29/05/2026
Sinds afgelopen winter word ik veel vaker ziek dan normaal. Ik dacht dat ik als docent op het mbo een aardige weerstand had opgebouwd, maar dat viel vies tegen.
Toen ik een paar keer noodgedwongen stilviel, ontdekte ik hoe moeilijk ik dat eigenlijk vind.
Alsof er ergens diep vanbinnen dan steeds een stem zit die zegt dat rust eerst verdiend moet worden. Dat ik pas ‘niets mag doen’ als alles af is en iedereen is verzorgd. En die er geen boodschap aan heeft dat ik me hondsberoerd voel.
Gisteren deelde ik een fragment uit mijn nieuwe boek over die voortdurende staat van alertheid. Over altijd doorgaan, altijd sterk moeten zijn. En hoe diep zo’n patroon soms in ons systeem opgeslagen kan zitten.
Ik merk steeds meer dat leven volgens de seizoenen voor mij niet gaat over alles perfect doen, maar juist over leren herkennen op welke momenten we onszelf voortdurend voorbijlopen.
Niet om ze meteen op te lossen.
Maar om ze eerst gewoon eerlijk te zien.