලික වුනාට ඒ දේ අනිත් කෙනාගේ මුළු ජීවිතේ ම වෙන්න පුලුවන් "

-N.ප්‍රනාන්දු -

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

 # රණ්ඩු කරන කිරිල්ලී"රණ්ඩු කරන කිරිල්ලී .... යන්න හදයි ඉහිල්ලී ... රණ්ඩු නොකර කිරිල්ලී නොයා ඉඳින් ඉගිල්ලී... "ඒ සින්දු ...
25/05/2020

# රණ්ඩු කරන කිරිල්ලී

"රණ්ඩු කරන කිරිල්ලී .... යන්න හදයි ඉහිල්ලී ... රණ්ඩු නොකර කිරිල්ලී නොයා ඉඳින් ඉගිල්ලී... "

ඒ සින්දු කෑල්ල මුමුණමින් භානුක ළූණු ගෙඩියක පොතු සුද්ද කරන්න ගත්තේ නවීන පන්නයට නිමා කල මුළුතැන්ගෙයි තිබුන කුඩා රවුම් හැඩැති මේසය මත ළූණු ගෙඩි හතරක් පහක්ම තියාගෙන. ළූණු ගෙඩියේ උඩ සහ යට කොටස් සීරුවෙන් ඉවත් කරලා එක පොතු තට්ටුවක් ගැලෙව්වට පස්සෙ මතු වෙච්ච රතු පාට සිවියට යටින් කහ පාටට හුරු වියළි කෑල්ලක් තිබුන නිසා ඔහු එයත් සියුම්ව ඉවත් කලා. කොහොමත් ඒ වැඩේට විනාඩිහතරක් වත් භානුකට යන්න ඇති. භාවනාවකට වගේ සම වැදිලා ඔහු කළ කාර්‍යයෙන් ඔහුගෙ අවධානය මිදුනේ යනුපමා ගෙ කෑ ගැහිල්ලට...

"මොනවද අනේ ඔයා කරන්නේ.. ඕක හරියට කරගන්න තේරෙන්නේ නැද්ද... මේ වගේ පොඩි දෙයක්වත් හරියට කරගන්න බැරිව කොහොම ඩිග්‍රී එකක් ගත්තද මන්දා... "

භානුක කියන්නේ හරිම නිමිච්ච ගතිගුණ තියෙන සැමියෙක්.. තමන්ගේ බිරිඳ තනියම කුස්සියේ කෑම හදද්දී ඔහුට වාවන්නේ නෑ.. ළූණු ගෙඩියක් මිරිස් කරලක් කපලා දෙන්න, පොල් ටික බ්ලෙන්ඩර් කරලා දෙන්න, ලිපේ තියෙන හොද්දක් හැදි ගාන්න වගේ වැඩ වලටයි ඔහු ගොඩක්ම ආස කලේ..

ඒත් ළූණු කපන්න ගිහින් ඔහු යනුපමාගෙන් සෑහෙන්න බැනුම් අහගෙන තියෙන්වා.

"මොනවද අනේ කරන්නේ ඔයා. මම මේ කැරට් ඔක්කොම කපලා ඉවරයි ඔයා තාම ළූණු ගෙඩියෙන් භාගයක් වත් කපලා නෑනේ.. ඔයා මගෙ වැඩ දෙක කරනවා.. යන්න කාමරේට..."

යනුපමා කැරට් ගෙඩි හතරකට වඩා කපන්න ගත කල කාලය අරන් භානුක කරලා තිබ්බේ ළූණු ගෙඩියක් සුද්ද කරලා ඒකෙනුත් භාගයක් කපපු එක විතරයි. ඉතින් ඒක නිසා උයන පිහන වැඩ පමා වීම ගැන යනුපමා ට ඇතිඋනේ කේන්තියක්.

ඈ මුදා හල ඒ වදන් වල ආදරේ නෑ කියලා භානුක දන්නවා. ඒ වචන වල තියෙන්නේ ඇගේ හිත ඇතුලේ ඇවිලෙන කෝපය විතරයි..

භානුක කියන්නේ ඕනෑ ම වැඩක් හොඳට කල් අරන් පිළිවෙළකට කරන කෙනෙක්.. ළූණු ගෙඩියක පොත්ත අරින්නත් ඔහුට හුඟාක් වෙලා යන්නේ ඒ නිසා. ඉවසීම නැති කෙනෙක්ට නම් ඇත්තටම භානුකගේ වැඩ දිහා බැලුවාම කේන්ති යනවා.. යනුපමා කොහොමත් තදින්ම තරහ යන කෙනෙක්.. ඉතිං නිතරම වගේ භානුක එක්ක ඈ ඇවිළුනා.

"ඔහොම තරහ ගන්න එපා මගෙ මැණික.. ඒක ඔයාට හොඳ නෑ..."

යනුපමා තරහින් කෑ ගහන හැම වෙලාවෙම භානුක හිටියේ ලොකූ වේදනාවකින්. ඒ වෙලාවට භානුකට දැනෙන්නේ ඇල්පෙනෙති තුඩු මිටකින් පපුවට අනිනවා අනිනවා වගේ.. භානුකගේ හිතට ලොකූ හිස් බවක් දැනෙන්න පටන් ගන්නවා ඒ හැම වෙලාවෙම. ගොඩක් වෙලාවට තරහින් ඉන්න යනුපමා දිහා බලලා ඔහු එහෙම කියන්නේ හරිම දුකකින්..

"ඔයා කරන වැඩ වලට තරහ නොගෙන කොහොමද භානූ... එපා වෙනවා මට..කොච්චර කිව්වත් හැදෙනවද ඔයා..ගෑණු ලමයෙක් වගේ නලව නලව වැඩ කරලා හරියන්නේ නෑ... "

ඇගේ හඬ දරදඩුයි. සමහර වෙලාවට ඇයත් හරිම දරදඩුයි. හීයකින් විදිනවා වගේ ඒ වචන ඇවිත් වදිනවා භානුකගේ පිරිමි හිතේ තදින්ම.. ඒත් ඒ හී සර වලට බෑ භානුකගෙ හිතේ යනුපමා වෙනුවෙන් උතුරන ආදරේ එක දශම අරික්කාලකින්වත් අඩු කරන්න.

තවත් දවසක භානුක ඇයත් එක්ක ශොපින් ගියේ ඇගේ මුහුණේ එකදිගට සතුට දෝර ගලනවා බලන්න. ගෑණුන්ට ඇඳුම් කඩ වලදී තරහ ගන්න අමතක වෙනවා කියලා භානුක දන්නවා. ඇය කැමති ඇඳුම් හරිම සතුටින් ගන්න කොට භානුකගෙ හිතත් සතුටින් පිරෙනවා. ඒ මුහුණෙ තප්පරෙන් තප්පරේට පිපෙන හිනා පොකුරු දිහා භානුක බලා ඉන්නේ ක්ෂේම භූමියක දියපොඳක් දැක්ක මුව පොව්වෙක් වගේ.. තමන්ගේ ජීවිතේ සතුට වෙන කෙනෙක් මත්තේ රැඳිලා තියෙන එක හරිම පුදුමයි නේද කියලා භානුකට හිතුනා.

සල්ලි ගෙවන්න කවුන්ටරේ ගාවට ආවාමයි භානුකට මතක් උනෙ පර්ස් එක අමතක වෙලා කාර් එකේ දාලා ඇවිත් කියලා.

"මගෙ චූටී මැණික පොඩ්ඩක් ඉන්නවද... පර්ස් එක කාර් එකේ දාලා ඇවිල්ලා... මම ටක්ගාලා අරන් එන්නම්..."

සතුටින් පිම්බිලා තිබ්බ යනුපමා ගේ මුහුණ ඒ වචන ටික ඇහුණු ගමන් නොරිස්සුමකින් හැකිලිලා යද්දී දහම් හෙමින් සැරේ එතැනින් මාරු උනේ මෙච්චර වෙලා ආසාවෙන් බලන් හිටපු තමන්ගේ ආදරණීය බිරිඳගෙ මුහුණ කෝපයේ අග්නියෙන් විකෘති වෙනවා බලා ඉන්න බැරි කමට.

විනාඩි පහකටත් වඩා කාලයක් බලන් හිටපු යනුපමාට එය පැයකටත් වඩා ලොකු කාලයක් විදිහට දැනුනේ ඈ සතු ඉවසීම බින්දුවක් නිසා.

තවත් විනාඩි දෙක තුනක් බලන් හිටපු ඈ හෙමින් සැරේ බිලින්ග් කවුන්ටර් එක ලඟ හිටගෙන හිටපු ගෑණු ලමයෙක් ලගට කිට්ටු උනා..

"මිස්. මේ බෑග්ස් ටික් පොඩ්ඩක් තියාගන්න පුලුවන්ද පැත්තකින්.. හස්බන්ඩ් කාරෙකට ගියා පර්ස් එක අරන් එන්න. විනාඩි දහයක් ගිහිල්ලත් තාම ආවේ නෑ. මම පොඩ්ඩක් බලලා එන්නම්..."

ඈ කාර් පාර්ක් එක තියෙන ඒරියා එකට යන්නෙ නැතිව සාප්පු සංකීර්ණයේ දොර ලග නතර උනා.

"මේ මනුස්සයා මොනවා කරනවද මන්ද... කාර් එකට ගිහින් පර්ස් එක අරන් එන්න යන වෙලාවක්.."

"ගෑණු ලමයෙක් වගේ හරි හෙමින් යනවා ඇති පොළොවටත් නොරිදෙන්න. "

ඈ ඇමතුම් කිහිපයක් ගත්තත් ඒවාට ඔහු ප්‍රතිචාර දැක්කුවේ නෑ. ඒකෙන් යනුපමාගේ කේන්තිය විසි තිස් ගුණයකින් වැඩිඋනා. ඇගේ අත් මිට මෙළවුනා. ඒ සිහින් දිගු ඇඟිලි වලට හුරුබුහුටි ස්ලිම් ෆෝන් එක මිරිකිලා ගියා. කේන්තිය දරාගන්න බැරුව ඇගේ සිරුර තුළ සිද්ද වෙච්ච රසායනික ප්‍රතික්‍රියා නිසා යන්තම් රත් පැහැ ගැන්වූ ඇගේ සිහින් දෙතොල් පෙති වෙව්ලන්නට ගත්තා.

"හෙමින් හෙමින් කාර් එකේ දොර ඇරලා පර්ස් එක හොයනවා ඇති.. කොහෙද ඉතින් මං මෙතන බෑග් ටිකත් උස්සගෙන තනියම ඉන්නවා කියලා ගානක් තියෙන එකක්යැ.. "

තවත් විනාඩි දෙකතුනක් ගෙවී ගියේ ඇයව තරහවේ උච්චතම අවස්තාවට දාල. ටික වෙලාවකින් භානුක හරිම අසරණ මුහුණකින් ඈ ඉස්සරහට ආවා.

"මොකද භානුක ඔයාට වෙලා තියෙන්නේ... ඔයාට මං ගැන කිසිම ගානක් නෑනේ... ඔයාගේ ආදරේ මේකද භානුක. පොඩ්ඩක් පය ඉක්මන් කරලා යන්න බැරිද කා එක ගාවට... ඇයි මාව මෙහෙම රස්තියාදු කරන්නේ...අර බඩු ගොඩත් උස්සගෙන මම හිටිය නම් මෙච්චර වෙලා මගෙ කොන්ද කැඩිලා.. මට ඔයත් එක්ක එන්න කිසිම උවමනාවක් නෑ.. මම යනවා යන්න...."

කේන්තිය උතුරන ඒ වචන ටික ඔහුට ගෙනාවේ ලොකූ වේදනාවක් මිශ්‍ර වෙච්ච බය මුසු හැඟීමක්. ඒ බය අනේ මම අමාරුවෙන් එක්කහු කරගත්ත සතුට නැති වෙනවා නේද කියන එක මත ගොඩ නැඟිච්ච එකක් මිස යමුපමාගේ කෝපය පදනම් කරගත්ත එකක් නොවන බව භානුක දන්නවා.

"නෑ. යනූ.. මේ.. මේ .. අහන්නකෝ.. කවුරු හරි කෙනෙක් හදිස්සියට එයාගෙ වාහනේ අපේ එක ගන්න බැරි වෙන්න ගහලා. හුඟක් ලඟින්ම. බලන් ඉඳලා බැරිම තැම මම අපේ වෙහිකල් එකේ සයිඩ් කන්නාඩිය කඩලා එලියට ගත්තේ එන්නකෝ පෙන්නන්න...."

යනුපමාගෙ තරහ මේ වගේ එක් පැහැදිලි කිරීමකින් නිමෙන්නෙ නැති බව භානුක දන්නවා. යනුපමා කියන්නේ එච්චර සංයමයක් තියෙන ගෑණියෙක් නෙමෙයි. ඇහුන්කම් දීම ,තේරුම් ගැනීම සහ එකපාර ඇඟට කඩා නොපැනීම වගේ පිරිමියෙක්ගේ හිත නිමන මෘදු ගැහැණු ගති යනුපමාට නෑ කියලා භානුක තේරුම් ගත්තේ අද ඊයෙක නෙමෙයි.

ඒත් ඔහුට ඕනි ඈත් එක්ක යාලුවෙන්න.ඈව සනසන්න. ඇගෙන් පලාගිය ඒ හිනාව ආයෙත් ඒ මුහුණට අරන් එන්න. භානුකගෙ සැනසීම තියෙන්නේ එතැන.

"මට පිස්සුවක් නෑ එහෙම බලන්න එන්න.ඔයාගෙ හැටි මම දන්නවා. ඔයාට ගානක් නෑ මම කොච්චර රස්තියාදු උනත් මෙතන. ඔයාගෙ මහ ලොකු කාර් එක පරිස්සමින් අරන් එන්න ගිහින් තමා ඔහොම වෙලා යන්නේ. අර පැත්ත මේ පැත්ත බලලා ටයර් එකේ හුලං චෙක් කරලා වින්ඩ්ස්‍ක්‍රීන් පිහ දාලා සයිඩ් කන්නාඩි ඇඩ්ජෙස්ට් කරලා එද්දි හරි වෙලාව. මම මැරෙන්න ලං වෙලා හිටියත් ඔයා ඔය ටික කරලයි කාර් එක ස්ටාර්ට් කරන්නේ. මම ත්‍රීවීල් එකක් අරන් ගෙදර යනවා. ඔයා බඩුටික අරන් එන්න. නැත්නම් නෑවිත් ඉන්න..."

යනුපමාගෙ කතාවට භානුකගෙ හිත අන්තෙටම රිදුනා. ඔහුගෙ ඇස් වලින් පුන්චියට කදුලක් මෝදු උනා. හිත බිඳිලා ගියා. ඔහු කදුළ පිහ දාගන්න අත උඩට උස්ස්න ගැප් එකේ යනුපමා ගිහිල්ලත් ඉවරයි.

හිතේ සැනසීමක් නැති සම්බන්ධතාවය කින් මොනවද ලැබෙන්නේ හිතට... ඒ හිස් බවටත් භානුක ආදරේ කරන්නේ යනුපමා නිසා මේ හිත ඇතුලෙ උද්දීපනය වෙන සෑම හැඟීමකට ආදරේ කරන්න පුරුදු වෙලා තියෙන නිසා.

පුංචි දේටත් ඇවිලුනත් ඇවිලිලා තමන්ව ඇවිළුවත් ඒ තමාගෙ බිරිඳ.... ඉතින් ඈට ආදරේ නොකර කොහොමද.

හිතේ පුරෝගත්ත කළකිරීම වේදනාව හිස්බව එක්ක භානුක එදා ගෙදර යද්දී යනුපමා ඔහුට කලින්ම ගෙදර ගිහින් තිබ්බා.. ඔහේ ඇරලා දාපු දොරවල් .. තරහින් පිප්පුන ඒ මුහුණ.. ගස්සන ගැස්සිලි.. මහා හයියෙන් ඇරෙන වැහෙන ජනෙල් දොර වල් . ඒ නොරුස්සන හැසිරීම් භානුකට නම් රසවත් උනේ නෑ...

යනුපමා ගෙ දුරකතනයත් නාද උනේ ඒ අතරමයි...

"අනේ අම්මා ඇයි ඔයාලා හැම මගුලම සෙනසුරාදාට දාගන්නේ... ඔයාලා හොඳටම දන්නවා මට සෙනසුරාදා ට තියෙන වැඩ... මම එන්නෙ නෑ ඒකට... ඇයි දෙයියනේ මනමාලයෙක් එනවා නම් ගෙදරට මගෙන් අහන්න බැරිද දිනයක් දා ගන්න කලින්.."

ඇයට නොරුස්නා යමක් කල විට ඈ තමන් වැදූ අම්මටවත් සෞම්‍ය උනේ නෑ . උච්ච ස්වරයකින් එවන් මොහොතකදී ඈ කෑගැහුවෙ වටපිටාවෙ ඉන්න අයවත් බිය වද්දමින්..

"ඇයි අයියේ ඔයා එයාගෙ කණට එකක් ගහලා කට වහගන්න කියන්නැත්තෙ.. නෑදෑයෝ ඉස්සරහත් එයා ඔයාට තදින් කතා කරද්දී අම්මට හරි දුකයි අයියේ .."

භානුකගෙ පොඩිම නංගි එහෙම කිව්වේ භානුකගෙ ගෙදරදී යනුපමා ට කේන්ති ගිහින් ඔහුට කෑ ගහපු අවස්ථාකටදී. තමන්ගෙ අයියගේ නිමුණු ගතිවලින් අයුතු ප්‍රයෝජන ගන්න නෑනා පට්ටමින් පිදුම් ලැබූ මේ කර්කශ ගැහැණිය ගැන ඇගෙ හිතේ තිබ්බේ ලොකු අපැහැදීමක්.

"මට එයාට කණට ගහන්න එක තප්පරයක් ඇති නංගි . ඒත් එහෙම කලා කියලා එයා හැදෙන්නෙ නෑ.. මම එයාට හරි ආදරෙයි. එයා මගේ බිරිඳ. එහෙම ගෑණියෙක්ට අත උස්සන එක පිරිමිකම නෙමේ නංගී. එයාට මම පුලුවන් හැම වෙලේම තේරුම් කරනවා තරහවෙ භයානක ප්‍රතිඵල . බලමුකෝ අපි මොකද වෙන්නේ කියලා.."

භානුක වගෙ නිමිච්ච ගතිතියෙන පිරිමියෙක් යනුපමා වගේ ඇවිලෙන ගිනි කන්දකට කොහොමද මේ තරම් ආදරේ කරන්නෙ කියලා භානුකගෙ නංගිට නම් හිතා ගන්නවත් බැරිඋනා.

"භානු මට ටිකක් අමාරුයි වගේ... මේ සෙම වැඩි වෙන්න වගේ... ගිහින් මට ඉන්හේලර් එකක් අරන් එනවද..."

එදා රෑ 9.30 ට විතර යනුපමා කිව්වේ ඇයගෙ උගුර පෙදෙසින් පොඩි වේදනාවක් ආ නිසා. දවසම වැඩ කරලා අතිශයින්ම වෙහෙසට පත් වෙලා හිටපු භානුක ඒ වෙලාවේ ඇඳට වෙලා ඇස් දෙක පියාගෙන ගතට දැනෙන සැනසීම විඳගෙන හිටියේ.... කොහොමත් තරහ යන කෙනෙක්ට තමන් කියපු දේකට හරි අවදානයක් නොලැබුනොත් වෙන දේ හිතාගන්න භානුකට පුලුවන්. ඔහුන් බලාපොරොත්තු වන ඇසිල්ලෙන් ප්‍රතිචාර නොලැබුනාම හොඳින් රත්වුණු තෙල් තාච්චියකට අබ අහුරක් දැම්මා වගේ පිපිරෙන තරම් භානුක දන්නවා.

පොඩි සෙම් අමාරුවටත් නිව්මෝනියාව හැදිලා වගේ දඟලන ඇයට මේ සෙම අමාරුව තදබල වේදනාවක්.

"භානුක ඔයාට මම කියන දේ ඇහැන්නෙ නැද්ද .. මගෙ උගුර කකියනවා.. ටිකක් හුස්ම ගන්නත් බෑ වගේ. අමාරුයි මට.ඔයාට මගෙ අසනීපයක් ගැන කිව්වාම ඒක ඇහැන්නෙ නැති තරමට කල්පනා කරන්න දේවල් තියෙනවද..."

ඇගේ තියුණු හඩින් පියවි ලෝකයට ආපු භානුක ඇස් පොඩි කලා. තප්පර ගානක සිතුවිල්ලක කිමිදිච්ච වරදට තමන්ගේ ආදරණීය බිරිඳ තමාට දෙස් දෙවුල් තියන හැටි..

"මම කිව්වේ ඔයාට මට සෙම අමාරුව වැඩි වෙලා. පුලුවන් නම් ගිහින් ඉන්හේලර් එකක් අරන් එන්න කියලා. "

එ පාර යනුපමාගෙ හඬ අණ ක් උනා. භානුක මොහොතක් කල්පනා කලා.

"මට ටිකක් අමාරුයි වගේ අද යනූ.... දවසම මීටින් එකක් තිබ්බනේ ඔෆිස් එකේ...."

ඔහොම කිව්වා නම් ලැබෙන පිලිතුර ඔහු කල්පනා කලා.

"ඔයාට මම මොනවා හරි කිව්වා නම් ඔය මහන්සිය එන බව මම දන්නවා ඔයාගෙ අම්මා කෝල් කරලා කිව්වා නම් පුතේ මට අමාරුයි මගෙ ඉන්සියුලින් එකක් අරන් එන්න කිය්ලා. අමාරුකම් පැත්තකින් දාලා දුවයි ඔයා...."

භානුකට ඒ උත්තරේ අහගන්න ඕන උනේ නෑ යනුපමාගෙන්..තමන් ආදරේ කරන කෙනෙක්ගෙන් ලැබෙන හිත රිදෙන වචනයක් කියන්නේ සංවේදී හිතකට නම් පැය ගානක තම සතුට සැනසීම නැති කර ගැනීමක්. ඒ අහිමි වීමට බය වෙච්ච භානුක ඇස් පිහ දාලා ඇඳෙන් නැගිට්ටා.

"ඔය සරම පිටින්ද යන්න හදන්නේ...."

"ඔව් යනූ... රෑනේ.. කාටවත් පේන්නේ නෑ.මම මොක ඇන්දත්..."

"අනේ මන්දා ඔයා නම් ...රෑ උනත් උදේ උනත් ටිකක් පිළිවෙලට ගෙදරින් එළියට බහින පුරුද්දක් නැති හැටි ..."

යනුපමාගෙ වදන් වලින් රිදුණු හිතත් අරගෙන භානුක එලියට බැස්සා. විවාහය කියන වපසරිය ඇතුලේ ආදරේට වඩා තේරුම් ගැනීම , ඉවසීම තිබ්බා නම් කොච්චර හොඳයිද කියලා භානුකට හිතුනා. මුළු දවසම ඇඟේ හයි හක්තිය දිය කරලා එන මනුස්සයෙක්ට ගෑණිගෙන් ඕනි නිදහස සැනසීම මිසක් ඇවිලෙන ගින්නක් නෙමෙයි.හිත අවුලන වචනයකට වඩා නිහඬ බව කොච්චර ලස්සනයිද කියලා භානුකට හිතුනා...

මුනිවත හොඳයි දෙබසින් දුක වැඩි හන්දා.....

නන්දා මාලීනීයන්ගේ ඒ පදයට භානුක පුදුමාකාර විදිහට ආදරය කලා. ඇත්ත... නිකන් කතා කරලා ඇවිලිලා මුළුහිතම රිද්දගන්නවට වඩා සද්ද නැතුව ඉඳලා හිතේ පැත්තක් රිදවගන්න එක හොඳයි.

තව එක දිගට හිතට ගලාඑන සිතුවිලි ටික ට නිදහසේ සැරිසරන්න භානුකගේ දෛවය භානුකට මං සලසලා තිබ්බෙ නෑ... අතුරුපාරකින් එකපාරට සම්ප්‍රාප්ත වෙච්ච ඩිමෝ බට්ටා ලොරියක් භානුකගෙ මෝටර් බසයිකලේ ගැටුනේ ඩිමෝ බට්ටා ඩ්‍රයිවර් ගේ බීමත කමත් භානුකගේ මානසික ව්‍යාකූලත්වයත් එකට මිශ්‍ර වෙච්ව එකම වෙලාවක...

---------------------------------------------------

තමන්ගේ හිතේ භානුකට තියෙන ආදරේ යනුපමාට තේරුම් ගන්න පුලුවන් උනේ භානුකගේ මරණයෙන් තප්පරයක් ගියාට පස්සෙ..

ඇයට එක විනාඩියකට හිතන්නට අමතක උනා. මුලු ලෝකයම එකපාර නැවතුනා වගේ හැගීමක්.. ඈ කල්පනා කලා. ඇගේ ඇස් වලින් කදුළු එළියට ආවේ නෑ. කදුළු ඔක්කොම ගල් වෙලා හිත මැද්දේ ගල් ගෙඩි වලට පෙරලිලා වගේ බරක් ඈට දැනුනා. හිත ඇතුලේ තියෙන හැඟීම් ඔක්කොම එළියට ඇඳලා දාලා ඒවා ආයෙත් පිලිවෙලට හිතේ අඩුක් කරන්න ඈට හිතුනා.

"භානුක... මගේ රත්තරන් භානුක..."

ඈ මිමිනුවා.

"මගෙන් ඈත් වෙලා යන මොහොතේ ඔයා සතුටින්ද හිටියේ භානුක... ඔයාට මොනවද හිතුනේ මැරෙන මොහොතේ මාව මතක් උනාද භානුක.. ඔයා නැතුව මම ඉන්නෙ කොහොමද කියලා හිතුනද භානුක.. රණ්ඩු කරන්න තරහ ගන්න මට ඔයා ඕන භානුක... මගේ භානු.. මම ආදරේයි භානු... ."

ඈ භානුකගෙ නිසල දේහය බදාගෙන මිමිණුවා. හිත මැද්දේ ගල්ගෙඩි වලට පෙරලිලා තිබ්බ කදුළු ආයෙත් ඒවායේ සැබෑ දියරමය ස්වරූපය අරන් යනුපමාගේ ඇස් වලින් ගලාගෙන යන්න පටන් ගත්තේ ඒ වෙලාවේ.

"ඉන්න කාලේ පුලුවන් තරමක් කලේ මගෙ කොල්ලගෙ ඇඟට කඩා පනින එක.. ඌ හැමදාම සද්ද නැතුව හිටියෙ තියෙම නිවට කමට නෙමේ.. ගෑණියෙක්ට අතක් උස්සන විදිහට අපි ඌව හදලා නැති නිසා... මගෙ කොල්ලා හැමදාම කලකිරීමෙන් හිටියේ... මම මගෙ මහත්තයට ආදරෙන් කතා කරද්දී ඌ බලා හිටියේ හරි ලෝභ කමින්... මගෙ කොල්ලා... මගෙ අහිංසක කොල්ලා. ආදරේට පෙරේතකම් කරපු මගෙ කොල්ලා අන්තිම මොහොතෙ ඉන්න ඇත්තේත් සතුටින් නෙමෙයි.. "

හැමෝම නික්මිලා ගිය මොහොතක භානුකගෙ අම්මා දෙස් දෙවොල් තිය තිය යනුපමා ලඟ හඬා වැටුනා.

යනුපමාගෙ අම්මා තාත්තා උනත් යනුපමාගෙ හිත හැදෙන්න මහ ලොකු දේවල් කලේ නෑ.. භානුක වගේ රත්තරන් බෑණා කෙනෙක්ගේ වියෝව දරාගන්න ඔහුන් ඔහුන්ගෙම හිත් වලට උදව් කරගත්තා..

අන්තිමේදී යනුපමා එක්ක මැරෙන කල් එකට ජීවත් වෙන්න හිතාගෙන භානුක හදපු ගෙදර යනුපමා තනි උනා. ඇගේ තරහ පෙන්නන්න කිසිදු ප්‍රාණියෙක් ඒ ගෙදර හිටියේ නෑ.

" එයත් එක්ක මනුස්සයෙක් ට ඉන්න පුලුවන්ද .. හැමවෙලේම ඇඟට කඩා පැන්න ගමන්මනේ... මට නම් බෑ අම්මා.. මම ස්ට්‍රෙස් වෙලා මැරෙයි අක්කා එක්ක ඉන්න ගියොත්.."

යනුපමාගෙ භානුකගෙ සහෝදර සහෝදරියෝ පවා ඇගේ තනි නොතනියට ඉන්න එක ප්‍රතික්ශේප කලේ එහෙම. ඇගේ මානසික පීඩනය මුදා හැර ගන්න ඇගෙ අම්මා තාත්තා වත් ඇයට උදව් කලේ නෑ.

ඈ හඬා වැටුනා. ඇයට අවශ්‍ය විදිහට වැඩ කරන්න භානුක තරම් ඉවසීමෙන් කවුරුත් සැදී පැහැදී හිටියෙ නෑ. ඇගෙ ගෙරවිලි පිප්පිලි බලන්න ඒවා දරාගන්න භානුකට තිබුනා තරම් සංයමයක් ඇගෙ මව් පියන්ටවත් තිබුනෙ නෑ. භානුකගේ වියෝ වේදනාව නිසා අන්තයටම රිදුනු හිත දරාගෙන ඈ හඬා වැටුනා.

කොච්චර කදුළු හෙළුවත් භානුක ගිහින් තිබ්බේ ඒ කදුළු වලින් ගෙන්න ගන්න පුලුවන් දුරකට නෙනෙයි කියලා යනුපමාට තේරෙද්දී සදාකලික පසු තැවීමක් එක්ක ඈ ඒ මහා විශාල නිවසේ තනිවුනේ බුර බුරා නැගුනු කෝපය වෙනුවන අසරණ හැඟීම් වලින් විතරක්ම මුළු හිතම පුරවගෙන.

අද යනුපමාට තමන්ගේ කේන්තිය තරහව තියා වේදනාවවත් පෙන්නන්න භානුක ඈ ලඟ නෑ.

භානුක ලඟ හිටියා නම් තමන් ඔහුව ආදරයේ උච්චතම සීමාවට එක්කගෙන ගිහින් ඒ මෘදු පිරිමි හිත ආදරයෙන් තෙත බරිත කරන හැටි මවාගෙන ජීවත් වීම හැර යනුපමාට දැන් කරන්න තව දෙයක් ඇගේ දෛවය ඉතිරි කරලා තිබුනේ නෑ.

සදාකාලික ආබාධිත තත්ත්වයකින් හරි භානුක ගේ හුස්ම ඩිංග ඉතුරු වෙලා තිබුනා නම් ඔහුව දේවත්වයෙන් රැකබලා ගන්න තිබුනා කියලා යනුපමාට හිතුනත් සමහර අහිමිවීම් සිද්ද වෙන්නේ ආයෙ ඒවායේ හුළං පොදක් වත් නොදැනෙන විදිහට කියලා යනුපමාට තේරුම් ගන්න පුලුවන් .

"භානුක.. මගෙ භානු.. මට සමාවෙන්න...."

ඈ භානුක ඇඳන් හිටපු ඔහුගේ දහදිය සුවඳ තැවරුණු කමිසයක් තුරුළු කරගෙන දවසකට තිස් හතළිස් දහස් වතාවක් එහෙම මිමිණුවත් යනුපමාට සමාව දෙන්න භානුක ආයෙත් මේ ලෝකයට එන්නෙ නෑ නේද කියල හිතෙද්දී ඇගේ මිමිණිල්ල ඉකි බිඳුමක් බවට හැරෙන්නේ ඈටම පාලනය කර ගන්න බැරි විදිහට.

සම්බන්ධතා, බැඳීම් විතරක් නෙමෙයි තමන් ආදරේ කරන පණ නළ ගැහෙන ජීවීතත් අහිමි කරන්න තරම් මාරාන්තික බලයක් තරහව කියන චිත්තවේගයට තියෙනවා කියලා යනුපමා තේරුම් ගද්දී ජීවීතේ සිද්ධ වෙන්න පුලුවන් ලොකුම අහිමිවීම ඈට සිද්ධවෙලා ඉවරයි..

උපුටාගැනීම Z.Munawwara

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

අත්තිඩියෙ රණවිරු සෙවනේ දැනටත් නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ගන්න රණවිරැවො 65ක් විතර ඉන්නවා. ඒ අතරින් එක රණවිරැවෙක් ඉන්නවා එයාගෙ ඇස්...
24/05/2020

අත්තිඩියෙ රණවිරු සෙවනේ දැනටත් නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ගන්න රණවිරැවො 65ක් විතර ඉන්නවා. ඒ අතරින් එක රණවිරැවෙක් ඉන්නවා එයාගෙ ඇස් දෙකම නෑ කන් ඇහෙන්නෙත් නෑ කකුල් දෙකත් නෑ. එවුනාට තාමත් හුස්ම ගන්නවා. එයාව බලන්න එයාගෙ අම්මා තාමත් එනවා. අම්මා ආවත් එයාට අම්මා ආවා කියලා කියන්න බැරි නිසා දොස්තර මහත්තයා එයාගෙ කොන්දෙ ඇගිල්ලෙන් අම්මා කියලා ලියනවා එතකොට එයා දැනගන්නවා එයාව බලන්න එයාගෙ අම්මා ඇවිත් කියලා. අම්මා යද්දී යනවා කියලා ලියනවා. එතකොට එයා දැනගන්නවා අම්මා යනවා කියලා. අපි නිසා තමයි ඒ කොල්ලා එහෙම දුකක් විදින්නෙ.තව කීදෙනෙක් ආබාධිත උනාද. ඒක නිසා පොඩ්ඩක් හිතපල්ලා. ලොකු talk දෙන්න කලින් හිතල බලපන් තමන් තමන්ගෙ රට වෙනුවෙන් මොනවද කලේ කියල.මුලින් ඉගෙනගනින් රට බේරගත්ත මිනිස්සුන්ට ගරැ කරන්න..

උපුටාගැනීමකි

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

"මුසල ගැනි,අදත් උදේ ම දැක්කේ එකී ව" උදෑසන ත්‍රීවීලර් ට නැගි මට එහා පැත්තේ ගෙදර සිටින කවදෝ කියනු ඇසුනි.මුසල ගැහැනිය යැයි ...
23/05/2020

"මුසල ගැනි,අදත් උදේ ම දැක්කේ එකී ව" උදෑසන ත්‍රීවීලර් ට නැගි මට එහා පැත්තේ ගෙදර සිටින කවදෝ කියනු ඇසුනි.මුසල ගැහැනිය යැයි ඇමතුවේ මා හටය."ඒ මිනිස්සුන්ගේ කරන වැඩක් අසාර්ථක වුනොත් එකට හේතුව මමද ?"ඔව් මං මගෙන් ම ප්‍රශ්න කළා. කදුළක් සගවා ගැනිමට උත්සාහ කරමින් බස් නැවැතුම් පොළට ගියා .
------------------------------------------------------------------------

බස් නැවැතුම් පොළට ගිය මම බසයට නැග්ගා ."මං මුසල ගැනියෙක් වෙන්න හේතුව මොක්කද ?"."මට දරුවන් නැති එකද ?" මම මගෙන් ම ප්‍රශ්න කළෙමි .ඒ ගැන සිතනා විට මම නොදැනුවත්ව කදුළු වැටුණි."මා පමණක් ද මේ ලෝකේ දරුවෙක් නැති එක ම ගැනු කෙනා" කියා මට ලෝකයාගෙන් ප්‍රශ්න කිරිමට හිතුනා.බසයේ කවුලුවෙන් පාර බලමින් මම ඒ ගැන කල්පනා කලා.
------------------------------------------------------------------------

ඔෆිස් එකට කිට්ටු ව මම වැටෙන කදුළු පිසදා ගත්තා .මොකද ඔෆිස් එකේ අයට මගේ කදුළු ප්‍රශ්නයක් වෙනවා .ඒ දේවල් කියලා හිත පාරව ගන්නවාට වඩා හොදයි කදුළු පිහදාගෙන යන එක.මට හිතුනේ එහෙම .නමුත් මගේ හිත හොදටම බිදිලා.හරියට විදුරුවක් වගේ.කාර්යාලයට ගිය මට හිත එකග කරගෙන වැඩ කිරිමට හිතුනේ නෑ."හිතන්න කෙනෙක් ට දරුවෙක් නෑ කියලා කියද්දි එන හැගිම .දරුවෙක් නැත්තේ මගේ වරදින් ද ?එක මගේ ශරීරය තියෙන ප්‍රශ්නයක්.ඒ මං ලබා උපන් හැටි" ආදි වු සිතුවිලි මගේ හිතෙත් හොල්මන් කලා."ඇයි මිනිස්සුන්ට තේරුම් ගන්න බැරි මං මගේ හිතින්ම ප්‍රශ්න කලා".අනිත් මිනිස්සුන්ට වගේම හිතේ ලොකු වේදනාවක් තියාගෙන මට සාමාන්‍ය විදිහට වැඩ කරන්න බැරි වුනා.

----------------------------------------------------------------------
ඒ අතර ඔෆිස් එකේ නංගි කෙනෙක් මගෙන් අහන්නේ නැතුව පැනක් ගන්නවා මම දැක්කා .ඉතින් වෙනදාට නැති කේන්තියක් මගේ හිතට ආවා.

"පෑනක් ගන්නකොට අහලා ගන්න බැරිද "

"අනේ අක්කේ ,සොරි ඔච්චර කේන්ති ගන්න එපා"

ඔෆිස් එකේ වැඩකට මම සේල්ස් ඩිපාර්ට්මට් එකට ගියා.ඒ අතර තුර මට ඇසුණු වචන වලින් මගේ හිත තවත් තුවාල වුණා.

"කොහේද අර ගැණිට ළමෙක් නැනේ.කිසි තෙතමනයක් නෑ,නපුරු ගැණි"

ඒ වදන් නිකන් මට දැනුණේ ගහෙන් වැටුනු මිනිහට ගෝනා ඇන්නා වගේ.මාවත් මිනිස්සු පිඩාවකින් තවත් පිඩාවකට පත් කලා ඒ විදිහට
--------------------------------------------------------------------
වේදනාව ඉවසාගත නොහැකි මම වරුවක් නිවාඩු දැමු මම ඉක්මනින් ගියේ මගේ ගෙදරටයි.මගේ ගෙදර පුංචි දරුවකු නැතුව පාලුය.මට හිතුනේ එහෙම .අක්කගේ පුංචි පුතා ආපු දවසට ගෙදර ම එළියයි.පුංචි පුතා ආයේ අක්කලාගේ ගෙදර ගියා ම මගේ ජීවිතේ නැවැතත් තනිකම වේලා ගන්නවා ."මං පුංචි පුතා එක්ක කොච්චර සෙල්ලම් කරනවාද ?"කියා මම මට ම කියා ගත්තා.එතකොට දැනෙන සැහැල්ලුව
සැනසිම ,කොහොම කියන්න ද ?පුංචි පුතා ආපු දවසට මගේ අදුරු ජිවිතේ ට ඉර එලිය වැටුනා වගේ.ඒ තරම් ම සතුටුයි .මාව දකින කෙනෙක් ට හිතන්නේ හිනා මුණක් කියලා .මොකද මං ඒ තරම් හිනා වෙනවා."මට වඩා පුංචි ට තමා පුතා ආදරේ "අක්කා එහෙම කියන කොට මට පුංචි ආඩම්බරයක් දැන්නේවා.ඇත්තමයි.
-----------------------------------------------------------------------
ඉතා ඉක්මනින් ම මම නාන කාමරයට ගියා.වතුර මල විවෘත කල මං අඩන්න පටන් ගත්තා .සමහර අය කැමැති වැස්සේ අඩන්න .මං කැමැති වතුරේ තනියෙන් අඩන්න .ඔව් මං ඇඩුවා .පුලුවන් තරම්.

දරුවෙක් නැති වේදනාව දන්නේ මං විතරයි .එක කියන්න මේ ලෝකේ වචන නෑ.ගැහැනිය ට ලැබෙන උතුම් ම පදවිය මව් පදවිය .මං ඒ දේ අහිමි කෙනෙක් .මං වගේ අවාසනාවන්තියක්.මට මාව එහෙම දැනුණු වාර අනන්තයි .එහෙම හිතිලා අඩපුවාර අනන්තයි .පුංචි දරුවෙක් දැක්කාහම "අනේ මටත් දරුවෙක් හිටියා" නම් කියලා හිතෙනවා .මගේ යාලුවෝන්ගේ දරුවෝ මුහුණු පොතේ දැක්කාහම මං ඇත්තටම අඩනවා.මටත් හිටියා නම් දානවා නේ මුහුණු පොතේ පින්තූර කියලා .මිනිස්සු දන්නේ නෑ මගේ නොරිස්සුම පිටි පස්සේ තියෙන වේදනාව.නොරිස්සුම එන්නේ වේදනාව වැඩි කමට.දරුවෙක් ලැබෙන්නේ නෑ කියලා දැන ගත්ත දවසේ ඉදලා මට ලැබුනේ ජීවිතේ ගැරහුම්,බැනුම් ,අපවාද විතරයි .කොච්චර නම් බෙහෙත් කරාද ?ඒත් ඒ කිසි දෙයක් හරි ගියේ නෑ.කොච්චර කැපවිම් කරාද ?ඒ දේවල් කොච්චර දුරදිග ගියාද කියනවා නම් අන්තිමේදී නතර වුනේ විවාහය දෙදෙරා යාමෙන් .කෙනෙක් ට දරුවෙක් නැතුව සැමියෙක් නැතුව ගත කරන මගේ ජීවිතේ හිස් කොලයක් වගේ.කිසි ම වර්ණයක් නෑ.අනිත් අයට බලාපොරොත්තු තියෙනවා ජිවිතේ ගැන,දරුවෝ ගැන .ඒත් මොක්කද මගේ ජිවිතේ තියෙන අරමුණ ?මං මගෙන් ප්‍රශ්න කරලා අඩන වාර අනන්තයි .
කිසිම සුභ දේකට ගන්නේ නෑ මාව මුසලයි කියලා .ඉතින් මං මුසල නිසා හැම සුභ දේකට ම සහභාගි වුනේ පරක්කු වෙලා .වෙඩින් එකට පවා ගියේ දවල් වෙලා ."මං මොකටද මිනිස්සුන්ගේ කිරි කළයේ ගොම බින්දුව වෙන්නේ" .ඉතින් මං ඇත්තටම මුසල ද ?මොක්කද මං කරපු වරද ?මං මගෙන් ම ප්‍රශ්න කලා.මං ගිය ආත්මේ ලොකු පවක් කරලා ඇති.සමහර විට පවුලක් කඩලා ඇති.එකනේ මේ ආත්මේ පවුලක් නැත්තේ මට .මගේ හිත හදාගත්තේ එහෙම .
---------------------------------------------------------------------
මිනිස්සු දන්නේ නෑ මං මිනිස්සු කියන කතා අහගෙන සාමාන්‍ය විදිහට හැසිරෙන්නේ කොහොම ද ?එකට ලොකු ශක්තියක් ඕනා .මිනිස්සු දන්නේ නැ මගේ ශක්තිය .ඒ වගේම මිනිස්සු දන්නේ නෑ මගේ නොරිස්සුම පිටිපස්සේ තියෙන වේදනාවත්.එක තේරුම් ගන්න කෙනෙක් කවදාවත් මං වගේ අයට වෙනසක් කරන්නේ නෑ.මුසල ගැනි කියන්නේත් නෑ."මොකද තමන්ගේ ජීවිතේ මුසල කර ගන්නවා නැද්ද ?තීරණය කරන්නේ තමුන්. එකට මං වත් පිට මිනිස්සුවත් පලි නෑ".මං හිත හදා ගත්තේ එහෙම .

-කතා නිර්මාණය -නවාංජා ප්‍රනාන්දු -

ඔබගේ අදහස් පහලින් comment කරන්න. ඊට කලින් පේජ් එකට ලයික් කරන්න 😊👍

Group එකට join උනෝත් මෙ වගේ තවත් පෝස්ට් ගොඩක් එතන තියනවා 😁

https://m.facebook.com/home.php #!/groups/596409474297939?ref=bookmarks

Address

162/11, Nelum Mawatha
Boralesgamuwa
10290

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when ᴍʏ ᴡᴇᴅᴅɪɴɢ ᴘʟᴀɴɴᴇʀ.ʟᴋ posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to ᴍʏ ᴡᴇᴅᴅɪɴɢ ᴘʟᴀɴɴᴇʀ.ʟᴋ:

Share