17/11/2015
Ιουλιος του 2014 και επισκεπτομαι για πρωτη μου φορα την Πτολεμαιδα για χαρη του Μιχαλη Καλαβρινου, μετα την ειδα αλλες 5-6 φορες μεχρι σημερα και βοηθησα οσο μπορουσα με τα γλυκα του μαγαζιου του...
Αυτος ο κυκλος ειναι ωρα να κλεισει πια...και ο Μιχάλης ανοιγει τα φτερα του για ενα αλλο κυκλο στο νησι της Κυπρου καλη επιτυχια και απο εμενα Μιχαλη και Χριστινα...
Αύγουστος του 2014. Μετά από πολλές συναρπαστικές γαστρονομικές εμπειρίες στις οποίες συνεργάστηκα με κορυφαίους σεφ, συναποφασίζω με τη σύζυγό μου να επιστρέψουμε στην Πτολεμαΐδα και να ανοίξουμε ένα πρωτοποριακό για τα δεδομένα της πόλης, εστιατόριο. Το όνομα ‘’αισθήσεις’’ στριφογύριζε στο μυαλό μας εδώ και χρόνια.
Κάπως έτσι ‘’γεννήθηκαν’’ οι Αισθήσεις. Ένας ατμοσφαιρικός χώρος με συνεχείς μαγειρικούς πειραματισμούς και προσεγμένο σέρβις. Η αρμονία της γεύσης, η συμμετρία της εμφάνισης, η εκφραστικότητα της ελληνικής δημιουργικής κουζίνας που έδενε με τις παραδοσιακές πρώτες ύλες της περιοχής, πιστεύω ήταν το χαρακτηριστικό μας.
Όταν ξεκινάς ένα καινούριο εγχείρημα, κάνεις όνειρα. Να σταθείς αρχικά στα πόδια σου, να έχεις άξιους συνεργάτες και συνεχώς να εξελίσσεσαι σε όλους τους τομείς. Κάπου εκεί συγκρούεσαι με την ελληνική πραγματικότητα…
Ξέρω τώρα μπορεί να ‘’ακούγομαι’’ κάπως σε μερικούς και ιδιαίτερα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Όμως ξέρω, επίσης, ότι η μεγαλύτερη αλλαγή είναι αυτή που συμβαίνει πρωτίστως στον εαυτό μας. Που μεγαλώνουμε και δεν είμαστε τόσο ανέμελοι και ‘’αθώοι΄΄ όπως υπήρξαμε κάποτε. Ωριμάζοντας, ζυγίζουμε περισσότερο με βάση τη λογική και το ρεαλισμό.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2015 ζούμε την ‘’ποινικοποίηση’’ του επιχειρείν. Στα κέρδη έχουμε συμμέτοχο το κράτος και στις ζημιές βρισκόμαστε στο απόσπασμα. Προσπαθείς να είσαι κύριος στις υποχρεώσεις σου στο 100% και σε αναγκάζουν να μην είσαι. Σα να θέλουν ένα πράγμα να μην είσαι…. Δουλεύω τουλάχιστον 16 ώρες την ημέρα, νιώθω παραγωγικός, αισθάνομαι ότι προσφέρω. Και όταν έρχεται το τέλος του μήνα και πληρώνεις τις υποχρεώσεις σου , νιώθεις ότι η ανταποδοτικότητα που λαμβάνεις είναι δυσανάλογη αυτών που προσέφερες στο πολλαπλάσιο. Βαρέθηκα να μου λένε φίλοι και γνωστοί (καλοπροαίρετα φυσικά) ‘’όλα καλά θα πάνε’’, ‘’υπομονή’’! Πόσο υπομονή πια;
Για μένα προσωπικά, η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε τον Ιούλιο. Την εποχή των capital control με το ρευστό οικονομικό σκηνικό (όχι τώρα πως δεν είναι αλλά λέμε τώρα), που πετούσα πανάκριβες πρώτες ύλες ενώ παράλληλα ήμουν υποχρεωμένος να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου απέναντι σε όλους. Βρισκόμενος πλέον στην πιο παραγωγική ηλικία της ζωής μου, πήραμε την απόφαση με τη σύζυγό μου, Χριστίνα, να βάλουμε ένα ‘’τέλος’’ στις Αισθήσεις. Βάλαμε για πρώτη φορά τη λογική πάνω απ’ το συναίσθημα. Και αυτό γιατί πλέον δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε δύο κοριτσάκια να μεγαλώσουμε. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν εκεί.
Αν έχω μάθει κάτι στη ζωή μου στα 32, είναι πως η ζωή προχωράει και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βαδίζουμε (να τρέχουμε καλύτερα!) μαζί της. Ακόμα και αν στην πορεία χρειάζεται να αλλάξουμε κατεύθυνση, πορεία ή προορισμό.
Θα βρισκόμαστε μαζί, στις Αισθήσεις, μέχρι ΚΑΙ το μεσημέρι της Κυριακής (22/11). Θα σας αποχαιρετίσω με χαμόγελο και ευγνωμοσύνη για τις υπέροχες στιγμές που μου χαρίσατε. Κάποιοι άλλωστε είστε αγαπημένοι μου φίλοι. Δε θα αναφέρω ονόματα για να μην αδικήσω κάποιον ξεχνώντας τον.
Για όλους εσάς που παραμένετε, εδώ, στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει μία πόρτα ανοικτή για όλους εμάς που φεύγουμε. Γιατί, πάντα, ένα κομμάτι της καρδιάς μας θα βρίσκεται εδώ.
Θα ήθελα, επίσης, να ευχαριστήσω τους φίλους μου ανά την Ελλάδα, οι οποίοι μόλις τους εκμυστηρεύτηκα τις σκέψεις μου για το μέλλον, μου έκαναν εξαιρετικές προτάσεις. Είναι πολύ μεγάλη τιμή να αναγνωρίζεται η δουλειά σου.
Επόμενος προορισμός, Κύπρος, με ένα πολύ δυναμικό project του φίλου μου, Άκη Πετρετζίκη.
Σας ευχαριστώ,
Μιχάλης Καλαβρινός
