05/04/2026
කළු කුමාර 😳 කියෙව් නැති වුනොත් වැඩක් නෑ.. මේක ඊයේ කොටස.අද තමයි සුපිරිම කොටස.. පහුගිය කොටස් කියවලා අද රෑට එකතු වෙන්න Dark Heart - අඳුරේ ලියන්නා follow කරලා තියාගන්න
කාම පටලී නවවන පරිච්ඡේදය..........💀 අඳුරේ මතුවන බලවේගය කලුකුමාර.............
අවවාදයයි © මෙහි එන මන්ත්ර තිගැස්සෙන සහ කම්පනයෙන් යුතුව කියවන අය කියවීමෙන් වළකින්න.......
💀. ස්ට්කර් කමෙන්ට් දැමිමෙන් වළකින්න......
💀. කුඩා ළමුන් සහ සුළු දෙයටත් බියට පත්වන පුද්ගලයින් කියවීමෙන් වළකින්න......
💀. කාමුක කොටස් ලියා ඇති බැවින් 18+ වැඩි අය පමණක් කියවන්න....................
ලයික් එකක් ශෙයර් එකක් එක්කෙනෙක් එක ගානෙ දැම්මොත් මට සතුටුයි මා ගන්න මේ වෑයමට එය හුගක් වටිනවා..........
පෙර දින නතර වූ තැනින්.............. කාම පටලී....
හෝරා ගණනාවක් තිස්සේ ලග්ගල නිම්නය වෙළාගෙන තිබූ අළු පැහැති වැහි වලාකුළු කෙමෙන් කෙමෙන් ඉවතට ඇදී යන්නට විය. මහා වර්ෂාව නතර වී, අහස විවර වෙද්දී මධ්යහ්න හිරු රැස් මීදුම් පටල පීරමින් පොළොවට පතිත විය. තෙතබරිත ගස් කොළන් මත රැඳි වැහි බිංදු හිරු එළියට මුතු ඇට මෙන් දිලිසෙන්නට වූ අතර, පොළොවෙන් නැගෙන හුමාලයත් සමඟ අමුතුම උණුසුමක් පරිසරය පුරා පැතිර ගියේය. වැස්ස පායා ගියද, තවමත් තැනින් තැනින් වහලවල්වලින් වැටෙන දිය බිංදු හඬ ගුරු මඩුවේ නිහඬතාවය බිඳලීය.
එක්වරම, ඒ නිහඬතාවය දෙබෑ කරමින් නින්දේ සිටි කාවිංග මරලතෝනියක් නගමින් අවදි විය.
"ඉමායා...!" ඉමායා......
ඔහුගේ කෑගැසීමට අසල සිටි රවීන්ද්රත්, භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේත් තිගැස්සී හැරී බැලූහ. රවීන්ද්ර වහා ඉදිරියට පැන අසල තිබූ වතුර වීදුරුවක් ඔහුට පෙවීමට උත්සාහ කළේය.
"මොකක්... මොකක්ද වුණේ කාවිංග? ආහ්... මේ වතුර ටිකක් බීපන්," රවීන්ද්ර පවසද්දී කාවිංග සිය හිස දෑතින් තදින් අල්ලා ගත්තේය. "ආව්... පොඩ්ඩක් ඔළුව රිදෙනවා බන්."
"උඹ බය වුණේ ඇයි බන් එකපාරටම?" රවීන්ද්ර විමසුවේය.
"මම... මම ඉමායා ගැන නරක හීනයක් දැක්කා. ඇයි මට මෙහෙම පේන්නේ?" කාවිංග හතිලමින් ඇසුවේය.
රවීන්ද්ර ලා සිනහවක් පෑවේය. "ඇත්ත කියපන්... උඹ දැන් ඉමායා ගැන හිතනවා වැඩියි නේද? උඹ ඒකිට කැමතිද?"
කාවිංග මොහොතක් නිහඬ විය. "මම... මම දන්නේ නෑ බන් ඕවා..." ඔහු යළිත් හිස අල්ලාගෙන ඇල විය.
ගුරු මඩුව මැද වාඩි වී සිටි භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ, සිය අතේ තිබූ සුරුට්ටුවේ අළු ටික ඉවත් කරමින් උගුර පාදා ගත්තේය. "ම්හ්... ම්හ්... ඒක නෙවෙයි, උඹලට දැන්වත් තේරෙනවාද මේක පස්සේ කවුද ඉන්නේ කියලා?"
"ඇත්තටම මටනම් අද ඒක හොඳටම තේරුණා ගුරුන්නාන්සේ," රවීන්ද්ර බැරෑරුම් හඬින් කීවේය.
කාවිංග තවමත් මේ කිසිවක් දැන සිටියේ නැත. "මොකක්... කවුද ගුරුන්නාන්සේ මේ පා..හර වැඩේ කරන්නේ?"
"උඹ කලබල වෙන්නේ නැතිනම් මම කියන්නම්. හැබැයි මේක අහලා කලබල වෙන්න එපා," ගුරුන්නාන්සේ දුම් වළල්ලක් පිට කරමින් කීවේය. "නෑ... මම කලබල වෙන්නේ නෑ," කාවිංග ස්ථිර හඬින් කීවේය.
එම මොහොතේම සොලමන් උන්නැහේ ද ගුරු මඩුවට පැමිණියේය. "ම්හ්... ම්හ්... ගුරුන්නාන්සේ, මම ඇතුළට එන්නද?"
"ආ... සොලමන්, වරෙන්... ඇවිත් ඇඳි ගනින්." සොලමන් වාඩි වූ පසු ගුරුන්නාන්සේ සිය හඬ පහත් කළේය. "මේක පස්සේ ඉන්නේ අර අඝෝර බල්..ලා!"
"මොකක්? අඝෝර?" කාවිංග තිගැස්සුණි.
"කලබල වෙන්න එපා කාවිංග," යැයි පවසමින් ගුරුන්නාන්සේ කාවිංග අසලට ගොස්, අද උදෑසන ඉලුක් යායේදී සිදු වූ සියල්ල එකක් නෑර පැහැදිලි කළේය. ඉමායා පිල්ලියක් ලෙස හංවඩු ගසා ගම්මුන් ඇයට පහර දුන් ආකාරයත්, ඇය වනයට පැන දිවූ ආකාරයත් ඇසෙද්දී කාවිංගගේ දෑස් රතු විය.
එක්වරම කාවිංග අමාරුවෙන් නැගිට ගත්තේය. "මම යනවා... මම යනවා ඉමායාව හොයන්න!"
ඔහු ඔළුව අල්ලාගෙන යන්නට සැරසෙද්දී රවීන්ද්ර වහා ඔහුට හරස් විය. "මෝඩ වෙන්න එපා කාවිංග! උඹට ඔහොම යන්න බෑ. අනික මට උඹට දැන්නම් කොහොමටවත් යන්න දෙන්න බෑ!" රවීන්ද්ර ඔහුව නැවතත් හිමින් අසුන් ගැන්වූයේය.
පිටත හිරු එළිය තදින් පතිත වුවද, ගුරු මඩුව තුළ තිබුණේ මහා කුණාටුවකට පෙර එන බියකරු නිහඬතාවයකි.
මධ්යහ්න හිරු රැස් විනිවිද යන ගුරු මඩුවේ දැවී ගිය සුවඳ දුම් රොටු අතර, භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේගේ මුහුණේ ඇඳී තිබුණේ මහා බරක් පටවාගත් මළානික පෙනුමකි. ඔහු සිය අතේ වූ දුම්වැටිය බිමට දමා, රළු පතුලෙන් තද කර නිවා දැමුවේ තීරණාත්මක යමක් පවසන්නට මෙනි.
"මට දැන් මේකේ සුලමුල හොඳටම වැටහෙනවා..." ගුරුන්නාන්සේගේ ගොරහැඩි හඬ මඩුවේ නිහඬතාවය දෙබෑ කළේය.
කාවිංග හිස රිදුම ඉවසාගෙන, දෑස් අඩවන් කරමින් ගුරුන්නාන්සේ දෙස බැලුවේය. "ගුරුන්නාන්සේ... මොකක්ද ඒ? අපිටත් දැනගන්න කිව්වොත් හොඳයි නේද?" කාවිංගගේ හඬේ තිබුණේ ආයාචනාත්මක බවකි.
ගුරුන්නාන්සේ සිය අසුනෙන් සෙමින් නැගිට, සුදු පැහැ ගැන්වී ඇති සිය රැවුල පිරිමදිමින් මඩුවේ එහා මෙහා ඇවිදින්නට විය. ඔහුගේ දෑස් අතීතයේ කතාවක් සොයන්නාක් මෙනි. "අඝෝර... ම්හ්... උඹලා දන්නවාද අඝෝරලා කියන්නේ ඉන්දියාවෙන් පැවත එන බිහිසුණු පරම්පරාවක පුරුකක් බව? මේ අඝෝරයන් ප්රධාන කොටස් දෙකකට බෙදෙනවා. ඉන් එකක් තමයි 'රක්ත අඝෝර' පරම්පරාව. ඒ කියන්නේ ලේ පිපාසිත අඝෝරයෝ..."
එක්වරම සොලමන් උන්නැහේ ගුරුන්නාන්සේගේ කතාවට බාධා කළේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ කුතුහලය මුසු තැතිගැනීමකි. "ගුරුන්නාන්සේ... රක්ත අඝෝර? ලේ අඝෝර? මට ඒක හරිහැටි වැටහෙන්නේ නැහැ. අනික ගුරුන්නාන්සේ කොහොමද මේ තරම් විස්තරයක් මේ ගැන දන්නේ?"
ගුරුන්නාන්සේ ලා සිනහවක් පෑවේය. "මේ වින කැටිල්ල ආරම්භ වුණ දවසේ ඉඳලා මම නිකන් හිටියේ නැහැ සොලමන්. මම මේ ගැන පරණ පුස්තක ලතාවලින් විපරම් කරලා බැලුවා. ඒවයේ තියෙන දේ අතිශය භයානකයි."
ඔහු නැවතත් මේසය මත අත් දෙක තබාගෙන ඔවුන් දෙසට නැඹුරු විය. "මේ අඝෝරයන් කියන්නේ ඉන්දියාවේ පැරණිතම ඇදහීම් කරන්නන් පිරිසක්. ඒ වගේමයි, අතීතයේ සුරයන් සහ අසුරයන් අතර මහා යුද්ධයක් ඇතිවුණා. එකල එක් අසුරයෙක් මහා බලවත් වරයක් ලබාගත්තා. ඒ තමයි තමන්ට පහරක් වැදී ලේ බිඳුවක් පොළොවට වැටුණොත්, ඒ හැම ලේ බිඳුවකින්ම තමන් වගේම තවත් අසුරයෙක් බිහිවෙන වරය..."
මඩුව තුළට ගලා ආ උණුසුම් සුළඟ පවා ඒ මොහොතේ නතර වූවාක් මෙනි. රවීන්ද්රත් කාවිංගත් හුස්ම හිර කරගෙන අසා සිටියහ.
"ඉතින් ඒ අසුරයා යුද්ධයට ආවට පස්සේ සියලු දෙවියන් අසරණ වුණා. මොකද පහර දෙන වාරයක් පාසා දහස් ගණනින් අසුරයෝ බිහිවෙන්න ගත්තා. මේ විනාශය ගැන කියන්න දෙවිවරු ගියේ පාර්වතී මෑණියන් ළඟට. ඉතින් ඒ මහා වින්නැහිය නතර කරන්න, පාර්වතී මෑණියන් සිය රෞද්ර ස්වරූපය වන 'කාලී' ස්වරූපය මවාගෙන යුද බිමට ප්රවිෂ්ට වුණා..."
ගුරුන්නාන්සේගේ හඬේ ගුප්ත බව තවත් තීව්ර විය. "ඇය යුද බිමට ආවේ නිකම්ම නෙවෙයි..."
භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේගේ හඬ දැන් මඳක් ගොරහැඩි වී ඇත. ඔහු පවසන ඒ අතීත පුරාවෘත්තයත් සමඟ මඩුව තුළ ඇති වාතය පවා බර වී ඇති සෙයකි. රවීන්ද්රත්, කාවිංගත් සිය හුස්ම පවා අල්ලාගෙන ඒ බිහිසුණු විස්තරයට සවන් දී සිටියහහ.
"ඉතින් කාලි මෑණියෝ ඒ රුදුරු යුද බිමට ප්රවිෂ්ට වුණේ මහා කාලවර්ණ ස්වරූපයකින්. ඇය අර අසුරයාගේ සිරුර සිදුරු කරන හැම වාරයකදීම, පොළොවට විසිවෙන හැම ලේ බිඳුවක්ම බිමට වැටෙන්නට නොදී සිය දිවෙන් ලෙවකන්නට වුණා. එක ලේ බිඳුවක්වත් පොළොව ස්පර්ශ නොවුණු නිසා අලුතින් අසුරයෝ බිහිවුණේ නැහැ. කාලි මෑණියෝ ඒ අසුරයාගේ රක්තය පානය කරමින් සියලුම අසුරයින්ව සහමුලින්ම විනාශ කර දැමුවා..."
ගුරුන්නාන්සේ මොහොතකට නැවතී සියල්ලන් දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ ගුප්ත බැල්මකි. "ඒත් ඒ රක්ත පානයෙන් පසු කාලි මෑණියන්ගේ ලේ පිපාසය සන්සිඳුණේ නැහැ. ඇය වියරුවෙන් මෙන් අවට සිටි සියල්ලන්ව මරාගෙන මරාගෙන යනකොට, විශ්වයේ විනාශය නතර කරන්න ශිව දෙවියන්ට සිද්ධ වුණා ඇගේ පය පාමුල බිම පෙරළෙන්න. ඇගේ පය ශිව දෙවියන්ගේ සිරුර මත වැදුණු මොහොතේ තමයි ඇය පියවි සිහියට ආවේ. ඉතින්... කාලි මෑණියන්ගේ ඒ ලේ පිපාසිත ස්වරූපය අදහන, ඒ රක්තය උදෙසා කැපවුණු පිරිසක් පස්සේ කාලෙක බිහිවුණා. අන්න ඒ අය තමයි 'රක්ත අඝෝර' පරම්පරාව කියලා හඳුන්වන්නේ."
මේ බිහිසුණු අනාවරණයත් සමඟ ගුරු මඩුව තුළ සිටි සොලමන්ටත්, කාවිංගටත්, රවීන්ද්රටත් හීන් දාඩිය දමන්නට විය. පිටත පායා තිබුණද ඔවුන්ගේ සිත් තුළ තිබුණේ මහා කළු වලාකුළකි.
"ඉතින් ගුරුන්නාන්සේ... අපෙ ගමේ අඝෝර කියන එකත් ඒ පරම්පරාවේද?" රවීන්ද්ර වෙව්ලන හඬින් ඇසුවේය.
"ඔව්... මූ ඒ පරම්පරාවේම එකෙක් කියලා හිතන්න ඕනෑ තරම් සාක්ෂි තියෙනවා. මොකද මූ මිනි මරනවා!" ගුරුන්නාන්සේ අවධාරණයෙන් කීවේය. "අර පුස්තකයේ පැහැදිලිවම තිබුණා, රක්ත අඝෝරවරුන්ගේ ලොකුම සැපය තමයි මිනී මැරීම සහ මිනී අළු මත, එහෙමත් නැතිනම් සොහොන්වල මිනී කඳන් මත නිදාගැනීම. උන් මිනී මරන්නේ අන්න ඒ ම්ලේච්ඡ සැපය විඳින්නයි."
සොලමන්ගේ දෑස් බියෙන් තැතිගෙන තිබුණි. ඔහු සිය කෙළ උගුරක් අමාරුවෙන් ගිල දැමුවේය. "අම්මෝ ගුරුන්නාන්සේ... මූත් එහෙම එකෙක්ද? අපිට මේක තහවුරු කරගන්න ක්රමයක් නැද්ද?"
ගුරුන්නාන්සේ දිගු සුසුමක් හෙළමින් නැවතත් සිය අසුනේ බර වුණේය. "ප්රශ්නයක් තියෙනවා සොලමන්... මම ඒක හරියටම සහතික කරගත්තාම උඹලට කියන්නම්. දැනට මේ රහස අපේ හතර දෙනා අතර විතරක් තිබුණාවේ."
මඩුව තුළ රජ කළේ මරණීය නිහඬතාවයකි. මධ්යහ්න හිරු එළිය වැදී තිබුණද, ලග්ගල නිම්නය වසාගෙන සිටින අඝෝරගේ අඳුරු සෙවනැල්ල තව තවත් දිගු වෙමින් පවතින බව ඔවුන්ට වැටහුණි. ඉමායා සිටින්නේ මෙවන් රුදුරු මිනිස් මෘගයෙකුගේ ග්රහණයට හසුව බව සිතද්දී කාවිංගගේ පපුව වේදනාවෙන් දැවෙන්නට විය.
ගුරු මඩුවේ වාතය දැන් තැවරුණු හඳුන්කූරු සුවඳින් සහ ඉදිරියට සිදුවන්නට යන අභිරහස් කටයුත්තක බරින් පිරී පවතී. භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේගේ මුහුණේ තිබුණේ මින් පෙර කිසිදාක නොදුටු බැරෑරුම් ස්වරූපයකි.
එක්වරම රවීන්ද්ර නිහඬතාවය බිඳිමින් සිය හඬ අවදි කළේය. "ගුරුන්නාන්සේ... අපි කොහොමත් තහවුරු කරගත්තනේ ඉමායාව ආත්ම බන්ධනයකටයි, කළුකුමාර බන්ධනයකටයි මැදි කරලා කියලා. ඒත් ඇයි අඝෝර ඉමායටම මෙහෙම කරන්නේ? මොකටද ඒ අහිංසකීව ඔය වගේ දේකට හිර කරන්නේ? කොහොමද එහෙම බන්ධනයක් කරන්නේ?"
ගුරුන්නාන්සේ සිය තීක්ෂණ දෑස් රවීන්ද්ර වෙත යොමු කළේය. "හොඳ ප්රශ්නයක් රවීන්ද්ර... අද රෑ අපි බලමු ඒකේ ඇත්ත නැත්ත හරියටම. ඒකට මට ලොකු කැප කිරීමක් කරන්න සිද්ධ වෙනවා."
ඔහු වහා හැරී සොලමන් දෙස බැලුවේය. "සොලමන්... වහාම ගිහින් රතු මලුයි, රතු බතුයි, මී පැණියි, පලතුරුයි අරගෙන වරෙන්. හවස් වෙන්න කලින් මේ ඔක්කොම මෙතන තියෙන්න ඕනේ. ඉක්මන් කරපන්!"
"එහෙමයි ගුරුන්නාන්සේ!" යැයි පැවසූ සොලමන් වහා මඩුවෙන් පිටතට පියනැගුවේය.
ඉන්පසු ගුරුන්නාන්සේ රවීන්ද්ර දෙසට හැරුණේය. "රවීන්ද්ර, උඹටත් ලොකු වැඩක් තියෙනවා. උඹ වහාම පලයන් ඉමායා කෙල්ල නතර වෙලා හිටපු ඒ කුලී නිවසට. ගිහින් ඒ ගේ ඇතුළේ හතර කොනේ පසයි, ගේ ඇතුළේ තියෙන දූවිලි පොඩ්ඩකුයි අරගෙන වරෙන්. අමතක කරන්න එපා... ඉමායා පාවිච්චි කරපු රෙදි කැබැල්ලකුත් කොහොම හරි හොයාගෙන වරෙන්. පුළුවන් තරම් ඉක්මනට!"
ගුරුන්නාන්සේ සිය ඉණේ තිබූ සුරයක් ගලවා රවීන්ද්රට දිගු කළේය. "ආ... මෙන්න මේ සුරය ඉණේ ගහගෙන පලයන්. අර රක්ත අඝෝරයාගේ ඇස්වලින් බේරෙන්න මේක උඹට උදව් වෙයි."
රවීන්ද්ර සුරය ගෙන සුරක්ෂිතව ඉණේ රඳවාගෙන, කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව මහා වර්ෂාවෙන් මඩ වූ මාවත දිගේ පිටත්ව ගියේය. දැන් ගුරු මඩුව තුළ ඉතිරිව ඇත්තේ වේදනාවෙන් හා කුතුහලයෙන් පිරුණු කාවිංගත්, අභිරහස් ලෙස නිහඬව සිටින භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේත් පමණි.
හිරු කෙමෙන් බැස යමින් තිබූ අතර, ලග්ගල අහස යළිත් අඳුරු වලාකුළුවලින් බර වන්නට පටන් ගත්තේය. අද රාත්රිය ලග්ගල දෛවය තීරණය කරන තීරණාත්මක හෝරාවක් වනු ඇති බව ගුරුන්නාන්සේගේ දෑස්වලින් ලියැවී තිබුණි.
භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ සිය තලප්පාව මඳක් ලිහිල් කරමින් කාවිංග දෙස බැලුවේය. "ම්හ්... ම්හ්... කාවිංග, උඹ කොහේවත් යන්න එපා. මම පොඩ්ඩක් ඇලවෙලා එන්නම්," යැයි පවසමින් ඔහු ඇතුළු ගැබට පියනැගුවේය.
තනිවූ කාවිංගට දැනුණේ දරාගත නොහැකි විඩාවකි. මඩුවේ වහලයෙන් බිමට වැටෙන වැහි බිංදුවල ඒකාකාරී රිද්මය ඔහුගේ දෑස් බර කරන්නට විය. නින්දටත් නොනින්දටත් අතර හෝරාවේ, ඉමායාගේ ඒ සුන්දර මුහුණත්, ඇගේ සිහින් දෙකපුල් මත රැඳුණු සිනහවත් ඔහුගේ මතකයේ සිතුවම් විය. වැසි දිය පොළොව සිපගන්නා "ටක්... ටක්..." හඬ මැද කාවිංගට නොදැනීම නින්ද ගියේය.
ඒ මොහොතේම, ලග්ගල වන ලැහැබේ වන පිච්ච පඳුරු මත වැතිර සිටි ඉමායා තිගැස්සී අවදි වූවාය. ඇය දෑස් හරිනවාත් සමඟම ගස් අතු අග රැඳී තිබූ පිනි බිංදු ඇගේ පෑරුණු තුවාල මත පතිත විය. ඒ සීතල පිනි දිය තුවාලවල දැවිල්ල මඳකට නිවා දැමූවද, අවට පරිසරය දුටු ඇගේ හදවත බියෙන් ගැහෙන්නට විය. වනාන්තරය දැන් අඳුරු කළු පැහැයකින් වෙළී ගොසිනි. ඉමායා අමාරුවෙන් නැගිට, සිය ඉරී ගිය ඇඳුමෙන් කැබැල්ලක් ඉරා තුවාලය වසා තද කර ගැට ගසා ගත්තාය. ඇය බියෙන් පිරුණු දෑසින්, යන එන මං නොදැන අඳුරු වන ලැහැබ පුරා ඉබාගාතේ ඇවිදින්නට වූයේ මේ මහා මූසල වනයෙන් පිටවීමේ මඟක් සොයමිනි.
නමුත් ලග්ගල අනෙක් කෙළවරේ පිහිටි අඝෝර ගුරුගේ මඩුවේ තිබුණේ බියකරු වාතාවරණයකි. අඝෝර සිය රළු හඬ අවදි කළේය. " බල්..ලෝ! අද මාත් එක්ක සොහොනට යමන්. උබලා මාත් එක්ක එන්න ඕනේ!"
"ගුරුන්නාන්සේ... අපි අද ඉමායාට කළුකුමාර බන්ධනය කරන්නේ නැද්ද?" රාජගුරු කුතුහලයෙන් ඇසුවේය.
අඝෝර මහා රුදුරු සිනහවක් පෑවේය. "බන්ධනය කරන්න දෙයක් නෑ බොල! දැන් එකිගේ පස්සෙන්මයි කළුකුමාරයා ඉන්නේ. මම කාම පටලී මන්ත්ර බන්ධනය කරලා තියෙන්නේ. දැන් කළුකුමාරයා ඇගේ පහස ගනීවි. මට ඕනෑ වුණාම මම පිල්ලි බන්ධනය කරනවා!"
එවිටම කුසුම්සිරි අඝෝර අසලට පියනැගුවේය. "ගුරුන්නාන්සේ... මට ඕකීව ඕනේ කොහොම හරි. මට ඕකීට හදි කරන්නම ඕනේ!"
"කටවහපිය බල්..ලා!" අඝෝර ගොරවා කීවේය. "අපිට ඉහළින් තියෙන සෙවණැල්ලෙන් අණ ලැබෙනතුරු අපිට ඒ කුලී කෙල්ලව බන්ධනය කරන්න බෑ. ඉහළ භවයේ අනසක පවතින තුරු අපිට කිසිවක් කරන්න බෑ. පස්සේ බැරි යෑ මළ කඳට රමණය කරන්න..."
අඝෝර සිය කුප්ප සිනහව වනය පුරා දෝංකාර දෙන්නට ඉඩ හැර, ඇඟ සෝදා ගැනීමට මඩුවෙන් පිටතට පියනැගුවේය. ඒ සිනහවේ තිබූ අශික්ෂිත බව මළානික අඳුරේ සැඟවී ගිය ඉමායාගේ ඉරණම තවත් බිහිසුණු කරන බව නොරහසකි.
ලග්ගල කඳු පන්තිය වසාගෙන කළුකුමාරයාගේ සළුවක් මෙන් රාත්රිය උදා විය. මළානික සඳ එළිය පවා මීදුමෙන් වැසී යද්දී, බද්රකාලි ගුරු මඩුවේ ගුරු පහන තෙල් දමා දැල්වූ ගුරුන්නාන්සේ සිය මන්ත්රණ කටයුතු සඳහා සූදානම් විය. එළියේ ලා පොද වැස්සක් ඇදහැලෙමින් තිබුණේ මූසල නිහඬතාවයකට පණ දෙමිනි.
සොලමන් සහ රවීන්ද්ර තමන්ට පැවරුණු අභිරහස් රාජකාරිය නිම කර ගුරු මඩුවේ වාඩි වී සිටියහ.
"අපි බලමු මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ කියලා... සොලමන්, ඔය ගෙනාපු අඩුම කුඩුම ටික මේසය උඩින් තියපන්." ගුරුන්නාන්සේගේ හඬ ගාම්භීර විය. "රවීන්ද්ර, කෝ ඒ දූවිලි ටික? මේ රතු බත් ගාව පිරිසියකට දාලා තියපන්. හතර කොණ පස් වෙන වෙනම තියපන්... රෙදි කැබැල්ල විතරක් මගේ අතට දීපන්."
රවීන්ද්ර වෙව්ලන දෑතින් ඉමායාගේ ඒ රෙදි කැබැල්ල ගුරුන්නාන්සේට දිගු කළේය. ගුරුන්නාන්සේ එය අතට ගෙන ගුරු පහනේ එළියට අල්ලා බැලුවේ එහි සැඟවුණු අඳුරු සෙවනැලි සොයන්නාක් මෙනි. මොහොතක් එය දෙස බලා සිටි ඔහු, නැවතත් රෙදි කැබැල්ල සොලමන් දෙසට දිගු කළේය.
"සොලමන්, මේක අරගෙන හොඳට දුම් අල්ලපන්. හැම නූලක් නූලක් පාසාම හඳුන්කූරු දුම වැදෙන්න ඕනේ."
සොලමන් රෙදි කැබැල්ල ගෙන, ගුරුන්නාන්සේගේ අණ පරිදි, එය පුරා හඳුන්කූරු දුම වැදෙන සේ අල්ලා සිටියේය.
"කාවිංග, පුළුවන් විදිහට වැඳගනින්..."
සියලු දෙනාම දෑත් එකතු කොට වැඳ ගත්හ. රවීන්ද්ර කපුරු පෙති පත්තු කර මඩුව වටා තැබූ අතර, ගුරුන්නාන්සේ සිය සුරතට දෙහි ගෙඩියක් ගෙන මතුරන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ හඬ මඩුවේ බිත්තිවල වැදී දෝංකාර දුන්නේය.
"ඕං පටිපොලතා පටිග මාරු... අරාකාරි අටුව ප්රාණ... රෙදි පටිතා පේන පේන... සේව නාත ලග්ග ලම්බ... පට්ත පාටු මුර්ග බන්ද... හතර කොණේ පට්පොලතා... කාලී වර්ණ ප්රේත බන්ද... රක්ත වාරි අග්නි මාරු... සර්ව සිද්ධි අණස මාරු... ඒං ගිරි ගිරී එශ්වාහං බද්රකාලි ගිරි ගිරි...!"
ඔහු දෙහි ගෙඩිය නළල මත තබා තද කර, "ඕං ගිරි ගිරී ලග්ගල කුලී ගෙදර බර් බවී එශ් වහං!" කියා දෙහි ගෙඩිය කපා කහ දියර බඳුනට දැමුවේය. ඉන්පසු රවීන්ද්ර ලවා දූවිලි ස්වල්පයක් කහ දියරයෙන් තෙත් කරවීය.
මඩුව තුළ වාතය ඝන වී ඇති සෙයකි. ගුරුන්නාන්සේ නැවතත් දෙහි ගෙඩියක් ගෙන ගිරයේ මැද අඩක් හිර කර, සොලමන් හදුන්කූරු දුම අල්ලා සිටින ඉමායාගෙ රෙදි කැබැල්ල අසලට ගෙන ආවේය.
"ඕං බර් බවී ගිරි ගිරි... කාම පටලී බර් බවී එශ්වං... ඕං බර් බවී ගිරි ගිරී... රක්ත අඝෝරා කර වින කැටිල්ලන් පටි පාටි බර් බවී එශ්වහං...!"
දෙහි පල්ල කපා ඉවත් කර කහ වතුරට දැමූ සැණින් මඩුවේ පහන් සිළුව සැලෙන්නට විය. අවසන් වරට ඔහු හතර කොණ පස් දෙසට හැරී රුදුරු බැල්මක් හෙළුවේය.
"ඕං ගිර්බවක් රක්ත වාහී... මා කී අණසකින් ලග්ගල කුලී ගෙදරට ගොස්... බලාවර සැනකින්... හතර දිසා බන්ධන මාරු... ප්රාණ පලිත මුඛ බන්ධන... ඒශ්වාහං...!"
දෙහි ගෙඩිය හතර කොණ පස් මත තබා එකවරම කපා දැමූ සැනින්, ගුරු මඩුවේ ඇතුළතින් මහා සුළඟක් හමා ගොස් පිටතට විහිදී ගියේය. වහලයේ එල්ලා තිබු රෙදි කැබලි ලෙළදුන් අතර, ගුරු පහනේ සිළුව නිවෙන්නට ගොස් යන්තම් ඉතිරි විය. කාවිංගට දැනුණේ මහා බරක් සිය හිස මතින් ඉවත් වූවාක් මෙනි.
"දැන් හරි... මූ කරපු වින කැටිල්ලේ මුල පේනවා," ගුරුන්නාන්සේ දිගු සුසුමක් හෙළමින් කීවේය.
ගුරුන්නාන්සේ කහ දියරයෙන් තෙත් කළ දූවිලි ස්වල්පයක් ගෙන සිය නළල් තලයේ තදින් ගා ගත්තේය. ඔහුගේ දෑස් දැන් වෙනස්ම දීප්තියකින් බැබළෙයි.
"ඔන්න ඔය රෙදි කඩ දියම් සොලමන්!" ගුරුන්නාන්සේ ගොරහැඩි හඬින් අණ කළේය.
සොලමන් වෙව්ලන දෑතින් රෙදි කැබැල්ල දිගු කළේය. ගුරුන්නාන්සේ එය ගෙන හතර කොණ පස් අසලින් තබා, දිගු නූලක් අතට ගත්තේය. ඔහු ඒ දේස නූල සිය මුව අසලටම ලං කරගත්තේය. කාටවත් නොඇසෙන සේ රහස් මන්ත්රයක් ජප කරමින්, ඔහු ඒ නූලට ගැට තුනක් දැමුවේය.
"ඕංක් රක්ත ප්රේත බූත වින කටින පාදඩ පාහර... සතර දිශා වින කටිනා... පාලිත මුඛ බන්ධන... ඉමායාගේ ප්රාණයට වින කටිනා මළවුන් අවදි වෙත්වා! එශ්වාහං...!"
අවසන් ගැටය දමා අවසන් වනවාත් සමඟම, ගුරුන්නාන්සේගේ මුළු සිරුරම මහා ගැස්මකට ලක් විය. "ම්හ්... ම්හ්... ම්හ්..." ගුරුන්නාන්සේගේ මුවින් පිටවූයේ අමනුෂ්ය කෙඳිරියකි. ඊළඟ මොහොතේ ඔහු ගල් ගැසුණු පිළිමයක් මෙන් නොසෙල්වී සිටියේය. ඔහුගේ දෑස් උඩ ගොස් සුදෝ සුදු පැහැ විය.
මේ බිහිසුණු දර්ශනය දුටු රවීන්ද්රත්, කාවිංගත් බියෙන් ගල් ගැසුණහ.
"ඒ සොලමන් සීයේ, කාවිංග ... ගුරුන්නාන්සේ හෙල්ලෙන්නෙම නෑනේ! ඇහිපිල්ලම් ගහන්නෙත් නෑනේ!" රවීන්ද්ර වෙව්ලන හඬින් කොඳුළේය.
සොලමන් සීයා වහා රවීන්ද්රගේ ඇඟට වැලමිටෙන් ඇන්නේය. "කටවහපන් රවීන්ද්ර! බලාගෙනම ඉඳපන් වැඳගෙන!"
එක්වරම ගුරුන්නාන්සේගේ සුදු පැහැ වූ දෑස් මැද කළු ඉංගිරියාව මතුවිය. ඒ කළු බෝලය මත දැන් චිත්රපටියක් දර්ශනය වන්නාක් මෙන් රූප මැවෙන්නට විය. ලග්ගල කුලී නිවසේ හතර කොණ සිද්ද වූ ශ , ඒ ගේ ඇතුළේ සිදුවූ අද්භූත දේවල්, සියල්ල ගුරුන්නාන්සේගේ දෑස් තුළ සජීවීව මැවී පෙනුණි.
ඒ සමඟම, හතර කොණ පස් මැද තිබූ ඉමායාගේ රෙදි කැබැල්ල කිසිවෙකු ගිනි තැබුවාක් මෙන් එක්වරම ඇවිලී ගියේය. එය සාමාන්ය ගින්නක් නොව, කළුම කළු පැහැති ගිනි දැල්ලකි! ඒ මූසල ගිනි දැල්ල මඩුවේ වහලය දක්වාම ඉහළට විහිදී ගියේ, මුළු ගුරු මඩුවම බිහිසුණු අඳුරු සෙවනැලිවලින් පුරවා දමමිනි.
කාවිංගගේ හදවත මහා වේගයකින් ගැහෙන්නට විය. ගුරුන්නාන්සේගේ ඒ මළානික දෑස් තුළ මැවෙන දර්ශනයත්, රෙදි කැබැල්ලේ ඒ කළු ගිනි දැල්ලත් දකිද්දී, ඔවුන්ට දැනුණේ මුළු ලග්ගලම මහා විනාශයක අද්දර සිටින බවකි.
රාත්රියේ නිහඬතාවය දෙබෑ කරමින්, ඉමායාගේ ඒ මළානික රෙදි කැබැල්ල කළුම කළු ගිනි දැල්ලකින් දැවී අළු වී ගිය සැණින්, භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ මහා හඬක් නගමින් සිහිසුන්ව ඇද වැටුණේය. රවීන්ද්ර සහ සොලමන් වහා දිව ගොස් පණ නැති සිරුරක් මෙන් වූ ගුරුන්නාන්සේව වත්තම් කර මඩුවේ පැදුර මත හාන්සි කරවූහ. මඩුව තුළ දැඩි භීතියක් රජයද්දී, පිටතින් ඇසෙන්නේ ලොවම හඬවන්නාක් මෙන් වැටෙන ලා පොද වැස්සේ රිද්මය පමණි.
එම හෝරාවේදීම, ලග්ගල අඳුරු වන ගැබ තුළ ඉමායා තනිවී සිටියාය. මීදුමෙන් වැසී ගිය තුරුලතා අතරින් ඇදහැලෙන වැහි පොද ඇගේ ගත වෙළා ගනිද්දී, ඇයට දැනුණේ තමා අන්ත අසරණ වී ඇති බවයි.
"මට දැන් හොඳටම එපා වෙලා... බඩගිනියි... මම කොහොමද මේ දේවල්වලට හවුල් වුණේ?" ඇය මඩ බිමක වාඩි වී තනිවම මිමිණුවාය.
එහෙත්, එක්වරම රාත්රියේ මළානික සුළඟත් සමඟ ඇගේ නාසය පසාරු කරගෙන යන ප්රබල සමන්පිච්ච මල් සුවඳක් වනය පුරා පැතිර ගියේය. ඒ සුවඳ සාමාන්ය එකක් නොව, මනස මෙන්ම ගතද උමතු කරවන සුළු තීව්ර සුවඳකි. මොහොතකින් ඉමායාගේ සිරුර පුරා අමුතුම කාමුක ගින්නක් ඇවිළී යන්නට විය. ඇයට ලොකු තනිකමක් දැනෙන්නට විය.......ඇය තමාටත් නොදැනීම ඒ සුවඳ සොයා දෑස් අඩවන් කරමින් හුස්ම ඉහළට ඇද්දාය. ඇගේ මුවඟට ආවේ කාමයෙන් මත්වූ අමුතුම සිනහවකි.
"ඔයා ආවද මාව බලන්න...?" ඇය කිසිවෙකු නොමැති අඳුර දෙස බලා උමතුවෙන් මෙන් කතා කරන්නට වූවාය.
දැන් ඇගේ සිහිය විකෘති වී හමාරය. අඩ නිරුවත් වී සිටි ඇගේ දෑස් ඉදිරිපිට, මහා නුග ගසක් සෙවණේ සිටින කළු පැහැති, ආකර්ෂණීය රාජකීය පෙනුමක් ඇති රූපයක් මැවී පෙනුණි. ඒ කළුකුමාරයාය! සමන්පිච්ච සුවඳේ උච්චතම අවස්ථාවත් සමඟ ඇගේ දෙතොල් සෙමින් සෙලවෙන්නට විය. ඇය සිය දෑතින්ම තමාගේ පියයුරු පිරිමදිමින්, තෘප්තිය සොයා සිරුර එහා මෙහා නළවන්නට වූවාය.
එක්වරම ඇයට දැනුණේ කිසිවෙකුගේ හෝ තෙතබරිත රළු දෙතොල් ඇගේ නාදලු වැනි තොල්පෙති මත තද වන බවයි. ඇය නොදැනීම මඩ සහිත පොළොව මත වැතිරුණාය. අදෘශ්යමාන බලවේගයක පහස ඇගේ ගෙල සහ උරහිස අතර බෙලි ප්රදේශය පුරා විහිදී ගියේය. කාමුකව සිය ගෙල ලෙවකමින්, සෙමින් හපමින් කරන ඒ රළු පහස හමුවේ ඉමායා කාම ගින්නේ දැවී අළු වන්නට වූවාය.
ඇගේ පියයුරු පුඩු මත එකවරම තියුණු උල් නිය පහරවල් මතු වූයේ රක්ත වර්ණයෙනි. ඒ අස්වාභාවික පහස හමුවේ ඇය වේදනාවත්, කාමයේ උච්චතම වින්දනයත් අතර අතරමං වූවාය. ඇගේ කලවා ප්රදේශය පුරාද රුධිරය වහනය වන රක්ත වර්ණ නිය සලකුණු මැවෙද්දී, ඇය මනුෂ්ය ලොවෙන් එපිට වූ ම්ලේච්ඡ කාම සැපයක ගිලී ගියාය. වන ලැහැබේ වැහි හඬ පරයා ඇගේ කෙඳිරිලි හඬ දෝංකාර දුන්නේ කළුකුමාරයාගේ ග්රහණය තව තවත් තද වෙද්දීය.
රාත්රියේ අඳුර ලග්ගල වනාන්තරය ගිලගනිද්දී, වැහි බිංදු මඩ සහිත පොළොව මත පතිත වූයේ තෙතබරිත රිද්මයකටය. මඩ තැවරුනු බිමක් මැද වැතිර සිටි ඉමායාගේ සිරුර දැන් මනුෂ්ය ලොවෙන් එපිට වූ කාම අගාධයක අතරමංව ඇත.
ඇගේ පියවි සිහිය සහ උමතුව අතර ඇති සියුම් රේඛාව මැකී යද්දී, ඇයට දැනුණේ සිය තිසරු තන් කාගේ හෝ උණුසුම් තොල්පෙති මතින් දැඩිව උරා බොන බවය. ඈට නොදැනීම ඇගෙ මුවින් හීන් කෙදිරිල්ලක් පිටවිය....ඒ අස්වාභාවික පහස කෙතරම් තීව්රද යත්, ඇගේ මුළු සර්වාංගයම විදුලි සැරයක් වැදුණාක් මෙන් ගැහෙන්නට විය. ඇගේ දෑස් අඩවන් වී තිබූ අතර, ඇය සිහිනෙන් දුටුවේ තද කළු නිල් පැහැති, මස් පිඬු පිරුණු දේහධාරී පුරුෂයෙකු තමා මත වැතිර කාමයෙන් උමතුවී සිටින බවය.
ඇය ඒ ආකර්ෂණීය පුරුෂ රූපයට නතු වෙද්දී, ඇය දැන සිටියේ නැත මේ සිහිනයක් නොව අදෘශ්යමාන කළුකුමාරයාගේ බිහිසුණු පහස බව. මඩ මැද වැතිර සිටි ඇගේ රන්වන් පැහැති කම්මුල් සහ තන් පුඩු මත මඩ තැවරෙද්දී, වැහි බිංදු ඇගේ නිරුවත් සම මත වැදී විසිරෙන්නේ ඒ කාමුක ගින්න තවත් ඇවිළීමටය. කළුකුමාර දිෂ්ටියට නතු වූ ස්ත්රියකගේ සිරුරෙන් වෑහෙන ඒ අමුතුම සුවඳ වනය පුරා පැතිර යද්දී, ඇය දෑතින්ම සිය පියයුරු තදින් පිරිමදිමින් ඒ ම්ලේච්ඡ සතුට විඳගන්නට වූවාය.
දෙපතුලේ සිට ගෙල දක්වාම කවුරුන් හෝ තෙතබරිත දිවකින් ලෙවකන්නාක් වැනි හැඟීමක් ඇයට දැනුණි. ඇය දෙපා පළල් කරමින්, තමා මත වැතිර සිටින ඒ අදෘශ්යමාන බලවේගයට සියල්ල පූජා කළාය. ඇගේ සිරුර පුරා තැනින් තැන රක්ත වර්ණ නිය පහරවල් සහ දත් සලකුණු මැවෙද්දී, ඉමායා කාමයේ ඉහළම තලයට ළඟා වූවාය. ඇගේ වේගවත් කෙඳිරිලි හඬ වැහි හඬ පරයා නැගී, අවසානයේ මහා සුසුමක් සමඟින් නිහඬ විය.
කාම පූජාව අවසන් වූ සැණින්, වනය වෙළාගෙන තිබූ ඒ ත්රීව සමන්පිච්ච මල් සුවඳ කෙමෙන් තුනී වන්නට විය. ඇය මත රැඳී තිබූ ඒ බර සහ දැවෙන උණුසුම එක්වරම ඉවත් විය. කළුකුමාරයා සිය පහස ලබාගෙන අඳුරු මීදුම අතරේ නොපෙනී ගියාක් මෙනි. ඉතිරි වූයේ තෙතබරිත පොළොව මත පණ නැතිව වැතිර සිටින, මඩ තැවරුනු ඉමායාගේ සිරුර පමණි.
වැහි බිංදු තවමත් ඇගේ මුහුණ මත වැටෙමින් තිබුණද, අධික විඩාව සහ කාමයෙන් ක්ලාන්ත වූ සිත නිසා ඇයට එතැනම ගැඹුරු නින්දක් ගියේය. ඇගේ මුවඟේ තවමත් ඉතිරිව තිබුණේ ඒ අස්වාභාවික සතුටේ ශේෂයන්ය. වන ලැහැබ නැවතත් නිහඬ වූයේ මීළඟ විනාශයේ හෝරාව එනතුරුය.
කාම පටලී උන්මත්තක මදන යකාගේ සම්ප්රාප්තිය මෙසේ ලියවුනු වගයි......
එක් රහසක් අද දින හෙළිදරව් විය........
දසවන කොටස ඔන්න ලයික් ශෙයර් කමෙන්ට් දාමු..........
හෙට දින තවත් වැඩියෙන් දෙනවා මම හෙට දින එක අද රෑ ලියන්නෙ ඒකයි පොඩ්ඩක් අමාරු 💀.... ආදරණීය යාලුවනේ කතාව ගැන අදහස් වචනයකින් කොටන් යමු........
Copyright Protected. Do not copy or re-upload. Violators will be reported."
◦•●◉✿ මෙම කතාංගයේ පූර්ණ අයිතිය මා සතුවන බැවින් කතෘගේ අවසරයකින් තොරව උපුටා ගැනීම හෝ වෙනත් මාධ්යක් තුළ පල කිරීම සපුරා තහනම් ✿◉●•◦
✫. කතාව කියවීමෙන් පසුව අදහස් පළ කිරිමට අමතක් නොකරන්න ඒක ලියන මට හුගක් වටිනවා......
✫. හැකිනම් කතාව save කරගෙන ශෙයර් එකක් දාන්නත් අමතක කරන්න එපා......
✫. මෙය Dark Heart - අඳුරේ ලියන්නා වන මා විසින් ලියන ලද්දකි.....
අඳුරේ ලියන්නා ❁ུ۪ ❃ུ۪ ❀ུ۪ ﾟ｡
#කාමපටලී #කලුකුමාර #සිංහලහොල්මන්කතා #කලුකුමාරදිශ්ටිය #සිංහලනවකතා
