Studio LIBEL

30/06/2025

12/05/2025

Gedrag van kinderen en jongeren kan bij ons als ouders, opvoeders en omstaanders soms vragen oproepen en triggeren. Het nodigt ons als mens en samenleving soms ook uit om in de spiegel te kijken. Dat kan erg confronterend zijn maar ook zo waardevol. Als we leren luisteren en durven kijken naar behoeftes achter gedrag, leren we de ander en onszelf beter begrijpen. Zo

Alles wat we denken, doen en voelen ontstaat ergens in ons lichaam. Wanneer je inzicht krijgt in wat er in brein en lichaam gebeurt, kan je milder kijken naar gedrag en kunnen volwassenen en kind samen gaan zoeken naar wat er nodig is.
Hoe bewegen emoties ons zenuwstelsel en sturen ze ons gedrag? Wat is homeostase en hoe zorgen overlevingsmechanismen (vertaald in gedrag) dat we steeds weer streven naar dat evenwicht? Hoe kunnen we kinderen en jongeren helpen kort bij zichzelf te blijven en hun lichaam hiervoor in te zetten?

We duiken in thema's zoals emotieregulatie, ons zenuwstelsel, lichaamsbewustzijn, overlevingsmechanismen, de polyvagaaltheorie, stressfysiologie, breinontwikkeling, en nog zoveel meer.

Ik probeer mijn fascinatie voor het menselijke lichaam te gieten in een stukje theorie vertrekkende vanuit onze fysiologie en anatomie, gekoppeld aan praktische tips en voorbeelden uit het leven gegrepen. Zo kan je hier ook mee aan de slag binnen je gezin, de klas, enz...

🍀Voor wie? Iedereen die leergierig is, kinderen heeft of met kinderen/jongeren werkt of het kind in zichzelf beter wilt leren begrijpen.

Wees welkom ✨

Inschrijven: www.bodywise.be

19/04/2025

Wat kijk ik uit naar het traject "Anders kijken naar gedrag van kinderen, jongeren en onszelf". In 3 zondag voormiddagen neem ik jullie graag mee in de natuur van ons lichaam.

Hoe leren we kijken naar wat de behoefte is achter gedrag? Hoe
belangrijk is lichaamsbewustzijn in algemene gezondheid en welzijn? En hoe kunnen we kinderen helpen om (weer) korter bij zichzelf te blijven in een wereld waarin ze altijd geprikkeld worden? 
Het gedrag van kinderen en jongeren nodigt ons als het ware uit om als volwassenen en samenleving in de spiegel te kijken! Als we begrijpen wat ze nodig hebben, kunnen we afgestemder met elkaar omgaan.
Door ons te verdiepen in hoe het lichaam werkt, leren we anders observeren: met meer mildheid, meer inzicht, en meer begrip op wat eronder ligt. Want alles wat we voelen, denken en doen, ontstaat ergens in ons lichaam. Emoties vragen ons zenuwstelsel om te bewegen. Via het daaropvolgende gedrag keert ons lijf dan terug naar balans of homeostase.

Als we de fysiologie hierachter beter begrijpen, kunnen we dus ook anders, milder kijken naar gedrag. Dan kunnen volwassene en kind samen zoeken naar wat er nodig is. We nodigen je graag uit om te ontdekken hoe 'emotieregulatie' fysiologisch in elkaar zit, hoe 'co-regulatie' werkt en hoe zich dat allemaal vertaalt in gedrag.

Tijdens drie inspirerende zondagvoormiddagen duiken we in thema’s zoals:
-lichaamsbewustzijn
-emotieregulatie
-stressfysiologie
-co-regulatie
-de ontwikkeling van het brein
-de polyvagaaltheorie
-het zenuwstelsel
-de nervus vagus
-diverse overlevingsmechanismen
-...

We vertrekken vanuit onze biologie en voegen hier 'uit het leven gegrepen' handvaten en praktische tips aan toe om mee aan de slag te gaan binnen het gezin, de klas, leefgroepen... We combineren wetenschappelijke inzichten, herkenbare praktijkvoorbeelden en concrete tools, niet enkel boeiende theorie dus! Heel praktisch overlopen we ook hoe we kinderen kunnen helpen ontladen van opgestapelde stress en spanning. 
Je ontdekt hoe jij als ouder, opvoeder, juf of grootouder kinderen en jongeren kunt helpen om hun lichaam te leren aanvoelen/kennen, emoties te herkennen/uiten en zichzelf beter te reguleren.

20/02/2025

Als ervaren piekeraar kreeg ik vaker het (goedbedoelde) advies van "los te laten", "niet zo in mijn hoofd te zitten", "niet te doemdenken",... Laten we zeggen dat als het zo simpel was, elke piekeraar er al lang was uitgestapt. 😏

Piekeren, een constante negatieve gedachtenstroom voor "wat- als-jes" zijn een symptoom van een zenuwstelsel in flight modus. Als je lijf zich niet veilig voelt gaat het allerlei mechanismen 'bedenken' om zich terug te bewegen naar veiligheid. Vluchten is daar een van. Controle willen krijgen door alles te 'doordenken' is een flightmechanisme. Het lijkt dan ook (heel kort) te werken maar helaas is het eindeloos.
Wat je lijf in flight eigenlijk vraagt is beweging. Letterlijk. Het zenuwstelsel in flight wil bewegen (daarom ook dat been dat op en af hopt als we zenuwachtig zijn bvb of dat we gaan nagelbijten of ergens aan prullen).
Dus als we van dat piekeren af willen, kunnen we ons gaan afvragen: wat heeft mijn zenuwstelsel nodig? Waar vind ik veiligheid in? Hoe kan ik ontladen?
Laat die kleine piekeraars trampoline springen, dansen, rennen, klimmen,... 🤸🏼‍♀️🏃🏼‍♀️🚴🏼‍♀️🏊🏼‍♀️

Dus, aan de slag met je lijf! 💪🏼

Los daarvan zijn gedachten ook iets super krachtig. Je gedachten kan je inzetten om je lijf net meer veilig te gaan laten voelen. Door veilige informatie aan de zenuwstelsel te geven (door affirmaties, mantra's, meditatie,...).

Dus, wees niet boos op jezelf als je weer aan het piekeren slaat. Het is een overlevingsmechanisme. Maar laat het een signaal zijn om te laten weten dat je lichaam zich niet veilig voelt, dat het stress ervaart dus ontlading nodig heeft. 💝

20/12/2024

Zaterdag vindt de Winterzonnewende plaats☀️❄️
De langste nacht van het jaar.
Ze nodigt uit tot vertragen, verstillen.

De aanloop naar de feestdagen voelt elk jaar weer als laatste loodjes, druppels in een volle emmer.
Ik merk het bij mezelf en heel wat mensen om me heen.
De lontjes worden korter en de lijfjes moe en ziek. Onze samenleving vraagt dan ook om maar te blijven gaan,vaak zelfs nog wat extra's te dragen, terwijl onze natuur eigenlijk het tegengestelde verlangt en nodig heeft.

Ik wens ieder die het nodig heeft rust, stilte en het vinden van licht in donkere dagen ✨

09/07/2024

🍀 Mitte 3j 🍀

Draakje vurig, ongedurig
Sneller dan snel
Jij komt er wel

Met grote ogen
Vol avontuur
Vuur
Mee met de groten
Soms toch met een kleine hartje
Steel je dat van ons
Fel en puur

Al 3 jaren vol ups en downs,
Maar lieve Mipsie
Wat zijn we blij,
Want met jou erbij zijn we nog meer wij 💜

14/06/2024

Nee, geen gehaktballetjes (team veggie 🙋) maar powersnacks voor mijn hangry kinderen na school 😜. Geen idee waarom maar ze lijken echt altijd uitgehongerd na een schooldag. Ze krijgen nochtans goed gevulde brooddoosjes mee. Spelen, nadenken... Het vergt toch wat energie. En met hangry bedoel ik soms echt totale meltdowns totdat ze iets in hun mond kunnen steken dat het nare gevoel doet verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Energie en voedingsstoffen halen uit eten is dan ook een basisbehoefte. En dan heb ik het niet over snelle suikers...die helpen dan ook wel even maar zijn vaak lege omhulsels met weinig voedingsstoffen en geven maar een korte piek van energie. En na een piek volgt...inderdaad een dal. Suikerdipjes zijn een niet te onderschatte (mede-)oorzaak van woede uitbarstingen en emotionele buien bij kinderen (en euh, ook volwassenen 😏). Bijvullen met snelle suikers verplaatst het probleem alleen maar. Voedzame, trage suikers en gezonde vetten en eiwitten zorgen voor een langzamere maar dus ook veel stabielere suikerspiegel.
Uiteraard zijn er ook andere redenen voor 'broken cookie' momentjes, zoals opgestapelde spanning of behoeftes die niet vervuld zijn. Dan telt hangry zijn dus waarschijnlijk wel als een (basis) behoefte die niet vervuld is.

Dus powersnacks 💪
Gepofte gierst/rijst, pindakaas, pure chocolade, genoeg dadels en amandelen, wat kaneel en gemberpoeder... In de mixer en hop!
Makkelijk mee te nemen, zelfs voor in de auto al iets te hebben knabbelen. 😋

Wat zijn jullie powersnack receptjes?

18/04/2024

💨 adem in adem uit

🌀 Ademen 🌀
We doen het allemaal. Vaak onbewust, soms bewust. Soms diep en langzaam, soms oppervlakkig en snel.
Ademen is leven.
Het is een parameter van de status van ons autonoom zenuwstelsel. Waar we zitten op de stresscyclus.
Straffer nog, ademen is de meest rechtstreekse poort naar ons autonoom zenuwstelsel en kan datgene dat autonoom en los van bewustzijn functioneert toch beïnvloeden.

Ademen is zo natuurlijk maar toch... Soms zo triggerend.
Bewustworden van je ademhaling als die hoog, snel en oppervlakkig is kan confronterend zijn.
Met mijn hyperventilatie verleden heb ik ademhalingsoefeningen altijd erg triggerend gevonden. Al moet je me echt niet meer overtuigen van het feit dat het zo helend kan zijn.
Ik heb lang fysiek een buikademhaling gewoon niet kunnen uitvoeren. Alsof er iets 'vast' zat. Samen met een osteopaat op mijn psoas werken (de grote 'stress spier' van je core die met een peesblad vasthangt aan je middenrif) liet dit steeds beter gaan.
En toch vind ik het nog steeds erg confronterend.

Gisteren kreeg ik van de allerliefste een Moonbird cadeau. Om begeleid te ademen. Om de drempel te verlagen en de uitnodiging van de weerstand die er rond ademen hangt aan te gaan. Om zachter te kijken naar mijn ademhaling. Om meer bewust te worden. Om te oefenen in hartcoherent ademen. Om stress te verlagen, het parasympatisch zenuwstelsel te stimuleren, om beter te slapen, enz...

Ik ben benieuwd 🤩.

Iemand fijne ervaringen met een Moonbird?

27/02/2024

Emoties
Energy in Motion.
Emoties vragen beweging.
De natuur van ons lichaam doet nooit iets zomaar. Emoties worden gegenereerd om ons gedrag te sturen in kader van overleving. Ze wegstoppen, ontkennen, onderdrukken,... gaat dus letterlijk in tegen de natuurlijke overlevingsmechanismen van ons lijf.
Er zijn geen negatieve of positieve emoties. Ze zijn altijd juist want worden bepaald vanuit ons autonoom zenuwstelsel. Ze zijn dus onmogelijk te 'controleren' want ze ontstaan instinctief. Helaas zijn ze inderdaad soms erg lastig en kunnen overspoelend zijn. Ze kunnen bvb ook zijn getriggerd vanuit een traumarespons, een oude pijn en dus niet helpend in het hier en nu.

Emoties vragen altijd om erkend, doorvoeld en beleefd te worden. Best simpel eigenlijk. Maar helaas vaak iets wat we afgeleerd hebben te doen. En soms al van erg jong (mocht jij huilen als baby? Of werd er gelijk een tutje ingeduwd? Waarschijnlijk met de meest liefdevolle intenties...). Ik voel enigszins de shift die gaande is naar openheid rond emotie(h)erkenning in onze samenleving, maar er is nog zoveel marge tot verbetering hierin 🙏

De beweging dat een emotie vraagt is nodig om de stress curve te voltooien. Om ons zenuwstelsel zich terug veilig te laten voelen. En ja, dat kan vaak letterlijk door ons lijf te bewegen (losschudden, dansen, rennen, springen, wiegen,...).

En stap 1 is altijd lichaamsbewustzijn.
Om te kunnen opmerken wat er zich aandient om gevoeld te worden.

06/12/2023

Sinterklaas… er is al veel over gezegd en geschreven.

Los van of pieten nu al dan niet echt zwart mogen zijn vind ik het een uitdagende tijd. De spanning is overal te snijden. Of we willen of niet, overal worden we overspoeld met de man met de witte baard. Ook al besluiten we met onze (al dan niet extra gevoelige) kinderen niet naar de aankomst van de Sint te gaan (een maand op voorhand!), niet naar het Sintpaleis, geen Sintontmoeting op te zoeken... We komen er niet onderuit. Een middagje zwemmen eind november: hop, staat ie daar plots zomaar in het zwembad. Op de dansles, pianoles, balletles… zelfs op school worden ze weken op voorhand overstelpt met Sintverhaaltjes, Sintknutsels en uiteraard Sintsnoep (ahja want ze zijn ‘braaf’ geweest 😏). 

En dan is het 6 december.

Bij ons thuis hebben we het verhaal over de Sint altijd open gelaten. Net zoals Elsa of Roodkapje was de Sint zo echt als dat ze zelf wilden. Vorige maand vroeg mijn 6jarige: mama zeg nu eerlijk, jij bent toch gewoon de Sint hè? Jij legt die cadeautjes toch? Ze hielp me ook herinneren dat we afgesproken hebben in ons huishouden dat we geen geheimen houden voor elkaar en niet liegen. Dus ik vertelde haar hoe het zat. Vond ze allemaal prima. Zolang ze nog maar haar codeboek kreeg van op haar lijstje.

De nacht van 6 december is de spanning overduidelijk voelbaar. Niet kunnen slapen, nachtmerries, mama die mee in bed moet. Rondom mij hoor ik verhalen van kinderen die terug bedplassen, niet willen eten, boze uitbarstingen hebben… mmmh, lijkt me niet het opzet van die traditie die we onderhouden ‘omdat het zo magisch is voor de kinderen’ 🤔.

(Lees verder in de reacties 👇)