06/09/2026
Ik kan hier een heel commercieel verhaaltje gaan opsteken van hoe alles in elkaar valt als een perfecte puzzel. Want oh hoe prachtig is alles toch...
Of omgekeerd, wat dat lijkt net zo goed een trend. Zeggen wat er allemaal niét goed verliep en hoe ik daar toch goed mee omging en 'schakelde' en toch weer op doe manier de hoofdrol van heldin krijg.
Maar weet je wat?
Ik ben gewoon blij jong.
Met mijne handige Omnom meneer.
Die me voor zot verklaart als ik me uren doodwerk op die oude deur, maar ze wel mee koos en ging ophalen.
Die met zijn ogen rolt als ik zeg dat ik blauwe regen eul en dan nog eens als daar kinderkopjes voor moeten sneuvelen. Maar toch voorstelt om ook een witte te nemen, want 'samen is dat tof. Nee?'
Waarvan het gezicht boekdelen spreekt als ik het heb over bordjes met een tekst, maar ze toch zaagt voor me. En de stukken van zijn tong bijt als hij de teksten ziet. Met wenkbrauwen die bijna in zijn haarlijn verdwijnen...maar ze dan toch op hangt. 😆😆
Die Omnom meneer toch. Brombeer van jewelste en zo goed als mijn meest kritische omstander. Maar zonder hem...was die atelier er niet. Niks ervan.
Ook niet die kabel voor die lamp. Waar em eigenlijk stiekem gewoon fout geboord had 🤣😆
Het is niet perfect. De puzzel is niet klaar. We schakelden. We vloekten. We sakkerden. Maar als ik nu net keek...naar die roze deur. Met het prachtige licht dat tussen de bomen komen schijnen...
Voel ik alleen maar heel veel dankbaarheid.
(En een klein muugske...dat ook ja...).