As brood kon praat - Amptelike Blad

02/06/2026

Send a message to learn more

02/06/2026

Gesprekke met My Koning, het die eerste lig gesien hierdie naweek by die Sit aan die ketel - Amptelike Blad -Retreat. Dertig baie spesiale vroue het vir die eerste keer 'n date met 'n Koning gehad en heilige oomblikke saam met God aan Sy tafel beleef.
Die boeke vlieg en die Courier Guy moet omtrent bontstaan vandag. Ek is dankbaar, oorweldig en nederig gestem deur die voorreg om God se koninkryk te kan help bou.
As jy 'n kopie van Gesprekke met my Koning vir jouself of jou bestie of jou sussie of jou mamma wil hê, stuur gerus vir my 'n boodskap op 082 555 5857.
Hy sal ook binnekort beskikbaar wees op my aanlynwinkel www.asbroodkonpraat.co.za

Send a message to learn more

06/05/2026

As jy as vrou iets baie spesiaal wil beleef, moenie hierdie retreat mis nie!

Ons Retreat Program is uit!
29-31 Mei 2026
28 Mei pak 30 vrouens hulle tasse.
Lekker warm pajamas.
Slippers.
Joernaal.
Bybel.
Die jaar kuier ons saam by The River House Collection in Worcester.
Koffie, beskuit, kaggels, kanoes, musiek, oefening langs die rivier, hart sessies, joernaal, prayer walk, asemhaal, nuwe vriendinne, konneksie, spasie, die rivier en onvoorwaardelikheid.
Alles behalwe, aansit, demands en vinnig beweeg.
Ons is opgewonde oor ons laaste twee oop plekkies.
Navrae: [email protected]
Whatsapp: 082 326 4577
Sit aan die ketel - Amptelike Blad -
www.sitaandieketel.co.za

11/03/2026

Ek het lank geglo daar is twee soorte mense in die wêreld.

Mense wie se eende almal mooi in ’n ry is… en mense soos ek wat tien minute voor ek by ’n braai opdaag, nog iets soek om vir die gasvrou te gee.

Maar hoe ouer ek word, hoe meer wonder ek of die eende-mense regtig bestaan.

Ek begin al hoe meer d**k dat die meeste mense net baie goed is daarmee om verskillende maskers op te sit en met groot selfvertroue die rol speel wat op daai oomblik van hulle verwag word.

Die res van ons knyp ons oë toe en spring in die diepkant in — en hoop ons stamp nie ons koppe te hard nie.
Ek was nog nooit ’n masker-mens met ’n perfekte ry eende agter my nie, maar kopwonde het ek baie en nou wonder ek of dit nie dalk presies is waar die kuns van ’n imperfekte lewe lê nie.

Ek luister vanoggend na aKing se lied, Know your Bones.
Glorious mistakes are anxiously waiting to be made...

Nie die klein, ongemaklike foute wat jy probeer aflag nie.
Daai foute wat jou lewe kan verander, wanneer jy iets aanpak wat niemand anders voor kans sien nie. Die soort foute wat dalk kan gebeur wanneer jy jou oë toeknyp en spring.

Foute wat beloftes inhou.
GROOT glorious foute!

Ons is mos grootgemaak om weg te skram van foute af.
Moenie jouself verneder nie. Moenie die verkeerde ding sê nie.
Moenie wilde kanse vat nie. Ken jou plek.
Fake it ‘till you make it.

Maar dan sit ons almal met geraamtes in ’n kas wat vir jare vra om vrygelaat te word -
Mislukte drome.
Idees wat te groot voel.
Planne wat afgeskiet is.
Ideale wat te ver heen is.
Geleenthede wat gekom en gegaan het.
Verkeerde besluite.
En vrees.

Daardie dele van ons kan nie vir altyd stil gemaak word nie.

Op ’n stadium begin die klomp bene rammel en dan moet jy besluit of jy hulle nog weg wil steek en of jy hulle name gaan gee en eerder gaan leer dans, en dit is gewoonlik waar die goeie stories begin.

So miskien lê die kuns om te leef nie daarin om foute te vermy nie.
Miskien gaan dit daaroor om die soort foute te maak wat wys dat jy regtig besig is om te leef.

Om ‘n groot stap te neem.
Om te dans wanneer jy net sowel kon bly sit het.
Om die geraamtes uit die kas te laat stap.

As jy dan nogsteeds met ‘n spul benoude eende en ’n kopwond sit, wel, dan het jy ten minste 'n goeie storie om te vertel.
En as jy niks meer het om te sê nie—
Sing dan.

Kopiereg: Claudia Scheepers

13/01/2026

Ek moes vandag weer my koshuiskind by sy ander huis aflaai en wegry. Die trane bly maar vlak sit, jaar na jaar. Jou kind bly mos jou kind maak nie saak hoe groot hy is nie.
Ek en die Here het weer laaang gesprekke gevoer oppad huistoe.

Liefde vir elke koshuismamma (en pappa) wat in stilte moes huistoe ry vandag.
As brood kon praat - Amptelike Blad
www.asbroodkonpraat.co.za

KOSHUISKIND

Ek was van vroeg af in my lewe, uit eie keuse ’n koshuiskind.
My skool was twee ure van my tuisdorp af, en ons moes stikdonker, kussing en kombers in tou, die pad elke Maandag-oggend aandurf.
My ma was altyd die een wat my teruggevat het na 'n naweek tuis, en ek het nooit regtig gewonder hoekom my pa nooit die rywerk doen nie.
As ’n ding werk dan werk hy mos.

Tot ek myself so jaar gelede in dieselfde bootjie bevind.
My langeraat-seunskind met die sagte hart en sagte lewensuitkyk, wil die koshuislewe alleen in ’n vreemde stad aandurf.
Aartjie na sy vaartjie (en sy moedertjie).

My hart het bokgespring van opgewondenheid vir hom, en toe sommer net duskant my voetsole in ’n hopie neergesak.

Nou verstaan ek hoekom my pa my nooit teruggevat het op ’n Maandag nie, en ek weet presies wat weekliks tussen my ma en die Here, in die twee ure oppad terug huistoe gebeur het.

Daar’s ’n spesiale bak in die hemel wat ’n ma se trane opvang, veral wanneer sy haar kosbaarste besitting alleen die wêreld moet instuur, en dan moet omdraai en wegry.
Daai trane is vrek groot!

Die een voordeel vir my, -en dis waar brood sy plek sal moet volstaan, is dat dit nou die koshuis-tannies se moeilikheid is om 300 hol seuns, drie keer per dag vol te maak.
En as my somme reg is, verloor hulle al die pad!

As jy soos ek, vandag jou koshuiskind moet aflaai, stuur ek vir jou ’n ekstra drukkie.
Ek weet die Here se bak staan reg vir ons.

Kopiereg: Claudia Scheepers
As brood kon praat - Amptelike Blad

28/12/2025

EK IS

Ek en myself gesels vanoggend, terwyl ons vir mekaar in die spieel kyk.

Ek lees weer al my ou joernale wat ek van my skooldae af geskryf het. Dankie tog vir papier en ink, anders het ek haar al lankal vergeet.

Sy’s vir my ’n vreemdeling tussen die bladsye vol hartjies, aandenkings en gekleurde ink, asof ek verskillende lewens in hierdie leeftyd geleef het.
Die meisie van sestien, een-en-twintig, dertig en twee-en-veertig is nie dieselfde mens nie.

Een-en-twintig-jarige ek lag oopbek met haar kop agteroor, terwyl sy op die kombuistafel sit - sorgvry, alwetend, die wêreld voor haar uitgestrek.

Dertigjarige ek het sakkies onder haar oë van babas, kleuters en lang werksure. Daar is min fotos van haar, want sy het agter in die ry gaan staan, haar drome opsy geskuif.

Twee-en-veertig-jarige ek staar vanoggend vir my terug - my oupa en my ma se frons op haar voorkop, fyn plooitjies langs haar oë - bietjie wyser, tevrede, sinkpaaie en snelweë agter haar.

Die buitekant en die binnekant voel nie dieselfde nie, want binne lyk sy nog soos die meisie op die kombuistafel en buitekant sit al die dowwe letsels waar die lewe haar harde lesse geleer het, die aandenkings van storms wat sy oorleef het.

Spyt het plek gemaak vir tevredenheid, en dankbaarheid het teleurstelling eenkant toe geskuif.
Ek voel dieper en het liewer.

Ek is die melkweg en ek is die woestyn.
Ek is die bosveld en ek is die see.

Die son voel anders op my vel, en die gras onder my voete is groen genoeg.
Die spore wat ek agter laat is nie myne nie.

Ek is, want Hy is.

Kopiereg: Claudia Scheepers

As brood kon praat - Amptelike Blad
www.asbroodkonpraat.co.za

24/12/2025

As brood kon praat - Amptelike Blad

STOF EN STERRE

Ek het hierdie jaar besluit om nie vir my kinders geskenke in blink papiere onder ’n nagemaakte boom te gee nie. Ek gaan vir hulle plekke wys wat hulle nog nooit gesien het nie, en dinge wat hulle nie geweet het bestaan nie.

Memories, met groot strikke toegedraai.

Ons drie pak die lang pad Suid-Kaap toe aan, met stoppe in dorpies met name wat nie op padkaarte verskyn, of in hulle Aardrykskunde boeke enige funksie het nie.

By elke padstal koop ons ’n pastei, niekerballs of ’n tannie se konfyt. Of alles.

Ons eet koue aartappels en frikadelle by sementtafeltjies langs die pad, wat uitkyk oor die wye dorre vlaktes met skape wat soos wit klippe lyk.

Ons slaap op die Oranjerivier se oewer, met die geluid van ’n Karoo-donderstorm wat in ons ore weergalm.

Aan die voet van die Sneeuberg ontdek ons ’n vreemde wêreld, een wat ons nie ken nie. Stofstrate, fyn stukkies glas en wyse manne wat die magiese sterrehemel dag en nag aanskou. Die bietjie wat ek van Miss Helen weet het ek in matriek by Athol Fugard in The Road to Mecca geleer. Vreemd, onheilspellend, tragies.

Laataand roep die aarde my, dis tyd om te laat los en te laat gaan.

My voete hunker na stof. Ek skop die Birkenstocks sommer by die Daisy Cottage se hekkie uit en loop kaalvoet in die stofstraat verder tot by die kanaal onder die peerboom-laning. Die water spoel sag oor my voete, die hemel deurtrek met ontelbare sterre, net vir my.

En toe daag Vrede op, terwyl ek plat op my rug in die gras lê. Stille, diepe sielsvrede.
Ek maak 2025 los van my, en laat hom gaan, saam met die water na wie-weet-waar.

Die Karoo is ’n goeie dokter.
Hy kom maak al die stukkende plekke op ’n magiese manier heel, met stof en sterre en fyn stukkies glas. En hy plak alles weer vas met vet reëndruppels, wat klein stofwolkies en modderspikkels as aandenkings los.

Mens lyk nooit weer dieselfde nie, maar jy word heel en mooi.
Met stof en sterre en fyn stukkies glas, wat veraltyd in jou spore bly lê, met ’n groot strik toegedraai.

Kopiereg: Claudia Scheepers

24/12/2025

STOF EN STERRE

Ek het hierdie jaar besluit om nie vir my kinders geskenke in blink papiere onder ’n nagemaakte boom te gee nie. Ek gaan vir hulle plekke wys wat hulle nog nooit gesien het nie, en dinge wat hulle nie geweet het bestaan nie.

Memories, met groot strikke toegedraai.

Ons drie pak die lang pad Suid-Kaap toe aan, met stoppe in dorpies met name wat nie op padkaarte verskyn, of in hulle Aardrykskunde boeke enige funksie het nie.

By elke padstal koop ons ’n pastei, niekerballs of ’n tannie se konfyt. Of alles.

Ons eet koue aartappels en frikadelle by sementtafeltjies langs die pad, wat uitkyk oor die wye dorre vlaktes met skape wat soos wit klippe lyk.

Ons slaap op die Oranjerivier se oewer, met die geluid van ’n Karoo-donderstorm wat in ons ore weergalm.

Aan die voet van die Sneeuberg ontdek ons ’n vreemde wêreld, een wat ons nie ken nie. Stofstrate, fyn stukkies glas en wyse manne wat die magiese sterrehemel dag en nag aanskou. Die bietjie wat ek van Miss Helen weet het ek in matriek by Athol Fugard in The Road to Mecca geleer. Vreemd, onheilspellend, tragies.

Laataand roep die aarde my, dis tyd om te laat los en te laat gaan.

My voete hunker na stof. Ek skop die Birkenstocks sommer by die Daisy Cottage se hekkie uit en loop kaalvoet in die stofstraat verder tot by die kanaal onder die peerboom-laning. Die water spoel sag oor my voete, die hemel deurtrek met ontelbare sterre, net vir my.

En toe daag Vrede op, terwyl ek plat op my rug in die gras lê. Stille, diepe sielsvrede.
Ek maak 2025 los van my, en laat hom gaan, saam met die water na wie-weet-waar.

Die Karoo is ’n goeie dokter.
Hy kom maak al die stukkende plekke op ’n magiese manier heel, met stof en sterre en fyn stukkies glas. En hy plak alles weer vas met vet reëndruppels, wat klein stofwolkies en modderspikkels as aandenkings los.

Mens lyk nooit weer dieselfde nie, maar jy word heel en mooi.
Met stof en sterre en fyn stukkies glas, wat veraltyd in jou spore bly lê, met ’n groot strik toegedraai.

Kopiereg: Claudia Scheepers

20/12/2025

ONGENOOIDE GOLIAT

Ek lees so baie op sosiale media die volgende stelling: Die Here sal nie vir jou ’n Goliat stuur as Hy nie ’n Dawid in jou gesit het nie. Dis baie mooi ja, en die een wat dit uitged**k het klink asof hy of sy met ’n kroon anderkant die geveg uitgetree het. Swaard omhoog.

Welgedaan Sosiale-Media-Dawid.

Maar ek wonder wie was Sosiale-Media-Dawid se Goliat. Was dit dood, siekte, kinders wat van die pad af is, finansiële bekommernisse, mislike skoonfamilie, of was dit ook die ongenooide Goliat wat verlede oujaarsdag langs my in die passasier-sitplek kom sit het.

Klippe en swaarde het hom niks gemaak nie. Skop en skree ook nie. Hy het net sy sitplekgordel vasgemaak en gesê, “Kom ons ry”.

Ons is op ’n road trip ek en Ongenooide Goliat, vir amper ’n jaar lank.
Elke keer as ek oor my skouer kyk, staan hy agter my, soos ’n massiewe skaduwee. As ek wakker skrik in die nag lê hy langs my en snork. Drentel net saam, met die bordjie in sy hand, reg om hom om my nek te hang.

Met al die eerstes staan hy skuins agter my, net sodat ek moet weet hy is daar, soos die komma in al my sinne. Die maar wat volg, sodat almal hom kan sien.

Verjaarsdae, skoolvakansies, oueraande, kersetes. Ge-suit en ge-tie en altyd betyds, Ongenooide Goliat mis niks. By elke winkel, apteek, restaurant en braai gaan hy saam in, soos ’n stoute kind wat nie in die kar wil bly sit nie. Vir ’n hele jaar lank sleep hy agterna, hang aan my enkels soos ’n bal-en-ketting.

Vrydagoggend iewers tussen Willowmore en Uniondale daal daar ’n hewige bui reën op die Karoovlaktes neer. Ongenooide Goliat is in beheer van my speellys, en my gemoed wissel tussen ongekende vreugde en diepe droefheid. Ek trek af by ’n padstal met drie donkies wat in die stof lê en baai.

“Uit”, sê ek vir Ongenooide Goliat. Hy kyk geskok en bietjie verbaas na my, uit die passasier-sitplek.
“Wat bedoel jy?”, vra hy.
“Klim uit”, sê ek.
“Maar dit reën! En wat van ons vakansie? En ons eerste Kersfees? Hoe gaan jy alleen in die Kaap kom, jy’s dan ’n bangbroek?”, sê hy
“Klim uit Ongenooide Goliat, dis hier waar ons paaie nou skei. Tussen die stof en die donkies. En vat jou bordjie met al die labels ook saam.”

Druipnat en effens verleë staan hy in die stofpad tussen die donkies.
In my truspieël word hy al hoe kleiner en kleiner tot ek net ’n spikkel stof sien.
Sonder klip of swaard verslaan.

Kopiereg: Claudia Scheepers

13/12/2025

DIE GROOT VREET

Iewers in die eerste week van September kom die boodskap op ons familiegroep deur.
Wat maak ons vir Kersfees julle?

Dis my ma, en sy praat nie van Kersdag-aktiwiteite nie.

Dis tyd om die Groot Vreet, soos ons dit mettertyd tong-in-die-kies gedoop het, te beplan, en dit begin elke jaar dieselfde: ons gaan nie weer oordadig kosmaak nie, want dan ooreet ons en Januarie is almal spyt.

Net iets lig, soos vleis en slaai.

Goed, sê almal.

My pa sê hy gaan Angus espatadas braai wat hy by sy Porra-pel geleer het, met my ma se waatlemoenslaai. My sus vra ek moet weer daai kerrie lamsosaties van nou-die-dag maak, dit was lekker. En my aartappelslaai met die kappertjiesaad en suurroom in.

Goed, hier gaat ons. Net iets lig.

Ons kort gammon sê my langeraat-seunskind, Kersfees is net ’n braai as daar nie gammon is nie. En tong met mosterdsous soos sy ouma dit maak.
As Langeraat praat, dan spring Ouma so hoog soos hy sê sy moet. En mens kan darem nie gammon hê sonder ’n groentetjie of twee nie, dis mos nou nie ekstra moeite nie.

“Kan mamma nie daai lekker gemarineerde blomkoolslaai ook maak nie?”, vra ek.
En Ouma Nannie se broodslaai. Geen Kerstafel is volledig sonder die diepgebraaide witbroodblokkies met die kondensmelk in nie.

Maar asseblief geen gestolde ringe van enige aard nie, dis darem te oordadig.

“Ek is seker ek het nog ’n gevriesde skaapboud onder in die vrieskas. Dis net ’n kleintjie. Ons moet hom maak anders gaan hy oud word”, sê my ma.

“Wat moet ek nou maak?”, vra my sus.
Poeding. En snacks vir voor die tyd.

Maar net iets lig, soos mango met yoghurt. En trifle, maar die sjokolade een in laasjaar se Taste tydskrif, want ons het nog nêrens sjokolade in nie.

“Het iemand al kerskoek bestel?” Gelukkig het ek hierdie jaar drie bestel, een vir my ma en my sussie ook. Laasjaar het ek my les geleer.

My amper-tiener meisiemens maak lysies vir ons ligte Kersete.
Onderaan die lysie skryf sy “blaarslaai”.
Waarvoor is dit sus?

Dis vir Januarie, sê sy.

Kopiereg: Claudia Scheepers